เวลาสามวันผ่านไปชั่วพริบตา
พอยามอู่ผ่านพ้นไป เสียงกลองทุ้มต่ำดังขึ้นหลายครั้ง ประตูใหญ่สองบานของสนามสอบซึ่งทาด้วยสีชาดหนาหนักก็ค่อย ๆ เปิดออกไปสองข้าง
เหล่าผู้ติดตาม เด็กหนุ่มรับใช้ คนขับรถ และญาติของผู้เข้าสอบที่รออยู่บนลานกว้าง ต่างกรูกันเข้ามาล้อมไว้ สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังทางเดินหินเขียวภายในประตู
ไม่นานนัก เงาร่างแรกก็เดินออกมาจากสนามสอบในที่สุด
พูดให้ถูกก็คือ เงาร่างที่สอง
เพราะเมื่อสามวันก่อน เฉินฉางอานต่างหากที่เป็นคนแรกซึ่งออกจากสนามสอบ
หลังจากเฉินฉางอานแล้ว ก็ไม่มีใครส่งข้อสอบก่อนกำหนดอีกเลย
นี่ก็เป็นเรื่องปกติ กล่าวตามจริง การสอบคัดเลือกข้าราชการในทุกยุคทุกสมัย แทบไม่มีใครส่งข้อสอบก่อนกำหนด
ถึงอย่างไร การสอบครั้งนี้ก็เกี่ยวพันกับอนาคตและชะตาชีวิตของพวกเขา ผู้เข้าสอบจำนวนมากย่อมต้องพิจารณาทบทวนแล้วทบทวนอีก หลังเขียนคำตอบเสร็จ ว่ายังมีส่วนใดของบทความที่ต้องแก้ไขหรือไม่ บทกวีมีถ้อยคำใดที่ควรปรับหรือเปล่า ยุทธศาสตร์มีแนวทางที่ดีกว่านี้หรือไม่...
กว่าจะได้ข้อสรุปเป็นฉบับสุดท้าย ก็ต้องรอจนถึงเช้าวันที่สาม
ผู้เข้าสอบทยอยเดินออกจากสนามสอบ ใบหน้าของพวกเขาแทบไม่มีใครดูสดใส ส่วนใหญ่ซีดขาวหรือเหลืองราวขี้ผึ้ง ยามเดินก็โซเซไปมา ราวกับเพียงสายลมพัดมาก็อาจล้มลงได้...
สามวันในสนามสอบนั้นแสนทรมาน
ไม่ต้องพูดถึงการสอบที่ใช้สมองอย่างหนัก อาหารในสนามสอบก็แค่พอประทังความหิว เตียงไม้กระดานนั้นยิ่งเล็กจนน่าสงสาร กินก็ไม่อิ่ม นอนก็ไม่สบาย ผู้เข้าสอบส่วนใหญ่ล้วนมีฐานะดี ตั้งแต่เล็กจนโต นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องทนทุกข์เช่นนี้...
พอเดินออกจากสนามสอบ แทบทุกคนต่างเหนื่อยล้าและหิวโหย ปวดเมื่อยไปทั้งเอวและหลัง...
จางหวายอวี่เดินอยู่ค่อนไปทางหน้าของฝูงชน แม้ตัวเขาเองจะรู้สึกไม่สบายอยู่บ้าง แต่ก็ยังแสร้งทำท่าทางสบาย ๆ มุมปากมีรอยยิ้มบางประดับอยู่ ดูแตกต่างจากสภาพของผู้เข้าสอบคนอื่นอย่างชัดเจน