หลังจากออกจากบ้านตระกูลหลิน อีแท็กฮอนไม่ได้กลับไปฮันนัมดง แต่ไปยังโรงแรมที่เขาไปตอนกลางวันแทน ตามหลักแล้ว โรงแรมไม่ควรเปิดเผยข้อมูลการเข้าพักของลูกค้าโดยพลการ เพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัวของพวกเขา ทว่าอีแท็กฮอนใช้สิทธิพิเศษจนเคยชิน ไม่เคยเห็นกฎระเบียบพวกนี้อยู่ในสายตา
เขาถามผู้จัดการอาวุโสว่าห้องของซอจีแออยู่หมายเลขอะไร อีกฝ่ายก็บอกเขาโดยแทบไม่ลังเล ถึงอย่างนั้นผู้จัดการอาวุโสก็อดกังวลไม่ได้ว่าอีแท็กฮอนจะขอบัตรห้องพักสำรองของคุณหนูซอจากเขา ตามความเข้าใจของเขา ตอนกลางวันคุณชายของตนคงตกหลุมรักคุณหนูซอเข้าแล้ว พอตกกลางคืนมาถามหมายเลขห้องแบบนี้ ไม่แน่ว่าอาจคิดจะทำอะไรบางอย่าง
ความมืดมิดของเหล่ากลุ่มทุน ความจริงที่ถูกซ่อนไว้
ขณะที่ผู้จัดการอาวุโสกำลังจินตนาการไปต่าง ๆ นานา อีแท็กฮอนกลับไม่พูดอะไรสักคำ เพียงเอื้อมมือปิดประตูลงตามสบาย ผู้จัดการอาวุโสยืนอยู่ใกล้ประตูมาก หากไม่ไหวตัวถอยหลังทัน คงได้หน้าแหกอีกครั้งแน่
ถ้าอีแท็กฮอนมาพักที่นี่ทุกวัน เขาคงต้องขึงขังระแวดระวังทุกวันแบบนี้ต่อไป ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ดีเลย ผู้จัดการอาวุโสคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจติดต่อไปทางตระกูลหลี่ เพื่อแจ้งสถานการณ์ให้ทราบ
วันรุ่งขึ้น อีแท็กฮอนก็มาตามนัด วันนี้ซอจีแอเปลี่ยนมาใส่ชุดเทนนิสสีฟ้าอ่อน ใช้กิ๊บไข่มุกทรงเรียวยาวติดปอยผมทั้งสองข้างไว้ ผมดำขลับกับผิวขาวราวหิมะ ชวนให้นึกถึงดอกซากุระในต้นฤดูใบไม้ผลิเดือนมีนาคม ตอนเล่นเทนนิส เธอมีสีหน้าจดจ่อ จ้องท่าทางการเสิร์ฟของอีแท็กฮอนไม่วางตา ให้ความรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง
แต่พวกเขาไม่ได้เอาแต่เล่นเทนนิสอย่างเดียว ระหว่างนั้นซอจีแอยังคอยสอนเทคนิคที่อีแท็กฮอนไม่รู้ให้เป็นครั้งคราว เธอยิ้มจนหางตาโค้งขึ้น บางทีอาจเพราะใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก ซอจีแอจึงชมคนอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีความอ้อมค้อมแบบการศึกษาในเอเชียตะวันออก “อีแท็กฮอน คุณเก่งจริง ๆ เรียนรู้อะไรก็เร็ว คุณน่าจะไปเป็นนักกีฬาอาชีพนะ”
อีแท็กฮอนสบตาเธอ ก่อนหลุบตาลงอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ
หลังเล่นกันเสร็จ ทั้งสองก็พัก ซอจีแอหยิบกล้วยสองลูกออกมาจากกระเป๋าของตัวเอง ราวกับกำลังหยิบของจากกล่องสมบัติ
