ด้วยบรรยากาศที่อึมครึมกับแม่ของหยาวเมี่ยเมื่อครู่ จียงกินข้าวเที่ยงเสร็จก็ไม่ได้อยู่ต่อ รีบขี่จักรยานกลับไปที่ลานพักอาศัยทันที
“หยาวเอ๋อ หยาวเอ๋อ”
เพิ่งเข้าลานพักอาศัย ก็เห็นหนิวต้าลี่ใส่ชุดทำงานสีเทาปนน้ำเงินตัวเดิมที่ใส่ประจำ วิ่งมาพร้อมใบหน้าตื่นเต้นโบกมือทักทาย
จียงจอดจักรยานให้มั่นคง ดวงตาฉายแววยิ้มบางๆ ยิ้มอย่างสุภาพให้เขา: “ต้าลี่ วิ่งไวขนาดนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
หนิวต้าลี่หัวเราะแหะๆ อย่างเก้อเขิน หยิบตั๋วโทรทัศน์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นให้จียง: “ให้ ฉันให้เธอ”
เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนกลับจากทำงานก็ได้ยินข่าวว่าหวังซินถูกสั่งพักงาน เขาตื่นเต้นจนกระโดดโลดเต้นอยู่บ้านเป็นวงกลม สมองมีแต่ความคิดว่าหวังซินมีเรื่องแล้ว หยาวเอ๋อต้องเลิกกับเขาแน่ๆ
อย่ามาพูดอะไรเรื่องพี่น้องกันทั้งนั้น ต่อหน้าคนที่จะมาเป็นเมียในอนาคต ไม่มีใครสำคัญเท่าหรอก
อีกอย่างหวังซินก็ไม่ได้มองเขาเป็นพี่น้องกันเลย ตอนแรกก็รับปากแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับจียง แต่ไม่ทันไร สองคนนั้นก็ควงแขนกันซะแล้ว ยังเอามาโอ้อวดต่อหน้าทุกวันว่าหยาวเอ๋อดีกับเขาขนาดไหน หน้านั้นที่เย่อหยิ่งทำให้เขาโกรธจนอยากชกหน้าสักหมัด
สถานะของสองคนตอนนี้ก็คือคู่แข่งหัวใจที่คอยแข่งกัน ใช่แล้ว คู่แข่งหัวใจ!
เพื่อจีบจียง หนิวต้าลี่ทุ่มเทไปมากมายขนาดไหน เอาเงินเก็บที่ตั้งใจเก็บไว้ใช้แต่งงานมาลงทุนหมด สืบถามที่นั่นที่นี่ ออกแรงสุดชีวิตเพื่อขอให้คนช่วยหาตั๋วโทรทัศน์มาได้หนึ่งใบ พอส่งตั๋วโทรทัศน์ให้เธอแล้ว บางทีหยาวเอ๋ออาจจะเห็นแก่ตั๋วใบนี้แล้วตกลงคบกับเขาก็ได้