หลังจากจากตระกูลหลินมาแล้ว อีแท็กฮอนไม่ได้เลือกกลับไปยังฮันนัมดง แต่มุ่งหน้าไปยังโรงแรมเมื่อตอนกลางวันแทน ตามปกติแล้วเพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัวของลูกค้า โรงแรมจะไม่เปิดเผยข้อมูลการเข้าพักของแขกโดยพลการ แต่อีแท็กฮอนใช้สิทธิพิเศษจนชินตัว ไม่เคยเอากฎระเบียบพวกนี้มาเป็นเรื่องใหญ่เลย
เขาถามผู้จัดการอาวุโสว่าห้องของซอจีแออยู่เบอร์ไหน และอีกฝ่ายก็บอกโดยไม่ลังเล แม้กระนั้น ในใจของผู้จัดการอาวุโสก็แอบวิตกว่าอีแท็กฮอนจะขอบัตรห้องสำรองของคุณหนูซอจากเขาด้วย จากความเข้าใจของเขา ตอนกลางวันนั้นท่านชายของเขาต้องตกหลุมรักคุณหนูซอแน่ ๆ พอกลางคืนมาถามหมายเลขห้องแบบนี้ อาจตั้งใจจะทำอะไรบางอย่างก็ได้
ความมืดมนของเหล่าผู้ดีมีตระกูล ความจริงที่ถูกซ่อนเร้น
ระหว่างที่ผู้จัดการอาวุโสกำลังเหม่อลอยกับจินตนาการ อีแท็กฮอนกลับเงียบงันไม่เอ่ยวาจา สะบัดมือปิดประตูลงอย่างไม่ใยดี ผู้จัดการอาวุโสยืนอยู่ใกล้ประตูมาก ถ้าไม่ได้รีบตัวถอยหลังทันเวลา คงต้องบวบหน้าอีกครั้งเป็นแน่
ถ้าอีแท็กฮอนมาพักที่นี่ทุกวัน เขาคงต้องตึงเส้นตึงวายกันทุกวัน ยังงี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทางแก้ ผู้จัดการอาวุโสคิดแล้วคิดอีก จึงตัดสินใจว่าควรจะติดต่อไปทางตระกูลอีเพื่อแจ้งสถานการณ์ให้ทราบจะดีกว่า
พรุ่งวันถึง อีแท็กฮอนก็มาตามนัด วันนี้ซอจีแอเปลี่ยนมาใส่ชุดเทนนิสสีฟ้าอ่อน เส้นผ่าปลายทั้งสองข้างเก็บขึ้นด้วยที่หนีบผมไข่มุกด้านเดียว เส้นผมดำสนิทกับผิวขาวราวหิมะ ชวนให้นึกถึงดอกซากุระต้นเดือนมีนาคม ยามเล่นเทนนิสเธอตั้งใจจดจ่อ สายตาแนบแน่นมองความเคลื่อนไหวการเสิร์ฟของอีแท็กฮอน แฝงความกดดันอย่างรุนแรง
แต่ก็ไม่ได้เล่นลูกเท่านั้น ระหว่างนั้นซอจีแอยังสอนเทคนิคเทนนิสที่อีแท็กฮอนไม่รู้อยู่เป็นระยะ เธอโค้งเล็กน้อยให้เป็นรอยยิ้มทั้งแก้มตา บางทีอาจเพราะโตมาจากต่างประเทศ ซอจีแอชมคนตรงไปตรงมา ไร้ความอ้อมค้อมแบบการศึกษาแบบเอเชียตะวันออก “อีแท็กฮอน คุณเก่งมากเลยนะ เรียนอะไรก็เก่งเร็ว คุณควรไปเป็นนักกีฬาอาชีพเลย”
อีแท็กฮอนสบตาเธอ แล้วก็ก้มตาลงอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
