ความจริงแล้ว ตอนเด็กโจซออากับโจจองซอสนิทกันมาก เรียกได้ว่าเธอติดพี่ชายแจ เพราะตั้งแต่เล็กเธอก็เป็นเด็กเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็มีโจจองซอคอยหามาให้ทุกวิถีทาง เขายังตามคนรับใช้ไปเรียนรู้วิธีถักเปียให้เธอ และพาเธอไปเที่ยวสวนสนุกด้วย
แต่แล้ววันหนึ่งในช่วงบ่ายก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น
ตอนนั้นโจซออาเพิ่งอายุแปดขวบ ลูกสุนัขตัวโปรดของเธอหายไป เธอร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก จึงให้คนรับใช้ทั้งบ้านออกตามหา สุดท้ายก็พบศพของมันในห้องวาดภาพของพี่ชาย โจจองซอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ส่วนลูกสุนัขถูกชำแหละ อวัยวะภายในถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบอยู่ข้าง ๆ
ภาพตรงหน้าเป็นฝันร้ายสำหรับเด็กเล็กอย่างไม่ต้องสงสัย โจซออากรีดร้องออกมา ก่อนจะเป็นลมไปหลายครั้ง
โจจองซออธิบายว่าเขาชำแหละศพเพียงเพราะอยากทำความเข้าใจการเรียงตัวของกล้ามเนื้อสัตว์ จะได้วาดภาพได้ดีขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโจซออาถึงเสียขวัญได้ขนาดนั้น โจซออาไปขอความช่วยเหลือจากแม่ ทว่าแม่กลับคิดว่าเธอทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ก็แค่สัตว์ตัวหนึ่ง ถ้าชอบนักก็ซื้อมาใหม่อีกตัวสิ
แต่นับจากวันนั้น โจซออาก็เริ่มห่างเหินจากโจจองซอ ทุกคนล้วนไม่เก็บเรื่องนั้นมาใส่ใจ มีเพียงเธอที่ยังคงติดใจไม่หาย
เมื่อโตขึ้น วิธีที่ครอบครัวเลี้ยงดูเธอกับโจจองซอก็ยิ่งแตกต่างกันมากขึ้น โจจองซอต้องตามคุณปู่ไปเรียนรู้เรื่องต่าง ๆ ของบริษัท เข้าเรียนกวดวิชามากมาย เพื่อสมัครเข้ามหาวิทยาลัยในต่างประเทศด้วยผลการเรียนที่ยอดเยี่ยม ส่วนโจซออาเพียงต้องไปเรียนบัลเลต์ เรียนปรับบุคลิกภาพ รักษาภาพลักษณ์กุลสตรี และระมัดระวังคำพูดกับการกระทำของตัวเองให้เหมาะสม
ที่จริงเธอเคยรู้สึกไม่ยอมรับอยู่เหมือนกัน วันหนึ่ง ขณะที่เธอซึ่งชอบแข่งขันชิงที่หนึ่งในทุกเรื่องถูกคุณปู่เรียกเข้าไปในห้องหนังสือ ท่านก็กล่าวด้วยสีหน้าเมตตาว่า “ซออา ความพยายามเป็นสิ่งที่คนจนต้องทำ หลานเป็นหลานสาวคนโปรดของปู่ แค่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิตก็พอแล้ว” ผู้กล่าวคือท่านประธานผู้ก่อตั้งกรุ๊ปซีอาร์ ปู่ของโจซออา