เวทีประชุมเช้าเพิ่งจบลง ความเรื่องที่แม่ทัพใหญ่เซียวฟ้องศาลโทษฮูหยินจ้าว ก็แผ่ไปทั่วเมืองราวดั่งข่าวลือหนาหนัก
ไม่นานนัก ข่าวที่ฮองเฮาได้ปลดบรรดาศักดิ์สตรีที่ได้รับพระราชทานของฮูหยินจ้าว ก็ราวดั่งสายลมพัดกระหน่ำ แผ่ไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว
ตามถนนหนทาง โรงเตี๊ยม โรงสุรา ต่างพูดคุยกันอึกทึกครึกโครม
ประชาชนที่ได้ยินความเรื่องนี้ ต่างชื่นชมยินดีเป็นทวีคูณ
“สมควรแล้ว ผู้หญิงโสมมแบบนี้ สมควรได้รับโทษเช่นนี้!”
“ราชสำนักควรทำเช่นนี้มานานแล้ว!”
“ผู้ที่มีจิตใจชั่วร้ายเช่นนี้ ไม่สมควรได้สวมเครื่องแบบแห่งบรรดาศักดิ์!”
“เฮ้อ พวกเขายังกล้าฟ้องร้องว่าจอหงวนไม่มีความกตัญญู แม้แต่แม่ทัพใหญ่ยังทนดูไม่ได้ ต้องออกมาทำความยุติธรรมให้จอหงวน!”
“ฝ่าบาททรงธรรม ฮองเฮาทรงปัญญา!”
คราก่อน ที่ผู้ตรวจการใช้เรื่องความกตัญญูฟ้องร้องเฉินฉางอาน ประชาชนต่างโกรธแค้นแทนเขาเป็นที่สุด
ครานี้ ผู้ร้ายได้รับผลแห่งกรรมในที่สุด ย่อมเป็นการสุดซึ้งใจ
ความอัปยศอดสูที่จอหงวนต้องแบกรับมาหลายปี ความชั่วร้ายที่ฮูหยินจ้าวก่อไว้ ได้เปิดเผยต่อแผ่นดินโดยสมบูรณ์ ต่อจากนี้ผู้ใดจะนำความเรื่องนี้มากลั่นแกล้งก็ไม่ได้อีกต่อไป
เมื่อความเรื่องนี้ไปถึงตระกูลใหญ่ทั้งหลาย บรรดาฮูหยินผู้ถือบรรดาศักดิ์ในเมืองหลวง ต่างรู้สึกสะเทือนใจ
ราชสำนักมอบบรรดาศักดิ์สตรีมานับไม่ถ้วน ภรรยาของขุนนางผู้ใหญ่ทั้งหลาย เกือบทุกคนได้รับพระคุณ
นับแต่ต้าหนิงสถาปนาแผ่นดินมา บรรดาศักดิ์มีแต่พระราชทาน ไม่เคยมีการทวงคืนมาก่อน
ความเรื่องของฮูหยินจ้าว เปิดทางใหม่ขึ้นมาจริง ๆ และเป็นการเตือนสติบรรดาฮูหยินทุกคน
ความเป็นฮูหยินผู้ถือบรรดาศักดิ์ ก็ถูกทวงคืนได้