นี่คือกลอนคู่แยกตัวอักษร ตัวอักษร "ซือ" เมื่อแยกออกก็คือ "สิบ" "ปาก" "ใจ" สามตัวนั่นเอง ทว่าจี้ผิงอานแทบจะหัวเราะไม่ออก แค่นี้หรือ แค่นี้หรือ
เขามองทูตซีหลิงราวกับมองคนโง่ ส่วนทูตซีหลิงผู้นั้นยังคงพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ท่านราชบุตรเขย หากต่อคู่ที่สามได้ ข้าพเจ้าแคว้นซีหลิงจะมอบทองพันตำลึงให้!"
สวีเหอหลินและคนอื่นๆ ต่างพากันกระซิบกระซาบ นี่คือกลอนคู่แยกตัวอักษร ดูเหมือนง่าย แต่หากให้คิดคู่ล่างขึ้นมาทันทีทันใด ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!
จี้ผิงอานหาวหวอด แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หลังจากเดินไปสามก้าว เขาก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "ได้แล้ว!"
"ท่านจงฟังให้ดี!" จี้ผิงอานยิ้มบางๆ ไปทางทูตซีหลิง วินาทีนั้น เหล่าขุนนางต่างพากันเหลียวมอง ทูตซีหลิงก็สีหน้าเคร่งเครียด!
"เหยียนเซินชุ่นเซี่ย ขอบฟ้าขอบดินขอบฮ่องเต้!" จี้ผิงอานกล่าวทีละคำอย่างเนิบช้า พอพูดถึง "ขอบฮ่องเต้" ก็ยังคารวะฮ่องเต้อย่างนอบน้อมอีกด้วย!
"ดี!" สวีเหอหลินตาเป็นประกาย ร้องเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็หัวเราะออกมาว่า "ดีเลิศ สุดยอดไปเลย วันนี้ข้าได้มาอยู่ที่นี่ นับเป็นบุญอันยิ่งใหญ่!"
"ขอบฟ้าขอบดินขอบฮ่องเต้หรือ?" ฮ่องเต้เองก็อดหรี่ตาลงไม่ได้ คงต้องทำความรู้จักราชบุตรเขยคนนี้ของตนเสียใหม่แล้ว!
คณะทูตซีหลิงตะลึงไปแล้ว สามก้าว พวกเขาเห็นเพียงจี้ผิงอานเดินสามก้าว ก็คิดคู่ล่างออกแล้ว มันเป็นไปได้อย่างไรกัน?
คู่ล่างนี้ พวกเขาสี่คนใช้เวลาคิดตั้งสามเดือนเต็มๆ กว่าจะคิดออก แล้วยังไม่เหมือนกับของจี้ผิงอานอีกต่างหาก!
จี้ผิงอานมองคณะทูตซีหลิงหนึ่งที แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่ทุกข์ร้อนว่า "อย่าลืมล่ะ ทองพันตำลึง หากพวกเจ้ายังไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร ยังไงการทำตัวหน้ามะลอก็เป็นประเพณีอันดีงามของพวกเจ้าอยู่แล้ว!"
เฉินหยานสีหน้าเดือดดาลด้วยความอับอาย จ้องจี้ผิงอานแล้วกัดฟันพูดว่า "แค่ทองพันตำลึงเท่านั้น แคว้นซีหลิงของข้ายังไม่ตกต่ำถึงขั้นนั้น!"
"ฝ่าบาท ทองร้อยตำลึงของพระองค์ล่ะ?" จี้ผิงอานมองฮ่องเต้อย่างตื่นเต้น ฮ่องเต้ยิ้มพลางกล่าวว่า "จดไว้ ให้รางวัลราชบุตรเขยสองร้อยตำลึงทอง!"
"ท่านราชบุตรเขย ซีหลิงของพวกข้ายังมีอีกคู่หนึ่ง!" เฉินหยานมองมาทางจี้ผิงอาน สวีเหอหลินรีบก้าวออกมาทันที "เฉินหยาน ตกลงกันไว้แล้วว่าสามคู่เป็นเกณฑ์!"
"คู่นี้ เป็นการขอคำชี้แนะจากท่านราชบุตรเขยของซีหลิง ไม่นับอยู่ในสามคู่นั้น!" เฉินหยานมองจี้ผิงอาน "หรือว่าท่านราชบุตรเขยจะไม่กล้าชี้แนะ?"
