ภายในพระที่นั่งไท่เหอ เงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก
เหล่าขุนนางแห่งต้าหนิงและทูตจากแคว้นต่าง ๆ ล้วนกลั้นหายใจ รอคอยการตัดสินพระทัยของจักรพรรดิแห่งต้าหนิง
บนบัลลังก์มังกร จักรพรรดิแห่งต้าหนิงมีสีหน้าสงบนิ่ง ทว่าพระหัตถ์กลับกำที่เท้าแขนของบัลลังก์มังกรแน่น ความคิดในพระทัยพลุ่งพล่านไม่หยุด
การเฉลิมฉลองร้อยปีของต้าหนิง เหล่าแคว้นต่างนำเครื่องบรรณาการมาถวายแสดงความยินดีด้วยใจจริง หวังผูกไมตรี มีเพียงแคว้นเยียนที่ฉวยโอกาสก่อเรื่องทุกครั้ง ครานี้ยังเสนอข้อตกลงเดิมพันในที่ประชุมใหญ่แห่งราชสำนัก เจตนาชั่วร้ายยิ่งนัก
แคว้นเยียนพ่ายแพ้ในการประลองกับต้าหนิงมาหลายครา ทว่าก็ยังกล้าใช้เมืองเป็นเดิมพัน ย่อมมิใช่การกระทำตามอารมณ์ชั่ววูบ พวกเขาต้องมั่นใจว่าจะชนะอย่างแน่นอน
หากต้าหนิงรับข้อตกลงเดิมพันนี้ แล้วเกิดพ่ายแพ้ขึ้นมา เมืองที่ชิงกลับคืนมาก่อนหน้านี้ก็ต้องยกให้ผู้อื่นอีกครั้ง
แต่หากต้าหนิงไม่รับ ต่อหน้าทูตจากแคว้นต่าง ๆ ก็เท่ากับขลาดกลัวจนหลีกเลี่ยงศึก ต่อไปคงถูกทุกแคว้นดูแคลน ความยิ่งใหญ่อลังการของงานเฉลิมฉลองในวันนี้ก็จะสูญสิ้นไปด้วย
เพียงประโยคเดียวของมู่หยงตัว๋อ ก็ผลักพระองค์ให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่รุกก็ไม่ได้ ถอยก็ไม่พ้น
แต่จักรพรรดิแห่งต้าหนิงมิได้ตอบรับอย่างหุนหัน หากทอดพระเนตรมู่หยงตัว๋อแล้วตรัสถามว่า “ไม่ทราบว่าข้อตกลงเดิมพันที่ทูตมู่หยงกล่าวถึงนั้นคือสิ่งใดกันแน่”
มู่หยงตัว๋อดูเหมือนจะมองความคิดในพระทัยออก จึงกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “ฝ่าบาทไม่ต้องกังวล แคว้นเยียนของเราเพียงอยากขอถามคำถามง่าย ๆ สักข้อ หากต้าหนิงตอบคำถามนี้ได้ถูกต้อง หยุนโจว หนึ่งในสามเมืองแห่งพรมแดนเหนือ พวกเรายินดียกให้โดยไม่คิดสิ่งใดตอบแทน แต่หากต้าหนิงตอบไม่ได้หรือตอบผิด ก็เพียงคืนเหลียงโจวให้แก่พวกเราก็พอ เหลียงโจวเดิมทีก็เป็นเมืองที่แคว้นใหญ่เยียนของเราพ่ายแพ้ให้พวกท่าน ข้อตกลงเดิมพันนี้ ต้าหนิงอย่างไรก็ไม่มีทางเสียเปรียบ...”