ชิงซวงกลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบๆ
ชื่อเฉินฉางอานนี้ ช่างคุ้นหูนางเหลือเกิน
บุตรชายของเฉินเหวินหย่วน รองเสนาบดีกระทรวงขุนนาง ว่าที่สามีขององค์หญิงเจาเยวี่ย ผู้ถูกไล่ออกจากบ้านเพราะล่วงเกินญาติสาว... โลกใบนี้เล็กราวกับฝ่ามือจริงๆ
ยามองค์หญิงกังวลใจกับปัญหาของทูตแคว้นเยียน กลับเป็นสามีในอนาคตของนางที่ปีนเข้ามาในรถม้า
ที่ประจวบซ้ำยังเป็นว่า ทั่วทั้งเมืองหลวง มีเพียงเขาเท่านั้นที่ตอบโต้บทกวีเหล่านั้นได้ ช่วยรักษาเกียรติของราชสำนักและฝ่าบาทไว้ พิชิตแผนการของแคว้นเยียนลงได้
ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเจอเขาเข้าเช่นนี้
นางเริ่มเชื่อในพรหมลิขิตขึ้นมาบ้างแล้ว...
นางข่มความตกตะลึงในใจ มองไปที่เฉินฉางอานแล้วถามขึ้นว่า "เฉินฉางอานที่ล่วงเกินญาติสาวแล้วถูกไล่ออกจากบ้านน่ะหรือ"
เฉินฉางอานทำหน้าหมอง ดูท่าเฉินเหวินหย่วนกับฮูหยินจ้าวสองคนหน้าไม่อายนี้ จะแพร่ข่าวลือไปทั่วแล้ว
เขาชำเลืองมองชิงซวง แล้วถามว่า "เจ้าเชื่อหรือไม่"
ชิงซวงส่ายหน้าโดยไม่ลังเล "ข้าไม่เชื่อ"
เฉินฉางอานจะเป็นคนเจ้าชู้หรือไม่ เรื่องนี้นางรู้ดีกว่าใคร ต่อให้เป็นเพราะนางนอนร่วมห้องกับเขามาหลายวัน เขาก็ไม่เคยแม้แต่มองนางด้วยซ้ำ
ส่วนญาติสาวคนนั้นของเขา แม้ชิงซวงไม่เคยเห็น แต่ก็มั่นใจในตัวเอง
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความสามารถทางวรรณกรรมของเฉินฉางอาน ไม่มีทางที่เขาจะต้องล่วงเกินผู้หญิงคนใด