"เฉินหยาน!" สวีเหอหลินจะพูดอะไรต่อ จี้ผิงอานกลับคารวะสวีเหอหลินแล้วพูดว่า "ท่านอัครมหาเสนาบดี พวกเขามาแต่ไกล อย่างไรก็ต้องให้โอกาสพวกเขาได้เรียนรู้บ้าง"
เขามองไปทางเฉินหยาน "ต้าอวี้ของเรามีน้ำใจกว้างขวางอยู่แล้ว เนื่องจากท่านตั้งใจอยากขอคำชี้แนะ ข้าก็จะชี้แนะให้สักหน่อย เชิญออกคู่มาเถิด!"
สวีเหอหลินจะพูดอีกครั้ง ฮ่องเต้กลับส่งสายตามาให้ เขาจึงเข้าใจได้ และไม่พูดอะไรอีก!
เฉินหยานมองจี้ผิงอาน แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบว่า "สะพานสี่ทิศ สะพานสี่ทิศ ยืนบนสะพานสี่ทิศมองสี่ทิศ สี่ทิศสี่ทิศสี่สี่ทิศ ท่านราชบุตรเขย เชิญชี้แนะ!"
"เฉินหยาน เจ้าช่างไร้ยางอาย!" พอคู่นี้ออกมา สวีเหอหลินก็ชี้หน้าเฉินหยานอย่างโกรธจัดพร้อมด่าว่า "นี่เป็นคู่ที่บัณฑิตกงจื่อหลินแห่งซีหลิงร้อยปีก่อนแต่งไว้ กลายเป็นคู่เด็ดร้อยปีมาแล้ว!"
"ข้าบอกแล้ว ไหว้วานให้ท่านราชบุตรเขยชี้แนะเท่านั้น ไม่นับในสามคู่ อัครมหาเสนาบดีก็กล่าวแล้วว่า กงจื่อหลินคือปราชญ์ผู้มากความสามารถของซีหลิง คู่นี้ก็มาจากซีหลิง มิใช่หรือ?"
"ต่อให้ผ่านไปพันปี ก็ยังเป็นคู่จากซีหลิง ข้าเอาคู่ของซีหลิงมาขอคำชี้แนะ จะผิดอะไร?" เฉินหยานสีหน้าทระนงมองสวีเหอหลิน!
"เจ้า!" สวีเหอหลินโกรธจนหน้าดำแดง ฮ่องเต้กลับนิ่งเฉย ซีหลิงเริ่มไร้ยางอายแล้ว เฉินหยานประสานมือให้จี้ผิงอาน "ท่านราชบุตรเขย เชิญชี้แนะ!"
จี้ผิงอานไม่รู้ว่ากงจื่อหลินเป็นใคร แต่คู่นี้เขาคุ้นเคยดี คู่เด็ดร้อยปี ระดับวัฒนธรรมของโลกนี้เทียบกับมหาประเทศจีนอันยิ่งใหญ่ไม่ได้เลยจริงๆ!
เขามองฮ่องเต้ขึ้นลง ฮ่องเต้ผู้นี้ สีหน้าไม่เผยอารมณ์ และจิตใจลึกซึ้งน่ากลัว ถึงแม้ตอนที่คณะทูตซีหลิงมาสร้างความลำบาก ก็ไม่เห็นสีหน้าเปลี่ยนแม้แต่น้อย!
นี่คือราชา ฮ่องเต้อดยิ้มไม่ได้ "เจ้าหมอนี่ ให้เจ้าเทียบกลอนคู่ เจ้ามองข้าทำไม?"
จี้ผิงอานยิ้ม "เพียงนึกขึ้นมาได้คู่หนึ่ง เกี่ยวข้องกับฝ่าบาท อาจใช้เทียบคู่นั้นได้!"
"หรือ?" ฮ่องเต้มองจี้ผิงอานด้วยความสนใจ "ข้าอยากฟังนัก ว่าเจ้าจะใช้สิ่งใดมาเทียบคู่นี้"
"ข้าน้อยขอโชว์ฝีมือ!" จี้ผิงอานมองทูตซีหลิง "หมื่นปีเธียร เธียรหมื่นปี คุกเข่าไหว้หมื่นปีเธียรแล้วร้องหมื่นปี หมื่นปีหมื่นปีหมื่นหมื่นปี!"
