วันรุ่งขึ้น
เจียงเป่าเป่าใช้รถเข็นดันลู่เยี่ยนโจวไปยังหมู่บ้านซวงทัว ที่ขอบรถมีไก่ตัวผู้สีแดงสดตัวหนึ่งถูกแขวนไว้ บางครั้งก็กระพือปีกในตะกร้าไม้ไผ่ นี่คือของกำนัลวันกลับบ้านที่มารดาของเจียงเป่าเป่าจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า
"เดินทางกลางฤดูร้อน ร้อนนัก—"
ตะวันเดือนหกร้อนระอุ เผาให้เจียงเป่าเป่าหน้าแดงเป็นลูกตำลึง เหงื่อหยดลงมาจากหน้าผากไม่ขาดสาย
ลู่เยี่ยนโจวกำขากางเกงแน่น ข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรงมากเกินไป เขาใช้ไม้เท้าค้ำยันเดินช้า ๆ หากเดินไปไกลหน่อยก็เจ็บมาก เจียงเป่าเป่าจึงใช้รถเข็นดันเขา
ท้ายที่สุดตัวเองก็ยังสร้างภาระให้นางอยู่ดี
ลู่เยี่ยนโจวหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งจากอกเสื้อ ยื่นให้เจียงเป่าเป่า: "หากเจ้าไม่รังเกียจ ใช้ผ้าเช็ดหน้าของข้าเช็ดหน้าก็ได้"
เจียงเป่าเป่ารับผ้าเช็ดหน้าแล้วเช็ดหน้า ผลักรถเข็นไปใต้ร่มไม้ นั่งลงบนหัวรถเข็นแล้วพัดลม
"ไม่ได้ อากาศร้อนเกินไป ข้าต้องพักสักครู่"
เจียงเป่าเป่ามีพละกำลังมาก ผลักคนไม่เหนื่อย แต่เสียทีที่กลัวร้อน
ขณะนั้นเอง จากป่าไม้ข้างทางก็มีชายสามคนพุ่งออกมาอย่างกะทันหัน มือถือมีดเหล็ก สีหน้าโหดร้าย
หนึ่งในนั้นเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครืออย่างกับเป็ด:
"ต้นไม้นี้ข้าปลูก ถนนเส้นนี้ข้าเปิด อยากผ่านไปได้ จงทิ้งค่าผ่านทางไว้!"
ชายแผลเป็นหัวหน้าก็ตีหัวเขาอย่างแรง พลางตวาด: "พูดมากไปทำไม ลงมีดเลยก็จบเรื่อง"
ชายตาสามเหลี่ยมเห็นด้วยกับคำพูดของชายแผลเป็น จ้องเจียงเป่าเป่าราวกับหมาป่าดุร้าย แววตาเป็นประกายเขียว: "จัดการให้เสร็จเร็ว ๆ ก็จบเรื่อง ไอ้อ้วนดำนี่ต้องมีเงินแน่ ๆ"
"ปล้นนาง พวกเราจะได้ซื้อเหล้ากินเนื้อกัน!"
เจียงเป่าเป่าก้าวเท้าหนึ่งไปข้างหน้าด้วยร่างกายที่อ้วนท้วน ชูนิ้วชี้ตัวเอง: "พวกเจ้าจะปล้นข้ารึ?"
ชายแผลเป็นเดินประชิดทีละก้าว: "เจ้าจะยอมมอบเงินด้วยตัวเอง หรือจะลองลิ้มรสมีดของข้าก่อน?"
เจียงเป่าเป่าหัวเราะเย็น "ข้าจะลองหัวแม่เจ้า!"
เมื่อแน่ใจว่าชายทั้งสามตรงหน้าเป็นโจรปล้น เจียงเป่าเป่าก็ไม่พูดพล่ามอีก คว้ากระทะแบนเข้าตบตรง ๆ กระแทกชายแผลเป็นกระเด็นไปไกลหลายจั้ง ตกลงบนถนนดินอย่างแรง ฟุ้งฝุ่นตลบ
โจรอีกสองคนยังไม่ทันตั้งตัว กระทะแบนก็ฟาดเข้าที่ใบหน้าพวกเขาแล้ว
ไม่ถึงหนึ่งนาที
ทั้งสามคนหน้าดำช้ำเขียว คุกเข่าร้องขอชีวิต
"ยอดหญิงผู้ยิ่งใหญ่ ขอชีวิตด้วย! หากรู้ว่าท่านเก่งกาจขนาดนี้ ต่อให้ตายพวกเราก็ไม่กล้าปล้นท่าน!"
เจียงเป่าเป่าหรี่ตาลง: "ตามความหมายของพวกเจ้า วันนี้หากเจอคนอ่อนแอกว่า ก็ต้องตกเป็นเหยื่อของพวกเจ้าใช่ไหม?"
