ตำหนักหรูอี๋
บ่าววิ่งกลับมาที่ตำหนักหรูอี๋ทั้งลมหายใจทูลกระหืดกระหอบ พยุงตัวกับเคาน์เตอร์ พลางเล่าเหตุการณ์ที่หน้าประตูร้านชิงซวงฟางให้ซุนจ่างกุ้ยฟังอย่างติดๆ ขัดๆ
ซุนจ่างกุ้ยได้ฟังสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "เจ้าว่าอย่างไร สามอันธพาลนั้น ถูกเด็กหนุ่มคนเดียวนั้นจัดการจนนอนกองกับพื้นงั้นหรือ!"
บ่าวผู้นั้นสีหน้ายังเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พยักหน้ารับ "ใครจะมองออก...” เอ่ย "ใครจะไปคิดว่าเจ้าหมอนั่นทั้งผอมบางแต่แรงกลับมหาศาล เพียงชั่วพริบตาก็จัดการสามคนนั้นได้สิ้น ดีที่ข้าไม่ทันได้ออกไป..."
ซุนจ่างกุ้ยสีหน้าเคร่งขรึมลง ทว่าไม่นานก็หัวเราะเย็น "นับว่าเราประเมินเขาต่ำไป อย่างไรเสีย เขาเป็นเพียงคนเดียว ต่อให้มีวิชาตัวบ้าง ยังไงเล่า?"
เขาหยิบธนบัตรสองใบออกมาจากลิ้นชัก คิดอยูครู่หนึ่งก็หยิบเพิ่มอีกหนึ่งใบ ส่งให้บ่าวผู้นั้น "เจ้าเอาเงินนี้ไป หาคนเพิ่ม พกอาวุธไป ทุบร้านชิงซวงฟางให้แหลกเลย หากมีเรื่องอะไร ตำหนักหรูอี๋จะรับผิดชอบเอง ข้าอยากเห็นนัก ว่าเจ้าหมอนั่นจะสู้กับคนมากมายได้สักกี่คน..."
บ่าวรับธนบัตรมา แล้วเอ่ยถาม "นายท่าน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ หากทางการรู้เข้า..."
ซุนจ่างกุ้ยโบกมือ "ข้าคุ้นเคยกับศาลากลางและศาลอำเภอดี หากมีเรื่องอะไรข้าจะไปเอ่ยปากเอง เจ้าเพียงไปจัดการตามนั้นก็พอ"
บ่าวรับคำแล้ววิ่งออกไปอีกครั้ง
ซุนจ่างกุ้ยนั่งลงบนเก้าอี้อย่างช้า ๆ ตัวเบี้ยเพียงตัวเดียว ยังคิดจะต่อกรกับตำหนักหรูอี๋ ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาซะเลย!