เมื่อตื่นขึ้นมา สิ่งที่อีแท็กฮอนได้รับคือข่าวว่าซอจีแอกลับอเมริกาไปแล้ว เธอไม่ได้ให้เขาไปส่ง และยังอธิบายว่าเพราะตารางเรียนเร่งรัดเกินไป เธอจึงจองเที่ยวบินข้ามคืนกะทันหัน
แต่ทั้งสองคนไม่ได้ขาดการติดต่อกันเพราะอยู่ห่างกันคนละซีกโลก กลับยิ่งพูดคุยกันบ่อยขึ้น ด้วยความต่างของเขตเวลา ข้อความที่อีแท็กฮอนส่งไป ซอจีแอมักจะตอบกลับหลังจากผ่านไปราวสิบสองชั่วโมง ส่วนเวลาจะโทรคุยกัน อีแท็กฮอนก็มักเลือกโทรตอนกลางคืน
เขาเองก็อธิบายไม่ถูกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้เรียกว่าอะไร แต่อีแท็กฮอนรู้ว่าเมื่อเปิดหน้าต่างแชตกับซอจีแอ เขาจะอารมณ์ดีขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว และเมื่อได้ยินเสียงของเธอ ความรู้สึกอึดอัดขัดใจก็จะมลายหายไป เขาอยากเล่าเรื่องของตัวเองให้เธอฟัง และอยากรู้ว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง
ช่วงนี้อีแท็กฮอนติดนิสัยอย่างหนึ่งไปแล้ว ทันทีที่ตื่น สิ่งแรกที่ทำคือเปิดหน้าต่างแชตดูว่าซอจีแอตอบอะไรมา ถ้าน้ำเสียงของเธอเรียบเฉย เขาก็จะคิดมากไปต่าง ๆ นานา แต่ถ้าเธอแสดงท่าทีอบอุ่นสดใส เขาก็จะอารมณ์ดีไปทั้งวัน
ซอจีแอในสายวิดีโอคอลกำลังเลือกกิ๊บติดผมให้ตัวเอง เธอเปรียบเทียบกิ๊บไปพลางถามขึ้นลอย ๆ ว่า “แท็กฮอน ตอนนี้เรียนอยู่โรงเรียนไหน?”
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมซอจีแอถึงถามเรื่องนี้ แต่อีแท็กฮอนก็ตอบตามความจริง “โรงเรียนนานาชาติชินชอน”
เขามองสำรวจห้องนอนของซอจีแอ การตกแต่งเรียบง่าย ด้านหลังแขวนไม้เทนนิสไว้ ส่วนบนชั้นวางมีถ้วยรางวัลอยู่มากมาย เมื่อเห็นเธอกำลังเลือกกิ๊บติดผม อีแท็กฮอนก็เอ่ยขึ้นตามสบายว่า “อันที่เป็นคริสตัลสวยดี”
ซอจีแอเทียบดูแล้วพยักหน้า “งั้นเอาอันนี้แหละ”
เมื่อเห็นกิ๊บที่เขาเลือกถูกเธอติดลงบนผม อีแท็กฮอนก็ใช้นิ้วลูบโทรศัพท์เบา ๆ สีหน้าไม่แสดงอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกดีขึ้นมา