“ฮูหยิน ฮูหยิน!”
เหล่าสาวใช้ต่างโกลาหลเข้าประคองฮูหยินจ้าว ก่อนจะหามนางกลับเข้าไปในจวน
เฉินฉางเซวียนมองมารดาถูกหามจากไปอย่างเหม่อลอย เมื่อนึกถึงตนที่สอบไม่ผ่าน แต่เฉินฉางอานกลับได้อันดับหนึ่ง ความรู้สึกยากจะบรรยายพลันถาโถมขึ้นมา เขารู้สึกฟ้าหมุนดินพลิก ทว่าก็ฝืนยืนไว้ไม่ให้ล้มลง
ฝูงชนที่เพิ่งเข้ามาแสดงความยินดีค่อย ๆ สลายตัว ก่อนจากไปยังพากันกระซิบกระซาบ
“เฮ้อ คราวนี้ช่างขายหน้าเสียจริง”
“เฉินฉางอาน เฉินฉางเซวียน ถึงกับอ่านชื่อผิดกันได้…”
“ไม่ว่าเฉินฉางอานหรือเฉินฉางเซวียนก็ล้วนเป็นบุตรของใต้เท้าเฉิน ใต้เท้าเฉินได้อันดับสามมาแล้ว บุตรชายของเขาได้เป็นจอหงวนก็ไม่น่าแปลก เลือดเนื้อตระกูลเฉินช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ มิน่าเล่า บุตรีของอาจารย์ใหญ่ไท่ฟูถึงแย่งกันอยากแต่งให้เขา…”
“พูดเช่นนั้นก็ไม่ถูก เฉินฉางเซวียนก็เป็นบุตรชายของใต้เท้าเฉินเหมือนกัน แต่กลับสอบจินซื่อยังไม่ผ่าน ข้าว่าเชื้อสายจากมารดาก็สำคัญไม่แพ้กัน…”
……
จวนสกุลเฉิน
ด้านในประตูใหญ่
เฉินเหวินหย่วนยืนอยู่ด้านในธรณีประตู ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยเอ่ยปากสักคำ
ฮูหยินจ้าวถูกเหล่าสาวใช้หามผ่านข้างกายเขาไป เขาก็มิได้แม้แต่จะเหลือบมองสักครั้ง
ความผูกพันกว่าสิบปีระหว่างเขากับฮูหยินจ้าว ยังเทียบไม่ได้กับความเกลียดชังที่เขามีต่อนางในยามนี้
เฉินฉางอานเป็นบุตรชายของเขา บัดนี้สอบได้อันดับหนึ่ง เขาในฐานะบิดาของเฉินฉางอาน เดิมทีก็ควรได้ชื่นชมเกียรติยศอันรุ่งโรจน์ จนกลายเป็นผู้ที่คนทั้งราชสำนักพากันอิจฉา
หลังฉางอานอภิเษกกับองค์หญิงแล้ว อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด
ถึงเวลานั้น บิดาบุตรรับราชการร่วมราชสำนัก ย่อมก่อการใหญ่ได้ ตระกูลเฉินของพวกเขาก็ไม่ต้องพึ่งพาตระกูลจ้าวอีกต่อไป อีกไม่ถึงหลายสิบปี ก็จะกลายเป็นตระกูลชั้นนำแห่งเมืองหลวง…