ในเรือนในของจวนเจ้า
ฮูหยินจ้าวหลับไม่ลงเสียแล้ว เท้าเปล่าเดินวนไปมาอยู่กลางลาน ใจเต็มเปี่ยมด้วยความกังวล
ในใจของนางยังคาดหวังความหวังสุดท้ายไว้อีกน้อยหนึ่ง
นางเป็นบุตรีแท้ของอาจารย์ใหญ่ไท่ฟู มีองค์ชายสามค้ำจุนอยู่เบื้องหลัง เรื่องราวภายในตระกูลแค่นี้ สุดท้ายคงถูกตำหนิสักห้าสิบคำเท่านั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะบาดเจ็บถึงรากฐานจริง จนถึงขั้นริบบรรดาศักดิ์สตรี
บรรดาศักดิ์สตรีชั้นสี่คือเกียรติยศสูงสุดของนาง เป็นเนื้อนาบุญที่ทำให้นางมองเหล่าผู้ทรงอำนาจเฉยเมย และเป็นสิ่งค้ำจุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนางในฐานะภรรยาเอก
ขณะที่นางกำลังตั้งใจจะไปคลานต่อหน้าบิดาเพื่อขอเวทนา ก็ได้ยินเสียงแหลมสูงของขันทีดังแว่วมาจากนอกเรือน
"พระราชโองการจากพระนางมาถึง ฮูหยินจ้าวรับโองการ!"
ฮูหยินจ้าวเกร็งทั้งร่าง ความรู้สึกไม่เป็นมงคลแผ่ซ่านไปทั่วดวงใจ สายตามองไปยังประตู
เงาร่างหลายร่างก้าวเข้ามาจากภายนอก
ฮูหยินจ้าวรีบคว้าน้ำหน้าเดินขึ้นไป คุกเข่าลงกับพื้น คำนับอย่างเกรงใจว่า "ข้าน้อยผู้มีบรรดาศักดิ์ขอรับพระราชโองการ"
เหล่าบ่าวไพร่ของตระกูลจ้าวในลานก็คุกเข่าลงตามหลังฮูหยินจ้าวทั้งสิ้น
ขันทีผู้ถวายโองการเหลือบมองนางหนึ่งครั้ง แล้วประกาศขึ้นอย่างไร้ความรู้สึกว่า "ฮูหยินจ้าวผู้ดำรงบรรดาศักดิ์สตรีชั้นสี่ของราชสำนัก... ความพอใจส่วนตนลึกหนัก จิตใจเย็นชามักง่าย ข่มเหงบุตรชายเลี้ยงมาหลายปี อาศัยอำนาจรังแกผู้อ่อนแอ ใส่ร้ายป้ายสีกลั่นแกล้ง ขับไล่บุตรชายแท้ของตระกูล..."
"คุณธรรมพังทลาย ไม่สมควรอยู่ในแถวของสตรีผู้มีบรรดาศักดิ์ เป็นหะยานแก่การพระราชทานบรรดาศักดิ์แห่งราชวงศ์ บัดนี้จึงริบบรรดาศักดิ์กงเหรินชั้นสี่ของฮูหยินจ้าว ถอนธรรมเนียมและสิทธิเกียรติแห่งสตรีผู้มีบรรดาศักดิ์ทั้งสิ้น เรียกคืนฉลองพระโองการและฉลองของบรรดาศักดิ์ ตลอดชีพมิได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่อีก"