ยามค่ำคืน ท้องฟ้าอันมืดมิดประดับประดาไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ แสงจันทร์เย็นเฉียบทอดลงสู่ผืนดิน ลอดผ่านช่องม่านบางเบาเข้ามาส่องภายในห้องอันมืดสลัว
ภายในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศเย้ายวนใจที่ร้อนระอุ ดวงตาของวังซินจ้องมองหญิงงามใต้ร่างอย่างลุ่มลึก ผิวขาวผ่องเนียนละเอียดอ่อนราวกับเปล่งประกายในห้องอันมืดมิด เรียวคิ้วและแววตาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ทำให้หล่อนราวกับดอกท้อที่เบ่งบานอยู่ปลายกิ่งในยามฤดูใบไม้ผลิ
นัยน์ตาเป็นประกายระยิบระยับ ความงามที่แผ่ซ่านออกมาทำให้วังซินหลงใหลจนไม่อาจตั้งตนได้
“หยาวเอ๋อ ผมรู้สึกดีมาก คุณรู้สึกดีไหม?”
“อืม...” จียงเอามือน้อยๆ พยุงตัวบนบ่าชายหนุ่ม พลางส่งเสียงครางตอบรับเบาๆ
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ก่อนที่จียงจะงัวเงียหลับตาลง ยังสัมผัสได้ถึงมือใหญ่ของวังซินที่บีบเอวที่อ่อนแรงของหล่อนเพื่อเปลี่ยนท่าทาง...
เช้าวันรุ่งขึ้น วังซินกลับบ้านก่อนฟ้าสาง คืนนั้นเขานอนไม่หลับทั้งคืน ครั้งก่อนเขาก็เป็นแบบนี้ เพื่อไม่ให้ผู้คนในลานบ้านสังเกตเห็น เขาจึงต้องกลับไปแบบนี้ แล้วค่อยมาอีกทีเมื่อฟ้าสว่างเต็มที่
“กลับมาแล้วเหรอ?”
เพิ่งก้าวเข้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงของพ่อ วังซินตกใจสุดขีด “ปะ...พ่อ ยังไม่นอนอีกเหรอ?”
“แกบอกว่ายังไงนะ ไปไหนมาทั้งคืนเนี่ย? คนในลานบ้านเห็นเข้าไม่ได้นินทาเหรอ?” วังหย่งเกอพูดพลางวางหนังสือพิมพ์ในมือลง เงยหน้ามองวังซินที่ยืนอยู่ที่ประตู แล้วก็ต้องสะดุดตากับรอยแดงบนลำคอของเขา
“แก! แก!” นึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ประกอบกับที่เขาหายไปทั้งคืน ทำให้วังหย่งเกอโกรธจัด มองซ้ายมองขวา คว้าด้ามไม้กวาดขึ้นมาจะตีวังซิน “ไอ้ลูกหมา แกกับวี่หลิงยังไม่ทันได้แต่งงานกันเลย จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง? ถ้าเผลอท้องขึ้นมา วี่หลิงจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”