โต้วเต๋อถูกโต้วเหวินฮวนตวาดถามเสียงกร้าว ใบหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด ในใจคับแค้นอย่างถึงที่สุด
เขากัดฟัน ก่อนเล่าต้นสายปลายเหตุทั้งหมดออกมา น้ำเสียงเจือความขมขื่นอย่างยิ่ง “นายท่าน เรื่องหนังสือเถื่อนสงบลงแล้วก็จริง ร้านหนังสือเหล่านั้นถอดหนังสือของเราออกจากแผงแล้ว แต่...แต่พวกเราถูกคนวางแผนเล่นงานจนหมดรูป!”
โต้วเหวินฮวนขมวดคิ้วแน่น สีหน้าไม่สบอารมณ์ ถามว่า “พูดประเด็นสำคัญ!”
โต้วเต๋อถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “พวกเขาพิมพ์หนังสือของเราเถื่อน ไม่ใช่เพราะขายไม่ออก แต่เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว พอข้อบังคับใหม่ของสถาบันหานหลินมีผล พวกเขาก็วางขายนิยายเล่าเรื่องชุดใหม่ทันที ชื่อว่า《ไซอิ๋ว》...”
เขากล่าวต่อว่า “หนังสือเล่มนี้มีทั้งภาพและตัวอักษร ภาษาเข้าใจง่าย เรื่องราวยอดเยี่ยม ตั้งราคาไว้ 300 อีแปะ คุณภาพดีราคาย่อมเยา เกรงว่าจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่า และหลังประกาศข้อบังคับใหม่ พวกเราก็พิมพ์หนังสือของพวกเขาเถื่อนไม่ได้อีกแล้ว...”
โต้วเหวินฮวนรู้จัก《ไซอิ๋ว》อยู่แล้ว มิใช่เรื่องที่เฉินฉางอานเล่าให้เหล่าเชื้อพระวงศ์และบุตรหลานขุนนางฟังหรอกหรือ
ก็เป็นเพียงเรื่องหลอกเด็กเท่านั้น เขาไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า “ข้านึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็แค่นิยายเล่าเรื่องตามตลาด จะมีค่าอันใดให้ใส่ใจ หนังสือเบ็ดเตล็ดของชาวบ้าน สุดท้ายก็ขึ้นหอสูงไม่ได้ จะเทียบตำราเอกสิทธิ์ของร้านหนังสือเหวินเยวียนได้หรือ?”
โต้วเหวินฮวนไม่ใส่ใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย กำชับโต้วเต๋ออยู่สองสามคำแล้วก็เดินออกจากร้านหนังสือ เตรียมกลับจวน
เพิ่งก้าวพ้นประตูร้านหนังสือ พอเห็นภาพบนถนนสำนักศึกษา ฝีเท้าก็ชะงักเล็กน้อย
เห็นได้ว่าหน้าร้านหนังสือเล็ก ๆ หลายแห่งมีผู้คนต่อแถวยาวเหยียด
มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นภาพยามหนังสือขายดี
สองข้างทางมีเด็กน้อยจับแขนเสื้อบิดามารดาอยู่ทุกหนแห่ง ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ท่านพ่อ ข้าอยากได้ซุนหงอคง ข้าอยากอ่านตอนวานรหินฝึกวิชา!”
“ท่านแม่ ซื้อให้ข้าสักเล่มเถิด ต่อไปข้าจะอ่านหนังสือทุกวัน!”
“ท่านพ่อ พวกเถี่ยหนิวซื้อกันหมดแล้ว ข้าก็อยากได้!”
...
หลายวันมานี้ เรื่องราวของไซอิ๋วแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมือง