เฉินฉางอานไม่คาดคิดเลยว่าอาจารย์อาวุโสเหล่านี้จะมีเหตุผลถึงเพียงนี้
มีคนกล่าวว่าพวกเขาหัวโบราณ ไม่รู้จักปรับเปลี่ยน เฉินฉางอานเองก็เคยคิดเช่นนั้นอยู่ลึก ๆ เดิมทีนึกว่าวันนี้คงมีเรื่องยุ่งยากอยู่บ้าง ใครจะคิดว่าหลังจากได้อ่านตำราเหล่านั้น พวกเขาก็เปลี่ยนท่าทีทันที ทั้งยังยอมก้มศีรษะขอขมาต่อเขา
นี่แสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่เพียงมิได้หัวโบราณ หากยังรักการศึกษาอย่างแท้จริงจากใจ
เฉินฉางอานรับคำขอโทษของพวกเขาอย่างเปิดเผย ทั้งยังประสานมือค้อมกายให้ ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “อาจารย์ทุกท่านก็ทำไปเพื่อวิถีวรรณกรรม จะมีความผิดอันใดเล่า ระบบการศึกษาเก่าและใหม่เดิมทีก็ไม่มีถูกหรือผิด มีเพียงการบ่มเพาะผู้มีความสามารถเพื่อแผ่นดินเท่านั้น...”
ถ้อยคำนี้ของเฉินฉางอานทำให้อาจารย์อาวุโสทั้งหลายเลื่อมใสเขายิ่งกว่าเดิม
“จิตใจของท่านจอหงวนช่างน่าเลื่อมใส จนผู้อาวุโสเช่นข้าละอายใจยิ่งนัก!”
“ก่อนหน้านี้ข้ากลับหลงเชื่อคำเล่าลือของคนมีเจตนาร้าย ช่างเสียทีที่มีชีวิตอยู่มาถึงเจ็ดสิบหกปี...”
“เพียงอาศัยบทความเหล่านี้ ท่านจอหงวนก็เทียบเคียงปราชญ์เมธีในอดีตได้แล้ว ไม่สิ ท่านคือปราชญ์เมธีแห่งยุคนี้...”
...
เมื่อเผชิญคำชื่นชมจากอาจารย์อาวุโสที่ล่วงเข้าสู่วัยหกสิบถึงเจ็ดสิบปี ต่อให้เฉินฉางอานหน้าหนาเพียงใด ก็ยังอดรู้สึกกระดากใจมิได้
ความวุ่นวายครานี้สงบลงชั่วคราว ปัญหาของเหล่านักเรียนก็ได้รับการแก้ไข ภายในวันเดียว ใบสมัครเข้าเรียนของสำนักฉางอานก็มีมากกว่าสามพันฉบับ
สำนักฉางอานย่อมไม่อาจรับนักเรียนเหล่านี้ไว้ได้ทั้งหมด นอกจากชั้นเรียนการศึกษาขั้นต้นแล้ว ชั้นต้น ชั้นกลาง และชั้นสูงล้วนต้องผ่านการสอบเข้าในระดับที่เหมาะสม
ส่วนอาจารย์ของสำนักศึกษา เฉินฉางอานยังมิได้เชื้อเชิญผู้ใดเข้ามาในยามนี้
เส้นสายด้านบุคลากรทางการศึกษาของอาจารย์อาวุโสเหล่านี้ย่อมกว้างขวางกว่าเขา เฉินฉางอานจึงเอ่ยขึ้นตามโอกาสว่า “ผู้อาวุโสทุกท่าน บัดนี้สำนักฉางอานเพิ่งก่อตั้ง เรื่องราวทั้งปวงยังมิลงตัว ทั้งยังขาดอาจารย์ผู้สอน ผู้อาวุโสทุกท่านพอจะแนะนำอาจารย์ให้สำนักของข้าได้หรือไม่ ทางสำนักของเรามอบค่าตอบแทนแก่อาจารย์อย่างงาม...”