หน้าประตูแดงชาดของจวนขุนพลพิทักษ์รัฐ
ทหารองครักษ์สี่นายสวมเกราะดำยืนตัวตรง
ร่างเล็ก ๆ หนึ่งปรากฏตัวอย่างระมัดระวังที่หน้าประตู ทั้งสี่เห็นดังนั้นก็รีบโค้งคำนับกล่าว
"คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว!"
"จุ๊... อย่าให้ท่านพ่อได้ยิน"
ชิงซวงรีบยกมือขึ้นแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้พวกเขาพูดเบา ๆ
นางเอียงคอมองเข้าไปในประตูแดง
ท่านพ่อเข้มงวดกับนางมาก วันวานรู้ว่านางดื่มสุรา ก็สั่งกักบริเวณสามวัน วันนี้นางแอบหนีออกมา
ทหารองครักษ์คนหนึ่งอธิบายว่า "คุณหนู ท่านแม่ทัพกับท่านแม่ทัพน้อยได้ตามคณะทูตของราชสำนักไปยังดินแดนแคว้นเยียนนอกด่านเยียนเหมิน เพื่อรับเมืองที่แคว้นเยียนยกให้แก่เราแล้ว"
เมื่อรู้ว่าบิดาไม่อยู่ ชิงซวงก็โล่งใจทันที เปลี่ยนจากท่าทางระมัดระวังเป็นก้าวยาว ๆ เดินเข้าจวนตรงไปยังสวนหลังบ้าน
จวนขุนพลพิทักษ์รัฐ สวนหลังบ้าน
ใต้เถาองุ่น ชายชราผมขาวคนหนึ่งนั่งเอนบนเก้าอี้
แขนทั้งสองห้อยลง ร่างกายดูอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง แต่ในแววตาที่มัวหมองกลับแฝงไว้ซึ่งประกายคม
ยุงหลายตัวบินวนรอบใบหูของเขา
ชายชราโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ยุงพวกนั้นบินหนีไปชั่วครู่ แต่ไม่นานก็บินกลับมา
เขายกมืออีกครั้ง แต่เมื่อยกขึ้นถึงกลางอากาศก็ปล่อยลงอย่างอ่อนแรง
ชายชราถอนหายใจยาว พูดช้า ๆ ว่า "คนแก่แล้ว ไม่มีประโยชน์จริง ๆ คิดว่าข้าเซียวเจิ้นเยว่ ผ่านศึกมาครึ่งชีวิต ฆ่าศัตรูนับไม่ถ้วน ไม่คิดว่าเมื่อแก่ลง กลับสู้แม้แต่ยุงตัวเล็ก ๆ ไม่ได้..."
เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง ชิงซวงเดินมาข้างกายชายชรา ใช้มือฟาดยุงไปหลายตัว