เล่นกันจนเหนื่อยก็พักกัน ซอจีแอหยิบกล้วยสองลูกออกมาจากกระเป๋าของตัวเองเหมือนหยิบของจากกล่องสมบัติ
เธอเชิญอีแท็กฮอนอย่างกระตือรือร้น “ของคุณ”
กล้วยเป็นคาร์โบไฮเดรตที่ย่อยง่าย หลังออกกำลังกายกินกล้วยหนึ่งลูกช่วยเติมพลังได้ อีแท็กฮอนจึงรับไว้เพื่อเกรงใจ
“อีกครึ่งเดือนก็ถึงรอบแข่งแล้ว ไม่แน่ใจว่าจะชนะได้ไหม” น้ำเสียงของเธออ่อนหลงไหล่ กัดกล้วยหนึ่งคำ เคี้ยวกลืนลงไปก่อนพูดต่อว่า “คุณอยากไปดูการแข่งไหม ฉันมีบัตรเหลืออยู่ แต่ถ้านั่งโซนแขกสนิทของฉัน อาจจะโดนกล้องถ่ายทำสนใจก็ได้นะ”
กลุ่มอาทิตย์อุทัยเป็นผู้สนับสนุนรายการแข่ง ไม่ว่านัดไหนสมาคมกีฬาก็จะส่งบัตรโซนในมาให้ ถ้าอีแท็กฮอนอยากไปดูไม่ต้องกังวลเรื่องไม่มีบัตรเลย แต่เขาลังเลแป๊บหนึ่ง แล้วก็แอบคิดไปเองว่าไม่ได้บอกความจริงกับซอจีแอ “ผมไปได้”
“ดีเลย งั้นพรุ่งนี้ฉันเอามาให้”
อีแท็กฮอนมองไปที่ซอจีแอ เธอมองดอกซากุระด้านไกลพลางคำรอหน้าไปทีละคำ แล้วก็พูดอธิบายขึ้นมาอย่างไม่เป็นทางการว่า “พ่อกับแม่ฉันยุ่งกับธุรกิจ ไม่ได้ตั้งใจกลับมาดูฉันแข่ง เพราะที่นี่ฉันไม่มีเพื่อน เลยชวนคุณมาด้วย หวังว่าคุณจะไม่รู้สึกว่าฉันสนิทสู้เร็วเกินไปนะ”
“อ๋อ ถ้างั้น...คุณเป็นนักเรียนอยู่เหรอ” หัวข้อเปลี่ยนไปเร็วมาก ซอจีแอสงสัยมองไปที่อีแท็กฮอน
อีแท็กฮอนสืบทอดใบหน้าอันงดงามของมารดามา ตอนนี้อารมณ์เขาพอใจอยู่ คิ้วและดวงตาจึงขยายกว้าง แม้ไม่ได้สวมเครื่องประดับหรูอะไรก็ตาม ก็ยังสัมผัสได้ถึงบุคลิกเรืองรองแบบผู้สูงศักดิ์ เขาพยักหน้าเบา ๆ “ใช่”
ข้อมูลจากหน้าเว็บที่ค้นเมื่อวานระบุว่าซอจีแออายุเท่าเขา อีแท็กฮอนเองก็ไม่รู้ว่าทำไมข้อมูลที่แค่กวาดตาดูเมื่อวานกลับจำได้แม่นขนาดนี้ แต่เพราะงั้นเขาจึงไม่ได้ถามกลับ
ซอจีแอลุกขึ้น จัดชายกระโปรงของตัวเองเล็กน้อย น้ำเสียงไม่ร้อนแรงเหมือนเมื่อครู่ กลับดูอึดอัดขัดข้องขึ้นมาแทน “อืม...คิดเวลาแล้วก็เกือบถึงเวลาแล้ว วันนี้ขอบคุณที่มาเล่นลูกให้เป็นเพื่อนนะ”
อีแท็กฮอนไม่เข้าใจว่าทำไมซอจีแอถึงเปลี่ยนน้ำเสียงเร็วขนาดนี้ เขาลังเลหน่อย แต่ก็ยังเชื่อเสียงใจเรียกเรียกของตัวเองแล้วเอ่ยถามขึ้นว่า “พรุ่งนี้เล่นอีกไหม”
ซอจีแอดูแปลกใจเล็กน้อย แล้วก็พยักหน้า “แน่นอนอยู่แล้ว งั้นพรุ่งนี้เจอกัน!”
