หน้าแผลเป็นถูกชิงซวงยกขึ้นกลางอากาศ แต่ไม่กล้าขัดขืนใดๆ
แม้เขาจะฝึกพลังภายในจนเข้าขั้น นับเป็นนักยุทธ์ขั้นเริ่มต้น แต่เขาสัมผัสได้ว่าตนเองห่างไกลจากฝีมือของหญิงสาวผู้นี้มากนัก
แต่เขาก็ไม่กล้าเปิดเผยเรื่องตำหนักหรูอี๋ ฝืนใจพูดว่า "คุณหนู คราวนี้ถือว่าพวกเรายอมจำนน แต่ข้าไม่สามารถบอกได้ว่าใครสั่งให้ข้ามา พวกเขาไม่ใช่คนที่ท่านจะไปหาเรื่องด้วย..."
ชิงซวงเหวี่ยงเขาลงกับพื้นอย่างแรง แล้วพูดเสียงเย็น "ไม่ต้องบอก ข้าก็รู้ ใช่ตำหนักหรูอี๋หรือไม่?"
หน้าแผลเป็นก้มหน้าลง พูดเสียงเบา "นี่ไม่ใช่คำพูดของพวกเรา!"
ชิงซวงมองเขาหนึ่งที ความคิดในใจก็กระจ่างขึ้น
ความนิยมของน้ำชิงซวงลู่กระทบธุรกิจของตำหนักหรูอี๋ พวกนี้ต้องเป็นคนที่ตำหนักหรูอี๋ส่งมาหัวไม้แน่ๆ
นางเตะก้นเขาอย่างแรง แล้วด่า "ไสหัวไป!"
หน้าแผลเป็นรีบลุกขึ้น ปีนป่ายวิ่งออกไปนอกตำหนัก พาพวกพ้องวิ่งหนีไป
ถึงพวกเขาจะมีจำนวนมาก แต่นอกจากเขาแล้ว ล้วนเป็นเพียงวิชากระบวย
หญิงสาวผู้นี้แม้จะดูอายุน้อย แต่อย่างน้อยก็เป็นนักยุทธ์ชั้นสองฝีมือดี
เมื่อพวกนั้นจากไป ชิงซวงดึงแขนเสื้อขึ้น หันกลับมามองเฉินฉางอาน แล้วพูด "ไป!"
เฉินฉางอานตะลึงไปครู่หนึ่ง ถาม "ไปไหน?"
ชิงซวงเย้ยหยัน "พวกเขารังแกเราถึงหน้า ทำไมจะไม่เอาคืน ตามข้ามา!"
พูดจบนางก็สาวเท้าออกจากร้านชิงซวงฟางไป
เฉินฉางอานเห็นดังนั้นก็ได้แต่ตามไป เมื่อถึงประตูเขาหันมามองเจินจูกับเฟยชุ่ย กำชับ "ปิดร้านก่อน เกิดอะไรขึ้นก็อย่าออกมา..."