เธอยื่นให้เขาอย่างกระตือรือร้น “ให้คุณ”
กล้วยเป็นอาหารที่ให้พลังงานเร็ว กินสักลูกหลังออกกำลังกายช่วยเติมพลังได้ อีแท็กฮอนจึงรับไว้เพื่อรักษาน้ำใจ
“อีกครึ่งเดือนก็จะถึงรายการแข่งแล้ว ไม่รู้ว่าฉันจะชนะไหม” น้ำเสียงของเธอหม่นลง เธอกัดกล้วยไปคำหนึ่ง เคี้ยวแล้วกลืนลงไป ก่อนพูดต่อว่า “คุณอยากไปดูการแข่งขันไหม ฉันมีบัตรเหลืออยู่ แต่ถ้านั่งที่นั่งสำหรับเพื่อนและครอบครัวของฉัน อาจถูกกล้องจับภาพก็ได้นะ”
กลุ่มอาทิตย์อุทัยเป็นผู้สนับสนุนรายการแข่งเทนนิส ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันนัดไหน สมาคมกีฬาก็จะส่งบัตรเข้าชมบริเวณสนามมาให้ อีแท็กฮอนไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องบัตรเลย หากอยากไปดู แต่เขากลับลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และไม่รู้เพราะอะไรถึงไม่ได้บอกความจริงกับซอจีแอ “ผมไปได้”
“ดีเลย งั้นพรุ่งนี้ฉันเอามาให้”
อีแท็กฮอนมองซอจีแอ เธอมองดอกซากุระที่อยู่ไกลออกไป พลางค่อย ๆ กัดกล้วยในมือ ก่อนพูดอธิบายอย่างไม่ใส่ใจว่า “พ่อกับแม่ฉันยุ่งกับธุรกิจ คงไม่กลับมาดูฉันแข่งหรอก ที่นี่ฉันไม่มีเพื่อน ก็เลยชวนคุณมา หวังว่าคุณจะไม่คิดว่าฉันสนิทกับคุณเร็วเกินไปนะ”
“อ้อ จริงสิ...คุณเป็นนักเรียนเหรอ” เธอเปลี่ยนหัวข้ออย่างรวดเร็ว พลางมองอีแท็กฮอนด้วยความสงสัย
อีแท็กฮอนได้หน้าตาดีมาจากแม่ ตอนนี้อารมณ์ของเขายังพอใช้ได้ คิ้วตาจึงดูผ่อนคลาย แม้ไม่ได้สวมเครื่องประดับหรูหรา แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงบุคลิกสูงศักดิ์ เขาพยักหน้าเบา ๆ “ใช่”
ข้อมูลจากเว็บไซต์ที่เขาค้นดูเมื่อวานระบุว่าซอจีแออายุเท่ากับเขา อีแท็กฮอนไม่รู้ว่าทำไมถึงจำข้อมูลที่แค่เหลือบมองได้แม่นขนาดนี้ แต่เพราะอย่างนั้นเขาจึงไม่ได้ถามย้อนกลับไป
ซอจีแอลุกขึ้นยืน แล้วจัดชายกระโปรงของตัวเอง น้ำเสียงของเธอไม่กระตือรือร้นเท่าเมื่อครู่ กลับดูประหม่าเล็กน้อย “อืม...ดูจากเวลาแล้วก็น่าจะพอแล้ว วันนี้ขอบคุณที่มาเล่นเทนนิสเป็นเพื่อนฉันนะ”
อีแท็กฮอนไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ น้ำเสียงของซอจีแอถึงเปลี่ยนไปเร็วขนาดนั้น เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามตามเสียงเรียกร้องในใจ “พรุ่งนี้ยังเล่นกันอีกไหม”
ซอจีแอดูแปลกใจเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “แน่นอนสิ งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ!”
