ลานหลังตำหนักฉวินอวี้
สาวใช้สองคนที่กำลังซักผ้าอยู่ไม่ไกล เห็นสาวงามอันดับหนึ่ง คณิกาผู้บริสุทธิ์ของตำหนักฉวินอวี้และนางงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง จับมือหญิงซักผ้าไว้ คล้ายกำลังวิงวอนบางอย่าง จึงอดเผยสีหน้าฉงนสงสัยออกมาไม่ได้
หญิงผู้นั้นเหลือบมองกู้ชิงเฉิง สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ ก่อนเดินเข้าไปในห้องเล็กหลังเรือน แล้วถามว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
กู้ชิงเฉิงกำแขนเสื้อของหญิงผู้นั้นไว้แน่น เอ่ยอย่างร้อนใจว่า “คุณชายเฉินถูกพิษประหลาดของแคว้นเยียน หมอหลวงบอกว่าเขาทนได้ไม่เกินสามวัน มีเพียงวิชามนต์กู่แห่งหนานเจียงเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้...”
นางจ้องหญิงตรงหน้าด้วยสายตาเจิดจรัส ดวงตาเปี่ยมด้วยความหวัง
นางรู้ดีว่า คนตรงหน้ามิใช่หญิงซักผ้าธรรมดา
เมื่อห้าปีก่อน ตอนนางเพิ่งเข้ามาอยู่ในตำหนักฉวินอวี้ นางเคยป่วยหนักครั้งหนึ่ง ไข้สูงจนหมดสติ แม้แต่หมอหลวงที่แม่เรือนทุ่มเงินมหาศาลเชิญมาก็ยังบอกว่านางหมดทางรักษาแล้ว...
ครั้งนั้น หยกเฒ่าเป็นผู้ยกน้ำแกงยาถ้วยหนึ่งเข้ามาป้อนนาง วันรุ่งขึ้นไข้ของนางก็ลดลง...
หลายปีมานี้ หยกเฒ่าจะให้นางดื่มน้ำแกงยาอยู่เป็นระยะ
แม้น้ำแกงยาเหล่านั้นจะดื่มยาก แต่ได้ผลดียิ่ง
ตลอดห้าปีมานี้ อย่าว่าแต่โรคร้ายเลย แม้แต่ไข้หวัดเล็กน้อยนางก็ไม่เคยเป็น
ภายหลัง เมื่อความสัมพันธ์ของทั้งสองสนิทสนมขึ้น หยกเฒ่าจึงบอกนางว่า เดิมทีตนเป็นผู้มีสิทธิ์ได้รับเลือกเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งลัทธิมายาหนานเจียง สมัยยังสาวเคยชิงตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์กับศิษย์น้อง แต่พ่ายไปเพียงเสี้ยวเดียว จึงพลาดตำแหน่งนั้น