ภายในวันเดียว เมืองหลวงเกิดเรื่องราวมากมายเหลือเกิน
และทุกเรื่องล้วนเกี่ยวข้องกับเฉินฉางอาน
ประกาศผลสอบ เฉินฉางอานครองอันดับหนึ่ง คนเดียวกวาดสามตำแหน่งสูงสุด
หลังประกาศผล เฉินฉางอานถูกมือสังหารแคว้นเยียนลอบสังหาร เป็นตายไม่แน่ชัด
ฝ่าบาททรงพิโรธยิ่งนัก ทรงขับไล่คณะทูตแคว้นเยียนออกจากสำนักทูต พร้อมกันนั้นก็ส่งเสบียงอาวุธจำนวนมหาศาลไปยังแนวหน้า คนตาถึงล้วนมองออกว่า ศึกระหว่างต้าหนิงกับแคว้นเยียนกำลังจะบานปลาย
คำร่ำลือสารพัดเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง
“จะรบกันจริง ๆ แล้วหรือ?”
“แม่ทัพนายกองถูกเรียกไปแนวหน้าตั้งมากมาย เกือบแน่แล้วละ……”
“เจ้าสัตว์เดรัจฉานแคว้นเยียนพวกนี้ ทำร้ายจอหงวนหน้าใหม่ของเรา ฝ่าบาทจะไม่กริ้วได้อย่างไร?”
“ฮึ่ย คุณชายเฉินจะผ่านพ้นไปไม่ได้จริง ๆ หรือ น่าเสียดายเหลือเกิน ต้าหนิงเรากว่าจะมีคนเก่งเช่นนี้ขึ้นมาได้……”
……
ขณะที่คนส่วนใหญ่ต่างเสียดายแทนเฉินฉางอาน
ที่จวนสกุลเฉิน
ฮูหยินจ้าวนอนอยู่บนเตียง เปลือกตาขยับไหว แล้วค่อย ๆ ตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า
นางยกแขนขึ้นอยากจะลุก แต่กลับรู้สึกว่าทั้งตัวอ่อนปวกเปียกไม่มีเรี่ยวแรงสักนิด
สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงเห็นนางตื่นแล้ว ก็รีบเข้ามาใกล้ “ฮูหยิน ท่านตื่นแล้ว บ่าวจะรีบไปเรียกนายท่านเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!”
ฮูหยินจ้าวอ้าปาก ถามอย่างอ่อนแรง “เซ…เซวียนเอ๋อร์ สอบจินซื่อไม่ติดจริง ๆ หรือ?”
สาวใช้ก้มหน้าลง เอ่ยเสียงเบา “เรียนฮูหยิน คุณชายสอบไม่ติดเจ้าค่ะ……”
แววตาของฮูหยินจ้าวหม่นลงอย่างสิ้นเชิง ขณะนั้นเอง สาวใช้เงยหน้าขึ้นพูดต่อ “ฮูหยิน ตอนที่ท่านสลบไป เมืองหลวงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเรื่องหนึ่ง เฉินฉางอาน……เฉินฉางอานระหว่างทางกลับจวน ถูกมือสังหารแคว้นเยียนลอบสังหารเจ้าค่ะ!”