ทัวปาเคอกุมรวมบทกวีไว้ในมือ คิดว่าตนเดาเจตนาของอัจฉริยะผู้เลิศล้ำคนนี้ได้แล้ว แววตาจึงยิ่งเจิดจรัสขึ้นทุกขณะ
นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อเนื่อง
“ผู้คนทั้งหลายล้วนคิดว่า ที่คุณชายแต่งบทกวีและเขียนหนังสือให้เข้าใจง่าย เป็นเพราะสำนวนตื้นเขินเรียบง่าย ไม่มุ่งแสวงหาความลุ่มลึก ทว่าความจริงกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง”
“คุณชายจงใจละทิ้งคติคำโบราณอันชวนสับสนและถ้อยคำหรูหราซับซ้อน เขียนบทความและบทกวีให้อ่านง่ายเรียบง่าย คล่องปากคล่องลิ้น มิใช่เพื่อแสวงชื่อเสียงชั่วคราว หากเพื่อสายธารวรรณกรรมของต้าหนิงในวันหน้า……”
นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนอธิบายต่อ “บทกวีและงานเขียนของปราชญ์ใหญ่ตระกูลเก่าแก่เหล่านั้น ล้วนพรั่งพรูด้วยถ้อยคำวิจิตรและคติคำโบราณอันซับซ้อน แม้จะประณีตลึกซึ้ง แต่เด็กเล็กอ่านไม่เข้าใจ ทั้งยังจดจำไม่ได้ จึงแทบไม่อาจเผยแพร่ให้กว้างขวาง ส่วนบทกวีของคุณชายอย่าง ‘บทเชิญชวนสู่การศึกษา’ ‘คืนสงบคิดถึงบ้าน’ และ ‘เต่าแม้อายุยืน’ ถ้อยคำเรียบง่าย แต่มีความหมายลึกซึ้ง เด็กเล็กย่อมจดจำได้โดยง่าย……”
เฉินฉางอานพยักหน้าเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้นางกล่าวต่อ
เมื่อได้รับการยอมรับจากเฉินฉางอานแล้ว แววตาของทัวปาเคอก็ยิ่งเจิดจรัส นางรีบกล่าวว่า “บทกวีและงานเขียนยิ่งเข้าใจง่าย ก็ยิ่งขับขานสืบทอดต่อกันได้จากรุ่นสู่รุ่น ยิ่งเรียบง่ายจดจำได้ ก็ยิ่งเหมาะจะใช้เป็นตำราเริ่มต้นสำหรับเด็ก……”
“เด็กน้อยนับไม่ถ้วน เมื่อยังอยู่ในวัยไม่ประสีประสา ก็ได้ท่องบทกวีของท่านจนขึ้นใจ ได้เข้าใจหลักการของท่าน เมล็ดพันธุ์แห่งการใฝ่ศึกษา มุ่งมั่น คิดถึงบ้านเกิด และตอบแทนแผ่นดินจึงหยั่งรากในใจ ครั้นเติบใหญ่ เริ่มการศึกษาและศึกษาเล่าเรียนอย่างลึกซึ้ง รากฐานก็มั่นคง จิตใจก็เปี่ยมความเชื่อมั่น ย่อมดีกว่าบัณฑิตที่เอาแต่ก้มหน้าท่องตำราโบราณอันชวนสับสน รากฐานมั่นคงกว่า จิตใจก็บริสุทธิ์กว่า”