ซอจีแอทำปากยื่นเล็กน้อยแล้วพยักหน้า “ก็ประมาณนั้นแหละ”
เรื่องจัดการหลังจบการแข่งขัน ผู้จัดการที่เธอจ้างไว้จะเป็นคนดูแลให้ทั้งหมด แม้ซอจีแอยังไม่ได้จองตั๋วเครื่องบิน แต่เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะออกจากเกาหลี
อีแท็กฮอนไม่ได้ตอบอะไร จริง ๆ แล้วเขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอย่างไร แต่สัญชาตญาณกลับทำให้รู้สึกต่อต้านการที่ซอจีแอจะออกจากเกาหลี
ซอจีแหงนหน้ามองเขาแล้วถาม “แท็กฮอน เดี๋ยวพาฉันไปเดินเล่นได้ไหม ฉันอยากซื้อของกลับไปเป็นของฝากสักหน่อย”
“ได้” แต่อีแท็กฮอนไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรให้คนอื่นดี จึงส่งข้อความหานัมยูตอนรอสัญญาณไฟจราจร ถามว่าควรซื้อของฝากอะไร แล้วกำชับให้นัมยูรีบตอบ
ตอนแรกนัมยูไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอนึกได้ว่าซอจีแอจะแข่งขันเสร็จแล้วก็ออกจากเกาหลีทันที เขาจึงเดาว่าอีแท็กฮอนคงถามแทนเธอ เลยค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตแล้วส่งสิ่งที่พบให้อีแท็กฮอน พร้อมถามด้วยว่าตอนนี้อยู่กับซอจีแอหรือเปล่า แต่อีแท็กฮอนใช้เขาเสร็จก็ทิ้ง ไม่คิดจะตอบข้อความเลย
“คุกกี้เนยของร้านนี้ใช้ได้เลยนะ ให้เขาจัดเป็นกล่องของขวัญได้” อีแท็กฮอนพาซอจีแอมาถึงร้านขนมหวานที่ตกแต่งอย่างประณีต กลิ่นหอมหวานเลี่ยนผสมกับความขมของกาแฟ พนักงานทุกคนสวมเครื่องแบบสีเหลืองอ่อนเหมือนกัน
ซอจีแอก้มมองคุกกี้รูปทรงต่าง ๆ ที่จัดแสดงอยู่ในตู้กระจก ก่อนจะถามพนักงานหลังเคาน์เตอร์ “คุกกี้ทุกรสชาติราคาเท่ากันไหมคะ”
“รสช็อกโกแลตกับแครนเบอร์รีแพงกว่ารสอื่นสามพันวอนค่ะ ส่วนรสอื่น ๆ ส่วนใหญ่ราคา 13,000 วอน รสดั้งเดิม มัทฉะ แล้วก็ช็อกโกแลตขายดีที่สุดค่ะ” พนักงานยิ้มพลางแนะนำอย่างเต็มที่ “ถ้าจะซื้อเป็นของขวัญ แนะนำคุกกี้เก้าชิ้นค่ะ ทางร้านจัดใส่กล่องของขวัญให้ได้เลย”