หยุนจ้านได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็พลันฉายแววยินดี หลุดปากถามว่า “จริงหรือ?”
กู้ชิงเฉิงพยักหน้า เอ่ยว่า “ข้า...ข้าขอไปถามดูก่อน”
หยุนจ้านรีบกล่าวทันทีว่า “ข้าจะไปกับเจ้า!”
เห็นกู้ชิงเฉิงมีสีหน้าลำบากใจ เฉินฉางอานจึงเอ่ยขึ้นเองว่า “ผู้คุมทัพหยุน สิ่งสำคัญเร่งด่วนที่สุดของท่านในตอนนี้ คือกลับเข้าวังไปกราบทูลฝ่าบาท พยายามถ่วงเวลาพวกชาวแคว้นเยียนให้นานที่สุด ส่วนเรื่องมดนั้น ปล่อยให้พวกเราจัดการเถิด...”
หยุนจ้านครุ่นคิดอย่างละเอียด เห็นว่าคำพูดของเฉินฉางอานมีเหตุผล จึงพยักหน้าอย่างหนักแน่นแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าจะกลับเข้าวังไปกราบทูลก่อน เรื่องอื่นฝากพวกท่านจัดการด้วย ขอรบกวนแล้ว!”
นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง เขาจึงล้วงแผ่นป้ายเอวออกมาจากอกเสื้อ ยื่นให้เฉินฉางอานพลางกล่าวว่า “ยามเข้าวัง จงถือแผ่นป้ายนี้ไว้ จะไม่มีผู้ใดกล้าขวางท่าน...”
กล่าวจบ เขาก็ทะยานขึ้นสู่อากาศอีกครั้ง หายลับไปเหนือหลังคาที่ปกคลุมด้วยหิมะในเมืองหลวง
ครู่ต่อมา รถม้าคันหนึ่งแล่นควบมาตามถนน ก่อนหยุดลงหน้าตำหนักฉวินอวี้
กู้ชิงเฉิงลงจากรถม้า กล่าวกับชิงซวงและเฉินฉางอานว่า “พวกท่านรออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะกลับมาเดี๋ยวนี้!”
นางยกชายกระโปรงขึ้น วิ่งอย่างรวดเร็วเข้าไปในตำหนักฉวินอวี้ ตรงดิ่งไปยังลานหลัง
ณ ลานหลังตำหนักฉวินอวี้ หยกเฒ่ากำลังนั่งรับแสงแดดอยู่ กู้ชิงเฉิงรีบร้อนวิ่งเข้ามา ไม่มีเวลาบอกเล่าที่มาที่ไป จึงเอ่ยอย่างร้อนใจว่า “ท่านย่า สถานการณ์เร่งด่วนยิ่งนัก ข้าไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ข้าต้องการมดกู่หนึ่งตัว...”
หยกเฒ่ามองนาง ดวงตาฉายแววสงสัยเล็กน้อย ทว่าไม่ได้ซักถาม เพียงค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องด้านใน
ครู่หนึ่ง นางก็เดินออกมาจากห้องด้านใน ในมือถือกระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ ใบหนึ่ง ยื่นให้กู้ชิงเฉิงพลางกล่าวว่า “ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเอามดกู่ตัวนี้ไปทำอะไร แต่ต้องนำกลับมาคืนข้าอย่างครบถ้วนสมบูรณ์”