ชายแผลเป็นหันไปตบน้องชายที่พูดไม่เป็นเรื่องหนึ่งฉาด พลางทำเป็นน่าสงสารด้วยน้ำเสียงต่ำต้อย:
"ปีก่อนน้ำท่วม ปีนี้ตั๊กแตนระบาด ภายในบ้านไม่มีข้าวสักเม็ด ถูกบีบจนไม่มีทางเลือกจริง ๆ ถึงได้มาเป็นโจร"
"ขอวอนยอดหญิงผู้ยิ่งใหญ่ไว้ชีวิต พวกเราจะกลับตัวทำความดี"
เจียงเป่าเป่าไม่เคยเชื่อคำพูดกลับตัวทำความดีของพวกคนเลว หากนางไม่มีพละกำลังมาก วันนี้ไม่รู้ว่าจะตกอยู่ในสภาพใด
ส่งไปที่ทางการก็ง่ายเกินไปสำหรับพวกเขา
เจียงเป่าเป่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็สบตาวาบขึ้นมา "พวกเจ้าปล้นข้า หากข้าไม่โต้ตอบตอบแทน คงดูไม่ค่อยสุภาพเท่าไร"
"ไม่ปิดบังพวกเจ้า ย่าแก่ข้าขาดเงินมากนัก รีบเอาเงินทองในตัวพวกเจ้าออกมาเสีย"
โจรทั้งสามหน้านิ่งงัน
พวกเขานี่ไปเจอเพื่อนร่วมอาชีพเข้าแล้วหรือ?
โจรทั้งสามด่าในใจ แต่ก็สู้เจียงเป่าเป่าไม่ได้ ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม
ต่างคนต่างเจ็บใจควักเงินในตัวออกมา
เจียงเป่าเป่ารับเงินมานับดู เงินก้อนหกก้อน นอกนั้นยังมีเหรียญทองแดงอีกสองสามเหรียญ
"เท่านี้เองรึ?" เจียงเป่าเป่ายกกระทะแบนขึ้น ชี้ไปทางทั้งสามอย่างไม่พอใจ
โจรทั้งสามรีบรุดเทเงินจากเข็มขัด ในแขนเสื้อ แม้แต่ใต้ฝ่าเท้าก็เทออกมา สุดท้ายก็พูดด้วยเสียงสั่นเทา: "เทออกมาหมดแล้ว คราวนี้ไม่เหลือแม้แต่สักอีแปะ!"
เจียงเป่าเป่าบีบจมูกนับดู รวมกับที่ค้นพบทีหลัง ได้เงินก้อนรวมสิบหกตำลึงเศษ ๆ กับเหรียญทองแดงอีกประมาณร้อยเหรียญ
อาชีพปล้นนี้หารายได้เร็วดีจริง ๆ
แต่ไม่ใช่ทางที่ถูกต้อง ต้องไม่หมกมุ่น
ชายแผลเป็นเหลือบมองเจียงเป่าเป่าด้วยหางตา ฉวยจังหวะที่นางไม่ทันระวัง ก็โปรยผงยาพิษหนึ่งกำมือออกมา
"อีดำปีศาจ ไปตายซะ!"
เจียงเป่าเป่ามือไวตากวาด ใช้กระทะแบนบังใบหน้าไว้ได้ทัน พร้อมกับถอยเท้าหนีไปหลายก้าว ไม่สูดผงยาพิษเข้าไป
ชายแผลเป็นผิดหวังถุยน้ำลาย: "ไอ้ห่า! กลับหลบได้ด้วย!"
สายตาเจียงเป่าเป่าเย็นชา ยกกระทะแบนฟาดลงไปหนึ่งที กระแทกชายแผลเป็นสลบไปตรง ๆ
นางฉีกเสื้อผ้าพวกเขาบิดเป็นเชือก มัดโจรทั้งสามไว้แน่นหนา
โจรตาสามเหลี่ยมมีเล่ห์เหลี่ยมมาก คิดหาทางได้ทันที ภายในรังโจรมีหัวหน้าชิวผู้นั้นเป็นนักสู้จริง ๆ ต้องจัดการอีดำปีศาจนี่ได้แน่ รีบล่อนางไปที่นั่นก่อน
เมื่อตัดสินใจได้ เขาก็ยกมือทั้งสองขึ้นทันที แสร้งยอมจำนน
"ยอดหญิงผู้ยิ่งใหญ่ ข้ายินดีละทิ้งความมืดเข้าสู่แสงสว่าง! ข้ารู้ว่ารังโจรอยู่ที่ไหน ท่านมีพละกำลังมาก ต้องจัดการได้แน่ ตอนนั้นเงินค่าปราบโจรทั้งหมดก็ตกเป็นของท่าน!"
เจียงเป่าเป่าครุ่นคิด โจรภูเขามักยึดภูเขาเป็นใหญ่ หากินด้วยการปล้นบ้านช่อง แต่ก่อนไม่เคยได้ยินว่าบริเวณนี้มีโจรภูเขา หรือว่าเพิ่งตั้งขึ้นใหม่?
