วังหลวงแห่งต้าหนิง
ภายในห้องพระโรงที่ทรงงาน
ไม้จันทน์ในเตาหอมยังไหม้ไม่หมด ควันสีครามสายหนึ่งลอยตรงขึ้นไป กระทบคานไม้บนเพดานแล้วค่อย ๆ แผ่กระจาย
บรรยากาศภายในพระโรงกดดันอย่างยิ่ง
จักรพรรดิแห่งต้าหนิงมิได้ประทับบนบัลลังก์มังกร หากยืนอยู่กลางพระโรง พระหัตถ์ไพล่หลัง มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่น สายพระเนตรจับอยู่บนสองร่างที่คุกเข่าอยู่กลางพระโรง
หยุนจ้านกับหมอหลวงผู้ทรงตำแหน่งชั้นนำซุนเชียนคุกเข่าเคียงกัน ศีรษะของซุนเชียนแทบแนบพื้น เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ฝ่าบาท พิษที่คุณชายเฉิน...คุณชายเฉินได้รับ เป็นพิษพิสดารเฉพาะของสำนักสายลับแคว้นเยียน เพียงถูกเลือดก็ถึงแก่ชีวิต กระหม่อมกับเพื่อนร่วมงานในสำนักหมอหลวงต่างพยายามสุดกำลัง ทำได้เพียงใช้วิชาเข็มกดมิให้พิษลุกลามชั่วคราวเท่านั้น ไม่มียาใดรักษาได้ คุณชายเฉินเกรงว่าจะทนไม่พ้นสามวัน...”
เมื่อสิ้นเสียง บรรยากาศในห้องพระโรงก็ยิ่งกดดันหนักอึ้ง
ในที่สุดจักรพรรดิแห่งต้าหนิงก็ตรัสขึ้น น้ำเสียงแฝงความโกรธที่แทบกลั้นไม่อยู่ “ต้าหนิงผ่านมาหลายร้อยปีจึงจะมีผู้กวาดชัยทั้งสามวิชาสักคน วันนี้ประกาศผลสอบ ทั้งเมืองหลวงเฉลิมฉลอง แต่ยังไม่ถึงครึ่งวัน จอหงวนคนใหม่ของเราก็นอนอยู่บนเตียง ไม่รู้เป็นตาย...”
พระองค์เสด็จไปตรงหน้าซุนเชียน ตรัสถามเสียงเย็นว่า “สำนักหมอหลวงทั้งสำนัก มีคนมากมายถึงเพียงนี้ กลับรักษาเขาไม่ได้หรือ”
ซุนเชียนก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิม หน้าผากแนบพื้นแน่น เค้นเสียงออกมาจากลำคอได้เพียงสามคำ “กระหม่อม...ไร้ความสามารถ!”
ปัง!
จักรพรรดิแห่งต้าหนิงทรงเตะเตาทองแดงลงรักทองข้างพระวรกายจนคว่ำ ฝาเตากลิ้งกระทบพื้นเสียงดัง ก่อนกลิ้งห่างออกไป เถ้ากำยานกระจายเกลื่อนพื้น
ขันทีที่ยืนปรนนิบัติอยู่หน้าประตูต่างตกใจจนคุกเข่าลงพร้อมกัน ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้า