เมื่อกู้ชิงเฉิงก้าวเข้ามาในห้อง ก็เห็นเฉินฉางอานกำลังชื่นชมภาพวาดบนผนังอยู่
นางรีบก้าวเข้าไปหา ถามอย่างยินดีว่า “วันนี้ท่านมีเวลาว่างมาได้อย่างไร”
เฉินฉางอานหันกลับมา ยิ้มพลางกล่าวว่า “บังเอิญผ่านตำหนักฉวินอวี้พอดี นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้พบกันเสียนาน จึงแวะมาหาเจ้าสักหน่อย”
กู้ชิงเฉิงกลอกตามองเขา กล่าวเสียงเหน็บแนมว่า “ท่านเป็นจอหงวน เป็นคนโปรดของฝ่าบาท ทั้งยังต้องจัดตั้งสำนักศึกษา ต้องประลองหมากกับชาวแคว้นเยียนเพื่อสร้างเกียรติให้แผ่นดิน ย่อมไม่มีเวลามาพบพวกเราอยู่แล้ว…”
เฉินฉางอานเพียงยิ้ม มิได้แก้ตัวแต่อย่างใด
ช่วงหลายวันนี้ นอกจากฝึกวิชาและเล่นหมากกับคุณหนูกงเยวี่ยแล้ว เขาก็ไปตระกูลเฉินเพื่อสร้างความลำบากใจให้ครอบครัวของเฉินเหวินหย่วน เรียกได้ว่ายุ่งไม่น้อย
เฉินฉางอานไม่พูดถึงเรื่องนี้ต่อ เอ่ยถามว่า “วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า เหตุใดเจ้ายังอยู่ที่นี่ ไม่กลับบ้านไปฉลองพร้อมครอบครัวหรือ”
กู้ชิงเฉิงก้มหน้าลงเงียบ ๆ กล่าวเสียงเบาว่า “ที่บ้านข้าเหลือข้าอยู่เพียงคนเดียวแล้ว”
เฉินฉางอานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบกล่าวว่า “ขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจ…”
เมื่อกู้ชิงเฉิงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มที่ดูไม่ใส่ใจ นางส่ายหน้ากล่าวว่า “ไม่เป็นไร ข้าชินมานานแล้ว แล้วท่านเล่า เหตุใดท่านจึง…”
เดิมทีนางคิดจะถามเฉินฉางอานว่า เหตุใดเขาจึงไม่อยู่กับครอบครัว
แต่ยังไม่ทันเอ่ยออกมา นางก็รู้สึกว่าคำถามนี้ไม่เหมาะสม
เรื่องระหว่างเขากับตระกูลเฉิน ผู้คนทั่วเมืองหลวงต่างรู้กันดี หากมองในแง่หนึ่ง ทั้งนางและเฉินฉางอานต่างก็ไม่มีญาติพี่น้อง
ญาติของนางล่วงลับไปหมดแล้ว ส่วนญาติของเฉินฉางอาน—มีเสียยังไม่สู้ไม่มี
ชั่วขณะนั้น ในใจนางพลันเกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจเฉินฉางอาน ราวกับคนร่วมชะตากรรม
นางมองเฉินฉางอาน แล้วเปลี่ยนเรื่องกล่าวว่า “ขอแสดงความยินดีด้วยนะ ไม่คิดว่าท่านจะเก่งกาจเรื่องหมากถึงเพียงนี้ หากไม่มีท่าน วงการหมากแห่งต้าหนิงคงขายหน้าแย่…”