วังหลวง
สวนต้องห้าม
จักรพรรดิแห่งต้าหนิงสวมชุดลำลองสีดำเรียบหรู ยืนไพล่มืออยู่บนทางหินในดงเหมย ชื่นชมต้นเหมยเหมันต์ไม่กี่ต้นภายในสวน
เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นดังมาจากด้านนอก ทำลายความเงียบสงบในสวน
หยุนจ้านในชุดรัดกุมก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว จากนั้นคุกเข่าข้างหนึ่ง รายงานเสียงต่ำว่า “ฝ่าบาท คณะทูตแคว้นเยียนชุดใหม่เพิ่งเข้าพักในสำนักทูต ราษฎรต่างมีความขุ่นเคืองยิ่งนัก พากันมารวมตัวประท้วงและก่นด่าหน้าสำนักทูตโดยสมัครใจ ขุนนางจากสำนักหงหลูและที่ว่าการอำเภอฉางอานเกลี้ยกล่อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงพอประคองสถานการณ์ไว้ได้ ราษฎรต่อต้านอย่างรุนแรง เกรงว่าจะกดเอาไว้ไม่อยู่พ่ะย่ะค่ะ...”
สายตาของจักรพรรดิแห่งต้าหนิงค่อย ๆ เคลื่อนจากดอกเหมย ก่อนหันไปทอดพระเนตรทางสำนักทูต
หยุนจ้านครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วกราบทูลว่า “ฝ่าบาท ต้องการให้เพิ่มทหารองครักษ์ไปเฝ้าสำนักทูตอย่างเข้มงวด เพื่อควบคุมกระแสความไม่พอใจของราษฎรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่จำเป็น”
จักรพรรดิแห่งต้าหนิงโบกพระหัตถ์เบา ๆ สายตาลึกล้ำ ตรัสช้า ๆ ว่า “ราษฎรมีเลือดนักสู้ ไม่ลืมความแค้นของแผ่นดิน นับเป็นเรื่องดี เสียงอึกทึกเพียงเล็กน้อยมิได้ทำให้เสียหาย กลับจะทำให้ชาวเยียนได้รู้ถึงศักดิ์ศรีของราษฎรต้าหนิงของเรา...”
สิ่งที่พระองค์ทรงกังวลคืออีกเรื่องหนึ่ง
การเฉลิมฉลองร้อยปีแห่งต้าหนิง แผ่นดินทุกแคว้นหมายมาเฝ้าหน้า แคว้นเยียนส่งทูตเดินทางไกลพันลี้มาถึงเมืองหลวง ย่อมมิใช่เพียงเพื่อร่วมแสดงความยินดีเป็นแน่ ต้องมีแผนการอื่นอยู่ด้วย
พระองค์ตรัสช้า ๆ ว่า “ก่อนหน้านี้ แคว้นเยียนพ่ายแพ้การประชันวรรณกรรมหน้าพระที่นั่งอย่างยับเยิน มู่หรงกูอับอายจนปลิดชีพตนเอง วงการวรรณกรรมแคว้นเยียนเสียหน้าอย่างยิ่ง เกรงว่าพวกเขาคงไม่ยอมเลิกราโดยง่าย บัดนี้คณะทูตจากแคว้นต่าง ๆ มาชุมนุมกันที่ต้าหนิง ยิ่งต้องระมัดระวังให้มาก...”