"นี่..." เฉินหยานและพวกตะลึงไปหมด ส่วนสวีเหอหลินและคนอื่นๆ รีบจดคู่ของจี้ผิงอานไว้อย่ารวดเร็ว!
"คู่เด็ด คู่เด็ดจริงๆ!" สวีเหอหลินแววตาตื่นเต้นสุดขีด "คู่เด็ดร้อยปีของซีหลิง ถูกต้าอวี้ของเราเทียบได้ นี่เป็นเรื่องเล่าขานในวงวรรณกรรม!"
จี้ผิงอานยิ้มตาหยีมองเฉินหยาน "ทูต คู่ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง ท่านพอใจหรือไม่ ซีหลิงยังมีคู่เด็ดอะไรอีกหรือไม่ เช่นนั้นก็พูดออกมาดูสิ?"
เฉินหยานสีหน้าแดงก่ำ ซีหลิงขึ้นชื่อเรื่องวรรณคดี โดยเฉพาะกลอนคู่ถือเป็นเลิศที่สุด แต่บัดนี้ กลับได้รับความอัปยศเช่นนี้ในต้าอวี้!
เขากัดฟันพูด "ขอบคุณท่านราชบุตรเขยที่ชี้แนะ วันนี้คำชี้แนะนี้ เฉินหยานจะจดจำไว้ในใจ เมื่อเฉินหยานกลับซีหลิง ทองพันตำลึงจะส่งมาให้แน่นอน!"
เฉินหยานกำลังจะลาฮ่องเต้ จี้ผิงอานกลับพูดขึ้นทันใดว่า "ที่ว่ามีมา ก็ต้องมีไป ธรรมเนียมของคนมีมารยาท ทูตซีหลิงออกสามคู่แล้ว แต่ต้าอวี้ของเรายังไม่ได้ออกสักคู่เลย!"
"จริงๆ ด้วย!" สวีเหอหลินรีบพูดเสริมพร้อมยิ้ม "เฉินหยาน เช่นนั้นให้ราชบุตรเขยของเราออกสักคู่ให้พวกเจ้าเทียบดูสิ?"
"ใช่ ใช่!" "คณะทูตซีหลิงมาแต่ไกล จะให้กลับมือเปล่าไม่ได้!" "เอาคู่ติดไม้ติดมือกลับไป จะได้มีเรื่องไปรายงาน!"
เหล่าขุนนางในราชสำนักต่างพูดเสริมด้วยความสะใจนัก สวีเหอหลินมองจี้ผิงอาน ราชบุตรเขยคนนี้ช่างน่ารักเสียจริง!
เฉินหยานกัดฟันพูด "เชิญท่านราชบุตรเขยออกคู่!"
จี้ผิงอานพยักหน้า "ข้าจะไม่ทำให้ยากลำบาก เพียงออกคู่ง่ายๆ สั้นๆ แค่ห้าตัว แสงสามดวงคือตะวันจันทร์ดาว!"
เขายิ้มไปทางเฉินหยาน "ทูต เชิญเถิด ข้าให้เวลาพวกเจ้าสองชั่วยาม!"
"แสงสามดวงคือตะวันจันทร์ดาว?" เฉินหยานชะงัก คู่นี้ฟังครั้งแรกก็ดูไม่พิเศษอะไร พอเขาจะพูดคู่ล่างขึ้นมาทันที กลับสีหน้าเปลี่ยนไป!
"แสงสามดวงคือตะวันจันทร์ดาว นี่ ท่านราชบุตรเขยคิดคู่นี้ได้อย่างไร ดูง่ายๆ แบบนี้ แต่ดันไม่มีทางแก้!"
"สุดยอด คู่นี้สุดยอดจริงๆ!" "แสงตะวัน แสงจันทร์ และแสงดาว รวมกันก็สามแสงพอดี!" "สำคัญที่สุดคือเลขสามนี่แหละ!"
คณะทูตซีหลิงตะลึงไปหมดแล้ว นี่ยังเรียกว่าไม่ยาก? นี่เรียกว่าง่าย? นี่ถือเป็นคู่เด็ดได้เลย!?
เฉินหยานแทบร้องไห้ คู่นี้ดูง่าย แต่หักมุมเหลือเกิน ไม่ต้องพูดถึงว่ามีคู่ล่างหรือไม่ ต่อให้มี ก็คิดไม่ออกในเวลาอันสั้นแน่นอน!