อีแท็กฮอนพยักหน้า “พรุ่งนี้เจอกัน”
เธอเดินกลับไปอย่างร่าเริง ต่างจากตอนบอกลากันเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เพราะอีแท็กฮอนกดติดตามเธอเป็นพิเศษใน IG ไม่นานเขาก็เห็นโพสต์ที่เธอเพิ่งลงวันนี้
อาหารเพิ่มกล้ามเนื้อและลดไขมันหนึ่งจาน พร้อมข้อความว่า “ปกติพวกคุณทำยังไงถึงจะสนิทกับคนแปลกหน้าได้เหรอ เมื่อกี้ฉันถามโน่นถามนี่เขาไปหมด แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยสนใจเรื่องของฉันเลย หรือว่าเขาไม่สนใจฉันกันนะ (ครุ่นคิด)
แต่หลังจากนั้นเขาก็ยังชวนฉันไปเล่นเทนนิสด้วย สงสัยว่าเขาคงแค่ชอบทักษะเทนนิสอันยอดเยี่ยมของฉัน (อีโมจิโชว์กล้าม) ”
อีแท็กฮอนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจว่าเหตุใดท่าทีของซอจีแอถึงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเมื่อครู่ เขารู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง ตั้งแต่เด็ก คนที่เขาพบเจอมากที่สุดคือคนที่ประจบสอพลอ เอาใจ และเลียแข้งเลียขาเขา ต่อให้มีผู้หญิงแสดงออกว่าชอบเขา ก็ยังเจือความหวาดกลัวอยู่ไม่มากก็น้อย
คนที่ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเพื่อนธรรมดาอย่างซอจีแอ เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก แต่อีแท็กฮอนไม่ได้รู้สึกรังเกียจ ตรงกันข้าม เขารู้สึกผ่อนคลายเมื่ออยู่ข้างซอจีแอ และชอบความรู้สึกแบบนี้
ในคอมเมนต์ด้านล่าง บรรดาผู้หญิงพากันสงสัย ส่วนผู้ชายเหมือนฟ้าถล่ม พากันถามไม่หยุดว่าไอ้หมาตัวไหนเป็นฝ่ายเข้าหาเจ้าหญิงจีแอ เจ้าหญิงกำลังเตรียมตัวแข่งเทนนิสอยู่ ช่วยรู้จักจัดลำดับความสำคัญหน่อยได้ไหม อย่ามาทำให้เจ้าหญิงเสียสมาธิสิ (ร้องไห้)
ซอจีแอรีบชี้แจงแก้ข่าวใต้โพสต์ว่า แค่อยากเป็นเพื่อน ไม่ได้คิดจะคบหากัน!!!
เธอใส่เครื่องหมายอัศเจรีย์ติดกันสามตัว ดูท่าจะกลัวชาวเน็ตเข้าใจผิดมาก อีแท็กฮอนยื่นมือไปแตะรูปโปรไฟล์ของซอจีแอ เป็นภาพที่เธอใช้ถุงกระดาษของแมคโดนัลด์แทนหมวก มือถือเฟรนช์ฟรายส์แล้วทำท่าเลียนแบบแมว
มุมปากของอีแท็กฮอนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว แต่ความอารมณ์ดีของเขาอยู่ได้ไม่นาน ขณะที่กำลังจะพิมพ์คอมเมนต์ โทรศัพท์สายหนึ่งก็ดังเข้ามา
ชื่อที่อีแท็กฮอนบันทึกไว้คือ “หมาผู้ซื่อสัตย์ของท่านประธาน”
ชื่อที่เต็มไปด้วยความหมายดูหมิ่นอย่างชัดเจนนี้เป็นชื่อของเลขานุการคนสนิทของพ่อ อีแท็กฮอนรับสายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่พูดอะไร และรอให้อีกฝ่ายเป็นคนพูดก่อน
เหอดงอวุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “คุณชาย ท่านประธานต้องการให้คุณกลับบ้านคืนนี้ครับ” เขาไม่ได้บอกเหตุผล แต่รู้ว่าอีแท็กฮอนไม่มีทางไม่กลับ หลังรายงานจบ เขาถือโทรศัพท์รอให้อีแท็กฮอนวางสาย ทว่ากลับได้ยินเพียงเสียงโทรศัพท์กระแทกกำแพงจนแตก
สายโทรศัพท์ถูกตัดไปโดยไม่ทันตั้งตัว