"เสี่ยวหวังตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?"
แม่ของหยาวเหลือบมองจียงที่กำลังดื่มน้ำ พลางเก็บเสื้อผ้าไปด้วย แล้วถามขึ้น
จียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าดื่มน้ำต่อ "ก็พอใช้ได้ เรื่องนี้เกิดขึ้นเขาคงอารมณ์ไม่ดีแน่ พวกป้าในลานบ้านต้องนินทากันไปพักใหญ่"
แม่ของหยาวยังคงลองเชิงถามต่อ "แล้วเธอคิดว่าเรื่องนี้จะจบยังไง?"
จียงวางแก้วน้ำลงตรงๆ ดวงตาสุกใสจ้องมองแม่ของหยาวอย่างนิ่งสงบ น้ำเสียงเรียบแต่จริงจัง
"ไม่ว่าเรื่องนี้จะจบยังไง ฉันก็จะไม่แยกกับหวังซิน ต่อให้เขาถูกลดตำแหน่ง ย้ายงาน หรือถูกไล่ออกก็ตาม แม่ อย่าคิดจะพูดเรื่องหาคนรวยๆ เลย คนรวยจะดีแค่ไหน ถ้าแต่งกับคนนิสัยไม่ดี ลูกสาวแม่จะได้อะไรดีๆ หรือไง?"
"หวังซินนิสัยดี ตรงไปตรงมาและมีน้ำใจ แค่เขามีความพยายาม ฉันจะกลัวลำบากไปทำไม?"
"อีกอย่างแม่ก็ดูสิ พ่อเขาเป็นอะไรอยู่? ยังไงก็ต้องไม่ปล่อยให้หวังซินทำงานไม่ดีแน่นอน"
แม่ของหยาวมองท่าทีแน่วแน่ของเธอ อ้าปากจะพูดแต่สุดท้ายก็เอ่ย "ฉันแค่อยากให้ลูกไม่ต้องลำบากในอนาคต ดูสิเรื่องของเสี่ยวหวังมันใหญ่ขนาดนี้ ยังไม่รู้ว่าจะกดไว้ยังไง ฉันเป็นแม่เอง จะให้ลูกแย่ได้ยังไง"
แม่ของหยาวยิ่งพูดเสียงยิ่งหนักแน่น เธอมองจียงที่โกรธแล้วขยับเก้าอี้ น้ำเสียงเบาลงและแผ่วเบา
"ฉันว่าเธอเลิกกับเสี่ยวหวังเถอะ แม่จะหาคนดีๆ ให้ใหม่"
จียงหน้านิ่งลุกขึ้นยืน "เลิกกันไม่ได้หรอก แม่ บอกตามตรง ฉันกลับมาครั้งนี้ก็จะบอกแม่ว่า ฉันเตรียมจะหมั้นกับหวังซินแล้ว"