ชั่วครู่ต่อมา เฉินฉางอานเขียนอักษรตัวสุดท้ายเสร็จ แล้วค่อย ๆ วางพู่กันลง
บทกวีเปิดปัญญากว่าสิบบท เขียนรวดเดียวจบ แม้เขาจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ข้อมือก็ยังอดเมื่อยล้าเล็กน้อยไม่ได้
ทัวปาเคอกวาดสายตาผ่านต้นฉบับเหล่านั้น แล้วตกอยู่ในภวังค์อยู่นาน ไม่อาจได้สติกลับคืน
ในใจนาง ความตื่นตะลึง ความลังเล และความหวาดระแวงถักทอซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ซับซ้อนถึงขีดสุด
นางอยู่ในแคว้นเยียน แบกรับภาระสำคัญในการสืบหาความเป็นไปของต้าหนิง และช่วยแคว้นเยียนช่วงชิงความเป็นหนึ่งในวิถีอักษร ตามหน้าที่แล้ว นางควรหวังให้วิถีอักษรของต้าหนิงเสื่อมถอย เหล่าผู้มีความสามารถร่วงโรย
ทว่าเมื่อได้ประจักษ์กับตาถึงพรสวรรค์ วิสัยทัศน์ และจิตใจอันโอบอุ้มผู้คนใต้หล้าของเฉินฉางอาน นางกลับไม่อาจเกิดความคิดทำร้ายเขาแม้แต่น้อย
บุคคลเช่นนี้ หากเกิดในแคว้นเยียน ย่อมเป็นโชคอันประเสริฐของทั้งแผ่นดิน ทว่าเขากลับเกิดในแคว้นศัตรูของเยียนเสียได้
หลังครุ่นคิดอยู่นาน ทัวปาเคอก็ข่มความคิดอันปั่นป่วนในใจลง มองเฉินฉางอานแล้วถามหยั่งเชิงว่า “ตำราเล่มนี้ของคุณชายเฉิน นับเป็นตำราเปิดปัญญาอันดับหนึ่งแห่งกาล ทั้งยังสร้างประโยชน์แก่เหล่าบัณฑิตนับหมื่นชั่วคน ไม่ทราบว่าข้าจะคัดลอกไว้สักฉบับ นำกลับไปอ่านศึกษาอย่างละเอียดได้หรือไม่”
เฉินฉางอานได้ยินดังนั้นก็ยิ้มน้อย ๆ ก่อนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “พี่เยียนไม่ต้องลำบากเช่นนั้น ตำราเล่มนี้ยังเขียนไม่เสร็จ รอเขียนเสร็จแล้ว ข้าจะเรียบเรียงตรวจทาน ก่อนส่งให้สถาบันหานหลินจัดพิมพ์เผยแพร่ ถึงตอนนั้นร้านหนังสือทั่วเมืองหลวงจะวางจำหน่ายพร้อมกัน เหล่าบัณฑิตทั่วหล้าล้วนหาซื้ออ่านได้”
ทัวปาเคอไม่ได้ยืนกรานต่อ แม้ตำราเล่มนี้จะไม่วางจำหน่ายทั่วไป แต่ขอเพียงปรากฏในสำนักศึกษาและโรงเรียนของแคว้นเยียน พวกเขาก็ย่อมหามาได้ในไม่ช้า