อีแท็กฮอนเหลือบมองเห็นโจซออา น้ำเสียงเจือความโกรธที่พาลลงกับเธอ “ฉันไม่ได้สั่งให้คนเฝ้าประตูไว้หรือไง? เธอเข้ามาได้ยังไง?”
เขาชิงชังโจซออามาก เธออาศัยคำพูดหยอกล้อเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่ปู่ของเขาเคยพูดเล่นไว้ก่อนเสียชีวิต มาคอยตักเตือนเขาอยู่เป็นระยะราวกับเป็นผู้คุม ห้ามสูบบุหรี่ ห้ามดื่มเหล้า แม้แต่แกล้งนักเรียนดูแลสังคมเล่นก็ยังโดนว่า ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ชอบเธอ แถมยังพลอยรำคาญพี่ชายของเธอไปด้วย
ถ้างานสังสรรค์ที่นัมยูจัดมีโจจองซอร่วมวงอยู่ด้วย เขาไม่มีทางไปเด็ดขาด พี่น้องตระกูลโจเสแสร้งทำตัวเป็นคนดีเสียจนน่าขยะแขยง
“ก็เดินเข้ามาน่ะสิ” โจซออาจัดผมตัวเองเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าทำเรื่องให้ใหญ่โตเลย เดี๋ยวจะลงเอยไม่สวย”
นักเรียนดูแลสังคมที่ถูกมัดอยู่ได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาก็ฉายแววแห่งความหวังและวิงวอน เขาสั่นเทา พลางมองโจซออาด้วยดวงตาบวมช้ำ แม้ตอนนี้เธอจะไม่ยิ้ม และเย็นชาไม่ต่างจากลูกหลานกลุ่มทุนคนอื่น ๆ แต่ในฐานะคนแรกที่เอ่ยปากห้ามอีแท็กฮอน เธอย่อมเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่อาจช่วยชีวิตเขาไว้ได้
อีแท็กฮอนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “โจซออา เธอนี่คิดว่าตัวเองเป็นใครนักหนาจริง ๆ”
แต่ความโกรธในใจก็ค่อย ๆ สงบลง ถึงเขาจะไม่อยากฟังคำพูดของโจซออา แต่ถ้าตีคนจนตายขึ้นมาจริง ๆ ก็ยุ่งยากไม่น้อย เก็บไว้เล่นสนุกทีหลังก็ไม่เลว
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เหลือบมองนักเรียนดูแลสังคมที่ร่อแร่ใกล้หมดสติ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นสงบนิ่ง “หัวหน้าห้อง บาดเจ็บแบบนี้คงต้องพักสินะ ฉันก็ไม่ใช่คนไร้หัวใจ ไปขอพักการเรียนกับอาจารย์ที่ปรึกษาสักเดือน ช่วงนี้อย่าโผล่มาให้ฉันเห็นหน้าอีก”
การสอบประจำเดือนใกล้เข้ามาแล้ว คะแนนสอบครั้งนี้จะถูกบันทึกไว้ในแฟ้มประวัติผลการเรียนรวม หากขาดสอบแม้แต่ครั้งเดียว คะแนนประเมินโดยรวมก็จะลดลง ถึงขั้นอาจกระทบต่อการสมัครเข้ามหาวิทยาลัย