“เป็นไปไม่ได้!”
หยุนจ้านมองก้อนหินสองก้อนบนพื้น ก้อนหนึ่งใหญ่ก้อนหนึ่งเล็กอย่างไม่อยากเชื่อสายตา จากนั้นก็เก็บมันขึ้นมาด้วยตนเอง ชูไว้ในระดับเดียวกัน แล้วปล่อยก้อนหินทั้งสองลงพร้อมกัน
ปัง!
เสียงที่ดังเข้าหูยังคงมีเพียงเสียงเดียว เขาจ้องมองด้วยตาตนเองอีกครั้ง เห็นก้อนหินทั้งสองตกถึงพื้นพร้อมกัน
ภาพตรงหน้าพลิกความเข้าใจของเขาจนหมดสิ้น หยุนจ้านกล่าวอย่างมั่นใจว่า “ก้อนหินสองก้อนนี้ต้องมีปัญหา ข้าจะทดลองใหม่!”
มู่หยงตัว๋อกอดอก กล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “ผู้คุมทัพหยุนเชิญตามสบาย อยากทดลองกี่ครั้ง อยากเปลี่ยนหินกี่ก้อนก็ได้ทั้งนั้น...”
เขามั่นใจอย่างยิ่งกับผลลัพธ์นี้
เขาใช้หินที่มีขนาดแตกต่างกัน ทดลองจากความสูงต่าง ๆ มาแล้วหลายร้อยครั้ง ผลที่ได้ล้วนเหมือนกัน
มีเพียงเมื่อมีน้ำหนักต่างกันอย่างมาก และปล่อยตกจากที่สูงยิ่งยวด เวลาที่วัตถุหนักกับวัตถุเบาตกถึงพื้นจึงจะต่างกันเล็กน้อย แทบสังเกตไม่ออก
แต่เรื่องนั้นไม่ได้ส่งผลต่อภาพรวม
การทดลองหลายร้อยหลายพันครั้งพิสูจน์แล้วว่า ตราบใดที่ไม่ใช้ขนนกหรือกระดาษ วัตถุหนักและวัตถุเบาที่ทำจากวัสดุชนิดเดียวกัน หากปล่อยตกจากความสูงเดียวกันก็จะถึงพื้นแทบจะพร้อมกัน
หากแคว้นหนิงยอมรับผลเดิมพัน เมืองเหลียงโจวที่แคว้นเยียนยกให้ก็จะได้กลับคืนมา
หากแคว้นหนิงคิดบิดพลิ้วไม่ยอมรับ ก็จะสูญเสียความน่าเชื่อถือทั้งหมด
ไม่ว่าผลจะเป็นเช่นไร ล้วนเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อแคว้นเยียน
เมื่อจักรพรรดิแห่งแคว้นหนิงรับเดิมพันนี้ แคว้นเยียนก็ยืนอยู่ในสถานะที่ไม่มีทางพ่ายแพ้แล้ว
อีกด้านหนึ่ง หยุนจ้านไปหาหินสองก้อนที่มีขนาดต่างกันมาอีกครั้งด้วยตนเอง
เขาไม่ให้ผู้อื่นแตะต้อง ลงมือด้วยตนเองทุกขั้นตอน ทว่าผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม
หินสองก้อนตกถึงพื้นพร้อมกัน
หยุนจ้านไม่ยอมเชื่อเรื่องเหลวไหลนี้ เขาออกจากมหาศาลา กระโดดขึ้นไปบนหลังคาตำหนัก
เขายืนอยู่บนที่สูง คลายมือปล่อยหินสองก้อน ท่ามกลางสายตาของทหารองครักษ์เบื้องล่าง หินทั้งสองก้อนก็ยังตกถึงพื้นพร้อมกัน