ภายในพระที่นั่งไท่เหอ
เฉินฉางอานไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์และเสียงเยาะเย้ยที่ดังอยู่ข้างหู
ทันทีที่ได้รับมุกเก้าโค้ง เขาก็ตรวจดูขนาดช่องทางภายในมุกก่อน เพื่อให้แน่ใจว่ามดตัวนี้สามารถไต่เข้าไปได้
จากนั้นเขาหยิบด้ายขึ้นมา ดึงออกมาท่อนหนึ่ง แล้วผูกไว้รอบเอวมดอย่างเบามือ ออกแรงพอเหมาะ ไม่รัดจนมดบาดเจ็บ ทั้งยังมั่นใจว่าด้ายจะไม่หลุด
ต่อมาเขาเปิดขวดเครื่องเคลือบที่บรรจุน้ำผึ้ง ใช้ปลายนิ้วแตะน้ำผึ้งเล็กน้อย แล้วป้ายไว้ตรงปากทางออกด้านหนึ่งของมุกเก้าโค้ง
กลิ่นหอมหวานจาง ๆ แผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อมดในอุ้งมือของเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมนั้น ก็พลันกระตือรือร้นขึ้นมาทันที
เฉินฉางอานรีบวางมดที่ผูกด้ายไว้ลงตรงปากทางเข้าของมุกเก้าโค้ง
เมื่อมดตัวอ้วนเข้าไปในมุกเก้าโค้งแล้ว ก็ไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่มีกลิ่นน้ำผึ้งทันที
ช่องทางภายในมุกแคบเล็ก มันจึงทำได้เพียงไต่ไปตามช่องอย่างเชื่องช้า ภายในมุกคดเคี้ยววกวนและหักเลี้ยวซับซ้อน ต่อให้เป็นช่างฝีมือชั้นยอดที่สุดในใต้หล้า ก็ยังไม่อาจสอดด้ายผ่านไปได้ แต่สำหรับมดตัวเล็กจ้อยแล้ว เรื่องนี้กลับไม่ใช่ปัญหาเลย
มันมุ่งตรงไปยังต้นตอของกลิ่นหอมนั้น พบทางโค้งก็เลี้ยว พบทางหักก็เคลื่อนต่อ ค่อย ๆ ไต่ผ่านช่องทางอันสลับซับซ้อนไปทีละน้อย
ทุกคนมองผ่านมุกใสกระจ่าง เห็นเงาดำเล็ก ๆ ภายในกำลังเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง ด้ายที่ผูกไว้รอบเอวมดก็ลอดผ่านช่องทางคดเคี้ยวไปได้อย่างราบรื่น...
ภายในพระที่นั่งไท่เหอเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก
แต่เพียงชั่วพริบตาต่อมา ก็เกิดเสียงฮือฮาดังกึกก้องขึ้น
“ยอดเยี่ยม ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
“สมกับเป็นจอหงวน คิดวิธีเช่นนี้ออกมาได้ด้วย!”