วันแรกแห่งปีใหม่
หลังหิมะตก ฟ้าก็เริ่มแจ่มใส
หิมะหนักที่ตกลงมาเมื่อวาน ในที่สุดก็หยุดลงเมื่อฟ้าสาง ทั่วทั้งเมืองหลวงปกคลุมด้วยสีขาวโพลนราวหิมะเงิน ทันทีที่ฟ้าสว่าง ชาวบ้านต่างตื่นแต่เช้า กวาดหิมะที่กองอยู่หน้าประตูเรือน เริ่มต้นปีใหม่ด้วยความขยันขันแข็ง
ที่พำนักจอหงวน
เมื่อวานชิงซวงต้องอยู่เป็นเพื่อนครอบครัวที่เดินทางกลับจากชายแดน ส่วนองค์หญิงเจาเยวี่ยก็ต้องเข้าร่วมพิธีการต่าง ๆ ของราชวงศ์ ทั้งสองจึงไม่ได้มาที่นี่
แต่เช้าวันนี้ ทั้งสองก็มาถึงที่นี่
ชิงซวงแตะปลายเท้าเบา ๆ ร่างก็ทะยานข้ามกำแพงเรือน ลงสู่พื้นด้านในอย่างมั่นคง
จากนั้นนางเดินไปที่ประตู เปิดประตูใหญ่ให้องค์หญิงเจาเยวี่ยเดินเข้ามาจากด้านนอก เมื่อมาบ้านเฉินฉางอาน นางไม่เคยต้องเคาะประตู
ทั้งสองเพิ่งก้าวเข้าสู่เรือนชั้นใน ประตูห้องฝั่งตะวันตกก็ถูกเปิดออกจากด้านใน
กู้ชิงเฉิงเดินออกมาจากห้อง เมื่อคืนหลังรับตรุษเสร็จก็ดึกมากแล้ว นางจึงพักอยู่ที่นี่
ครั้นเงยหน้าขึ้น นางก็เห็นองค์หญิงเจาเยวี่ยกับชิงซวงยืนอยู่กลางเรือน
สายตาของทั้งสามประสานกัน บรรยากาศในเรือนพลันเงียบสงัด
ชิงซวงจ้องมองกู้ชิงเฉิงอย่างตะลึงงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่?
หรือว่านางกับเฉินฉางอานจะ...
รูม่านตาขององค์หญิงเจาเยวี่ยหดเล็กลง ในใจเกิดความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะบรรยาย นางไม่อยากคิดถึงความเป็นไปได้นั้น แต่กลับอดคิดไม่ได้...
กู้ชิงเฉิงได้สติแล้วจึงเป็นฝ่ายทักทายก่อน “คุณหนูชิงซวง คุณหนูกงเยวี่ย อรุณสวัสดิ์”
ชิงซวงมองนางแล้วถามว่า “คุณหนูชิงเฉิง เมื่อคืนท่านพักอยู่ที่นี่หรือ?”
กู้ชิงเฉิงเข้าใจความหมายแฝง ใบหน้าแดงระเรื่อ รีบอธิบายว่า “คุณหนูทั้งสองอย่าเข้าใจผิด เมื่อวานเป็นวันส่งท้ายปีเก่า เป็นวันแห่งการอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาของครอบครัว ข้ากับคุณชายเฉินต่างก็ไร้ญาติพี่น้อง คุณชายเฉินจึงเชิญข้ามารับตรุษด้วยกัน...”