จวนจอหงวน
นางกำนัลที่องค์หญิงเจาเยวี่ยส่งไปยังร้านหนังสือเมื่อครู่กลับมารายงานว่า ไซอิ๋วเล่มแรกขายจนหมดเกลี้ยง จำต้องเร่งพิมพ์เพิ่มอีก 2,000 เล่ม
นางเดินเข้าไปในลาน มองเฉินฉางอานที่กำลังฝึกวิชาอยู่ ก่อนส่ายหน้ากล่าวว่า “หลังเรื่องครานี้ ผู้อำนวยการโต้วคงเกลียดท่านเข้ากระดูกดำเป็นแน่”
คราวนี้โต้วเหวินฮวนถูกเฉินฉางอานเล่นงานเสียจนหมดท่า
เขาร่วมมือกับชิงซวง ใช้กลอุบายเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้โต้วเหวินฮวนยกหินทุ่มเท้าตนเอง
เฉินฉางอานมีสีหน้าเรียบเฉย ฝึกวิชาไปพลางกล่าวไปพลางว่า “ถึงข้าไม่ทำเช่นนี้ เขาก็เกลียดข้าเข้ากระดูกดำอยู่แล้ว ไหน ๆ ก็เกลียดกันทั้งที มิสู้ทำให้เขาเกลียดข้าให้ถึงที่สุดเสียเลย”
ตอนเพิ่งเข้าสถาบันหานหลิน เฉินฉางอานไม่ได้ไปล่วงเกินเขา เป็นอีกฝ่ายที่หาเรื่องเฉินฉางอานก่อน
เรื่องราวทั้งหลายหลังจากนั้นก็ล้วนเป็นโต้วเหวินฮวนที่ริเริ่ม เฉินฉางอานเพียงรับมือเพื่อปกป้องตนเอง เมื่อทั้งสองแตกหักกันแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องออมมืออีก
ยิ่งไปกว่านั้น ครานี้เขายังเป็นฝ่ายมีเหตุผลอยู่ด้วย
ไซอิ๋วเพิ่งวางขายก็ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม เป็นไปตามที่เฉินฉางอานคาดไว้ เพราะเขาเริ่มประชาสัมพันธ์ล่วงหน้าหลายวันแล้ว
เมื่อเทียบกับร้านหนังสืออื่น เขามีข้อได้เปรียบที่หาได้ยากยิ่ง
การเผยแพร่ต่อกันในหมู่บุตรหลานขุนนางมิใช่ปัจจัยสำคัญที่สุด
เฉินฉางอานมอบบทละครไซอิ๋วให้เจ้าคณะหลิวกับพวกเขาตั้งแต่เนิ่น ๆ และให้เร่งฝึกซ้อม ก่อนร้านหนังสือจะเปิดขาย การแสดงไซอิ๋วก็โด่งดังไปทั่วเมืองแล้ว
เมื่อนิยายออกวางขาย โรงละครก็ร่วมประชาสัมพันธ์ไปพร้อมกัน ยอดขายย่อมไม่ย่ำแย่
หนังสือเล่มนี้มิได้ตั้งใจขายให้เหล่าบัณฑิตโดยเฉพาะ กลุ่มผู้อ่านกว้างขวางกว่า เหมาะกับคนทุกวัย อีกทั้งยังเป็นที่ชื่นชอบของเด็ก ๆ มากกว่า