ภายในห้องของเฉินฉางอาน
กู้ชิงเฉิงสบตากับเฉินฉางอาน สมองพลันว่างเปล่า เวลาเสมือนหยุดนิ่งไปในชั่วขณะนี้
ใบหน้างดงามไร้ที่ติของนางแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ลามไปถึงโคนหู กระทั่งลำคอก็เริ่มร้อนผ่าว
จะบอกว่านางไม่รู้สึกอะไรกับบัณฑิตเช่นนี้เลย ย่อมเป็นเรื่องโกหก
นางงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงก็เป็นสตรี ย่อมมีบุรุษที่พึงใจเช่นกัน
เขาทั้งมีอารมณ์ขันและเปี่ยมความสามารถ เป็นคู่ครองในอุดมคติของกู้ชิงเฉิง
เดิมทีนางคิดจะฉวยโอกาสนี้แอบจูบเขาสักครั้ง อย่างไรเสียก็ไม่มีใครรู้
ใครจะคิดว่าเพิ่งจูบเขาได้ไม่นาน เขาก็ฟื้นขึ้นมาเสียแล้ว
นางจึงยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น สมองขาวโพลนไปหมด
เฉินฉางอานเพิ่งฟื้นจากพิษ ร่างกายอ่อนแรงอย่างยิ่ง เขามองใบหน้างดงามไร้ที่ติซึ่งอยู่ใกล้เพียงคืบ แล้วเอ่ยเสียงแหบแห้งว่า “คุณหนูชิงเฉิง...”
กู้ชิงเฉิงลุกพรวดขึ้นทันที ถอยหลังไปสองก้าว เกือบสะดุดเก้าอี้ด้านหลัง ร่างเซไปเล็กน้อยกว่าจะยืนได้มั่นคง
นางรีบร้อนซ่อนมือทั้งสองไว้ด้านหลัง ไม่กล้ามองเฉินฉางอาน พลางเอ่ยอย่างลนลานว่า “คุณชายฟื้นแล้วก็ดี ข้าขอตัวก่อน...”
กล่าวจบ นางก็หันหลังเดินจากไป ราวกับกำลังหนีเอาชีวิตรอด ไม่นานก็ลับหายไปจากสายตาของเฉินฉางอาน
แววอับจนใจปรากฏขึ้นในดวงตาเฉินฉางอาน ตอนนี้เขากระหายน้ำเหลือเกิน ลำคอราวกับมีไฟแผดเผา เดิมทีคิดจะให้นางรินน้ำให้สักถ้วย ไม่คิดว่านางจะวิ่งเร็วถึงเพียงนั้น...
ความกระหายอันรุนแรงทำให้เขาไม่มีเวลาครุ่นคิดถึงจูบนั้น
เขาใช้มือทั้งสองยันกายลุกจากเตียง รู้สึกไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว กว่าจะเดินไปถึงโต๊ะได้ก็แทบหมดแรง เขาคว้ากาน้ำชาบนโต๊ะขึ้นมา ดื่มชาที่เย็นชืดจนหมดกา ความรู้สึกกระหายน้ำอย่างสุดขีดจึงค่อย ๆ เลือนหายไป