อีแท็กฮอนพยักหน้า “พรุ่งนี้เจอกัน”
ฝีเท้าของเธอตอนเดินกลับเบาสบาย ผิดกับท่าทางตอนร่ำลาเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เพราะอีแท็กฮอนกดติดตามพิเศษให้ไอจีของเธอ เขาจึงได้เห็นโพสต์ที่เธอลงวันนี้อย่างรวดเร็ว
ภาพจานอาหารเพิ่มกล้ามลดไขมัน พร้อมแคปชันว่า 【ปกติพวกคุณทำยังไงกันเอ่ย ถึงจะสนิทกับคนแปลกหน้าได้เร็ว ๆ ฉันถามซ้ายถามขวาไปหมด แต่เขากลับดูไม่อยากรู้เรื่องของฉันเท่าไหร่ เหมือนไม่สนใจฉันหรอกเนี่ย (นึก...)
แต่หลังจากนั้นก็ยังชวนฉันไปเล่นลูกอีก สงสัยว่าต้องมองที่เทคนิคเทนนิสอันไร้เทียมทานของฉันแน่ ๆ (ยกกล้ามเนื้อemoji)】
อีแท็กฮอนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเข้าใจว่าเพราะอะไรซอจีแอถึงเปลี่ยนท่าทีไปอย่างฉับพลันเมื่อสักครู่ ความรู้สึกแปลกใหม่ก็ผุดขึ้นในใจเป็นช่วงเวลาหนึ่ง มาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่เขาเห็นมากที่สุดคือคนที่ยกย่องเขา เอาอกเอาใจเขา ประจบประแจงเขา แม้จะมีสาว ๆ บอกใบ้ความรู้สึกดี ๆ ต่อเขา ก็มักปนเปื้อนความหวาดกลัวปะปนมาบ้างเสมอ
แบบอย่างซอจีแอที่ปฏิบัติกับเขาเหมือนเพื่อนธรรมดาคนหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอ แต่อีแท็กฮอนกลับไม่รู้สึกขัดใจ ยิ่งกว่านั้นคือยิ่งอยู่ใกล้ซอจีแอเขายิ่งรู้สึกผ่อนคลาย เขาชอบความรู้สึกแบบนี้
คอมเมนต์ด้านล่าง ฝ่ายหญิงอยากรู้อยากเห็น ฝ่ายชายราวฟ้าถล่ม ต่างตามถามกันว่าผู้ดีไหนเข้ามาทักทายเจ้าหญิงจีแอกันแน่ เจ้าหญิงกำลังจะมีแข่งเทนนิส ช่วยแบ่งกันคิดหน่อยได้ไหม อย่ามาก่อกวนจิตใจของเจ้าหญิง (ร้องไห้)
ซอจีแอรีบแก้ข่าวลงด้านล่าง ว่าอยากเป็นเพื่อน ไม่ใช่มีเป้าหมายจะคบกัน!!!!
ลงเครื่องหมายอัศเจรีย์สามตัวติดกัน ดูท่าจะกลัวที่ชาวเน็ตจะเข้าใจผิดยิ่งนัก อีแท็กฮอนยื่นมือไปแตะรูปโปรไฟล์ของซอจีแอ เป็นภาพที่เธอเอาถุงกระดาษแมคโดนัลด์สวมเป็นหมวก มือถือเฟรนช์ฟรายส์แต่งตัวลอกเลียนเป็นลูกแมว
มุมปากของอีแท็กฮอนเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว แต่อารมณ์ดีของเขาก็ไม่ได้ต่อเนื่องนาน พอกำลังจะพิมพ์คอมเมนต์สักคำ สายโทรศัพท์ก็เรียกเข้ามาเสียก่อน
ชื่อที่อีแท็กฮอนบันทึกไว้คือ “หมาซื่อสัตย์ของท่านประธาน”
ชื่อบันทึกที่แฝงความดูหมิ่นสูงส่งนี้คือเลขาประจำตัวของบิดา อีแท็กฮอนรับสายด้วยหน้านิ่งเฉย ไม่เอ่ยปาก รอให้อีกฝ่ายพูดก่อน
เหอดงอวุนพูดอย่างเกรงใจ “ท่านชาย ท่านประธานให้คุณกลับบ้านเย็นนี้หนึ่งรอบครับ” เขาไม่ได้บอกเหตุผล แต่รู้ว่าอีแท็กฮอนจะไม่กลับก็ไม่ได้ เมื่อถ่ายทอดจบเขาก็ถือโทรศัพท์ไว้รอให้อีแท็กฮอนวางสายเอง แต่กลับได้ยินเพียงเสียงโทรศัพท์ถูกซัดเข้ากำแพงจนแตกร้าว
สายถูกบังคับให้ขาดไปในทันที