บุ่มบ่ามบุกเข้ารังโจร อาจมีอันตรายอย่างยิ่ง
อีกทั้งนางยังพาลู่เยี่ยนโจวที่เคลื่อนไหวไม่สะดวกมาด้วย
เจียงเป่าเป่าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด: "ข้ายังส่งพวกเจ้าไปที่ทางการดีกว่า ง่ายกว่า"
คำพูดยังไม่ทันขาด เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
จู่ ๆ หลังพุ่มไม้ข้างทางก็มีโจรภูเขาคนหนึ่งโผล่ออกมา จับตัวลู่เยี่ยนโจวไว้เป็นตัวประกัน
โจรภูเขารู้ว่าสู้เจียงเป่าเป่าไม่ได้ ก็ใช้สันมือเคาะลู่เยี่ยนโจวให้สลบ แล้วแบกเขาวิ่งเข้าป่าไป!
เจียงเป่าเป่าลังเลเพียงชั่วครู่ก็ไล่ตามไป
"หยุดนะ!"
โจรภูเขาวิ่งวกวนเลี้ยวลดในป่า เจียงเป่าเป่าตามไปอย่างระแวดระวัง
บนพื้นที่โล่งหน้ารังโจร ชิวผู้นั้นถือแส้อยู่ กำลังฝึกฝนลาดำตัวหนึ่ง ลาดื้อรั้นมีอารมณ์ฉุนเฉียว ทำเอาหนวดเคราของเขาไหววูบด้วยความโกรธ
"ไอ้ลาดื้อ! เปิบพิศ ข้าไม่เชื่อว่าจะปราบเจ้าไม่ได้!"
แส้ฟาดลงบนหลังลาอย่างแรง ลาดื้อดึงส่งเสียง "ร้องฮี ๆ" ไปมา ไม่ยอมให้ชิวผู้นั้นขึ้นขี่หลังมัน
ลูกน้องชุดเทาที่อยู่ข้าง ๆ ประจบ: "หัวหน้าชิว รอพี่แผลเป็นปล้นได้เงินก้อนใหญ่ เราก็ไปซื้อม้ากัน ฆ่าไอ้ลาดื้อนี่แกงกินเสีย"
ชิวผู้นั้นเป่าลมหายใจอัดอั้นออกจากจมูกหนึ่งครั้ง ทิ้งแส้ลง ยกชามดินเผาขึ้นดื่มน้ำอึก ๆ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ: "พี่แผลเป็นพาลูกน้องสามคนลงไปปล้นบนเขา ไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่า"
ลูกน้องชุดเทารู้สึกเสียดาย: "ฐานที่มั่นของเราเพิ่งตั้งได้ไม่นาน ลูกน้องน้อยเกินไป ไม่กล้าไปปล้นที่ใหญ่ ๆ ได้แต่เฝ้าเส้นทางบนเขาเล็ก ๆ ผลตอบแทนคงไม่มาก"
"แต่ก็ไม่น่ามีอันตรายแน่นอน"
พอดีขณะนั้น เสียงเร่งรีบก็ดังมาจากไกล ๆ
"หัวหน้า หัวหน้าชิว—"
"อีดำปีศาจข้างหลังทำร้ายพวกพี่น้องของเรา ยังคิดจะแจ้งความ ข้าล่อนางมาให้ ท่านจัดการนางให้สาสม!"
ชิวผู้นั้นได้ยินเสียงก็มองไป ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ พลางด่าเบา ๆ: "เส้นทางบนเขาที่ผ่านส่วนใหญ่เป็นชาวนาบ้านไร่ แค่นี้ยังสู้ไม่ได้ ช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ"
เจียงเป่าเป่าไม่คุ้นเคยกับรังโจร ไม่แน่ใจว่ามีกับดักหรือไม่ จึงไม่บุกเข้าไปโดยพลการ นางยืนอยู่หน้าประตูฐานที่มั่นเล็ก ๆ จ้องชิวผู้นั้นและลูกน้องทั้งสองอย่างระแวดระวัง พยายามใช้กลยุทธ์ยั่วโทสะ จะล่อหัวหน้าโจรออกมา
"ไอ้หนวดเครานั่น เจ้านี่อ่อนแอสิ้นดี! ขึ้นหลังลาตัวเดียวก็ยังไม่ได้ ไอ้ขี้แพ้ที่ไร้ประโยชน์!"
ชิวผู้นั้นโกรธจนกระโดดโลดเต้น คว้าดาบใหญ่ฟาดเข้าหาเจียงเป่าเป่า
อีดำปีศาจ กล้าด่าข้า ข้าจะให้เจ้าทั้งเป็นทั้งตายไม่ได้!
นักสู้จริงออกอาวุธเร็วกว่าคนธรรมดามาก ลมวูบวาบ ดาบใหญ่ก็ฟาดลงมาแล้ว ตรงสู่จุดเอาชีวิตของเจียงเป่าเป่า