จวนสกุลเฉิน
ในห้องโถงใหญ่ ฮูหยินจ้าวกับเฉินเหวินหย่วนจิบชาไปพลาง รอคอยไปพลาง
เฉินฉางเซวียนก็นั่งอยู่ในห้องโถง สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
วันนี้แม้เป็นวันประกาศผลสอบ แต่ด้วยฐานะของเขา ก็ไม่จำเป็นต้องไปดูบัญชีแดงที่หน้าสนามสอบด้วยตนเอง
แต่เช้าตรู่ มารดาของเขาอย่างฮูหยินจ้าวก็จัดบ่าวสิบกว่าคนไปเฝ้ารอที่หน้าสนามสอบแล้ว
เวลานี้ เฉินฝูสวมรองเท้าเพียงข้างเดียว วิ่งสะดุดล้มลุกคลุกคลานเข้ามาในห้องโถงด้วยความตื่นเต้น “นายท่าน ฮูหยิน คุณชายสอบได้แล้ว คุณชายสอบได้แล้ว อันดับหนึ่ง!”
เฉินเหวินหย่วนได้ยินดังนั้น น้ำชาที่ยังกลืนไม่ลงคอก็พุ่งออกมาจากปากทันที
อันดับหนึ่งงั้นหรือ?
ด้วยฝีมือของเฉินฉางเซวียนน่ะหรือ?
เขาหันไปมองเฉินฉางเซวียน แล้วมองเฉินฝูอีกครั้ง ไม่อยากเชื่อหูตัวเองนัก
สมัยที่เฉินเหวินหย่วนเข้าสอบ เขาก็ได้เพียงอันดับสามเท่านั้น
ฉางเซวียนสอบได้อันดับหนึ่งงั้นหรือ?
อันดับหนึ่งไม่ควรเป็น “เก้าห้าสองเจ็ต” ผู้ที่ได้เจียเหนือทั้งสามครั้งหรอกหรือ?
หรือว่าฉางเซวียนก็คือเก้าห้าสองเจ็ต?
เขารู้ความสามารถของบุตรชายตนเองดีนัก ได้ยินแล้วจึงหันไปถามเฉินฝูว่า “เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ?”
เฉินฝูรีบตอบว่า “เรียนนายท่าน ข้าน้อยเห็นกับตาตนเอง ชื่อของคุณชายเป็นชื่อแรกบนบัญชีแดงขอรับ!”
ฮูหยินจ้าวดีใจเหลือล้น รีบลุกขึ้นยืน มองเฉินฉางเซวียนด้วยรอยยิ้มที่เบิกบานที่สุดเท่าที่เคยมีมา แล้วกล่าวว่า “อันดับหนึ่ง ลูกแม่ช่างทำให้แม่ภาคภูมิใจจริง ๆ แม้แต่บิดาของเจ้าในตอนนั้นยังสอบได้ไม่ดีเท่าเจ้าเลย!”
เฉินฉางเซวียนยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างเหม่อลอย ไม่ได้สติอยู่เนิ่นนาน