ชายฉกรรจ์สามนายยืนเรียงแถว ปิดประตูร้านชิงซวงฟางไว้มิดชิด
เหล่าลูกค้าที่เข้าแถวอยู่หน้าร้านเห็นท่าไม่ดี ต่างพากันถอยห่าง ไม่กล้าเข้าไป
เจินจูเห็นว่าเหตุการณ์ไม่สู้ดี จึงส่งสายตาให้เฟยชุ่ย แล้วรีบวิ่งไปที่ลานด้านหลังร้าน พลางร้องตะโกนว่า "คุณชาย คุณชาย ไม่ดีแล้ว มีคนมาหาเรื่องที่ร้านเรา!"
กร๊อบ!
ที่ลานด้านหลังของร้านชิงซวงฟาง เฉินฉางอานตบฝ่ามือลง อิฐในมือแตกออกเป็นสองท่อน
หลายวันมานี้ ถึงแม้ชิงซวงจะไม่คอยกำกับ แต่เขาก็ไม่ได้ละเลยการฝึกวิชา
ความพยายามไม่ทรยศใคร เพียงไม่กี่วัน พลังภายในของเขาก็เพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย และในที่สุดก็เชี่ยวชาญเคล็ดวิชาฝ่ามือทลายศิลาได้อย่างสมบูรณ์
ได้ยินเสียงของเจินจู เฉินฉางอานหันกลับไปอย่างไม่รีบร้อน ทิ้งอิฐที่แตกครึ่งลงบนพื้น ปัดฝุ่นบนมือ แล้วเดินไปที่หน้าร้าน
เขาก้าวออกจากร้าน มองดูชายฉกรรจ์สามนาย แล้วถามอย่างสงบ "ข้าคือเจ้าของร้านชิงซวงฟาง พวกเจ้ามีธุระอะไรกับข้าหรือ?"
"มีอะไรหรือ?"
"น้ำชิงซวงลู่ของเจ้าบ้านี้มีพิษ ทำให้แขนของข้ากลายเป็นแบบนี้!"
"ชดใช้มา ถ้าไม่มีสามพันตำลึง พวกข้าจะทุบร้านของเจ้า!"
...
ชายฉกรรจ์สามนายมองชายหนุ่มหน้าตาบอบบางตรงหน้า ด้วยสายตาอาฆาตและน้ำเสียงข่มขู่ ราวกับจะเขมือบเฉินฉางอานทั้งเป็น
เผชิญหน้ากับแรงกดดันจากสามยักษ์ใหญ่ เฉินฉางอานไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ย้อนถามกลับไปว่า "น้ำชิงซวงลู่ของร้านเราขายวันละหลายร้อยขวด เหตุใดแขนของเจ้าเท่านั้นถึงเป็นเช่นนี้?"