"ดื่มซะ"
หลังจากสรุปเสร็จ โอโรจิมารุก็ยื่นสิ่งที่ชงในถ้วยในมือให้โชอิจิดื่ม
เป็นของเหลวสีขาว รอบ ๆ ขวดได้กลิ่นนมผงอ่อน ๆ
พวกเขาที่เป็นศิษย์จะทำให้อาจารย์ดีใจได้อย่างไร? ก็คือของที่อาจารย์ส่งให้ไม่ต้องคิดก็ดื่มทันที
โชอิจิไม่ลังเล บิดเปิดถ้วยแล้วดื่มรวดเดียวหมด ไม่ได้ระวังโอโรจิมารุแม้แต่น้อย
ยังไงซะ เขาก็ไม่ใช่อุจิวะหรือเซ็นจู อาจารย์จะหมายตาร่างกายเขาเพื่อแย่งชิงสังขารก็ไม่ได้
น่าเสียดายที่โอโรจิมารุไม่สนใจเรื่องมารยาทการวางตัวในสังคมพวกนี้ เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์พันธุ์แท้ อยากรู้แค่ว่ามันตรงตามที่คาดไว้หรือไม่
ดื่มเสร็จ โชอิจิลิ้มรสอยู่ครู่หนึ่ง "เวย์โปรตีน?"
โอโรจิมารุชะงัก "โอ้?"
"อาจารย์สกัดจากนมหรือ?"
โอโรจิมารุมองโชอิจิด้วยความประหลาดใจ แล้วปรบมือ "ดีมาก ช่วงนี้ตามงานวิจัยของฉัน นมพวกนี้..."
ตอนแรกที่โอโรจิมารุพูด โชอิจิยังพอฟังเข้าใจ
หลัง ๆ ฟังราวกับคัมภีร์เทวดา
สรุปคือ โอโรจิมารุสกัดเวย์โปรตีนจากน้ำนม เวย์โปรตีน 100 กรัม มีปริมาณโปรตีนเทียบเท่าเนื้อวัว 320 กรัม หรือกินไข่ทีเดียว 12 ฟอง
นี่แหละโอโรจิมารุ?!
โชอิจิตกตะลึงไปทั้งตัว
แค่ไม่กี่วัน?!
เขาแค่ให้แนวคิดเรื่องอาหารเพื่อสุขภาพ อาจารย์โอโรจิมารุก็วิจัยอาหารโปรตีนสูงในโลกนินจาได้แล้ว
งานวิจัยนี้ของโอโรจิมารุเปลี่ยนแปลงโลกนินจาพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินอย่างแน่นอน
อธิบายด้วยภาษาวิทยาศาสตร์ก็คือ ร่างกายมนุษย์สร้างกล้ามเนื้อไม่ได้ถ้าขาดโปรตีน
ทำไมโดยเฉลี่ยนินจาถึงผอม? เพราะปกติได้รับโปรตีนไม่เพียงพอ ร่างกายเลยย่อยสลายกล้ามเนื้อตัวเองเพื่อให้ทำงานต่อไปได้
นั่นคือ ถ้านินจากินโปรตีนให้เพียงพอทุกวัน ฝีมือจะก้าวกระโดดขึ้นหลายขั้น
พันธุกรรมกำหนดขีดจำกัดสูงสุด อาหารที่เพียงพอถึงกำหนดขีดจำกัดต่ำสุด
"อาจารย์ ยังมีอีกไหม"
โชอิจิ...โชอิจิอยากพัฒนาตัวเองมาก นินจาชั้นจูนินอายุสิบสอง เขาแอบกลัว กลัวตามระดับชั้น t0 ฝีมือของโลกนินจาไม่ทัน
"ฟาร์มเลี้ยงวัวนมของเราผลิตน้ำนมไม่พอหรอกนะ โชอิจิคุง" โอโรจิมารุพูดอย่างมีนัย
"อาจารย์ ดูท่าพวกเราต้องไปแว้นแคว้นสายฟ้า"
......
"โชอิจิ เจ้าจะต้องคิดวิธีสกัดพี่น้องเอบีแห่งหมู่บ้านคุโมะ"
"? ข้าไปสกัดพวกเขา?"
"ข้ารู้ว่ามันยาก แต่นี่คือคำสั่ง"
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นคิดว่าศิษย์คนนี้คงจะอู้ไปอีกสักพักถึงยอมออกรบ
แนวหน้าของสงครามหมู่บ้านคุโมะและโคโนฮะ
เมื่อสองวันก่อน โอโรจิมารุพาศิษย์และลูกน้องกลับสู่สนามรบ
ฝ่ายนินจาคุโมะที่ต่อกรกับโคโนฮะคือพี่น้องเอบีแห่งหมู่บ้านคุโมะ
เอ โฮคาเงะรุ่นสี่ในอนาคต และคิร่าบี จินชูริกิแปดหาง
พ่อของสองพี่น้องนี้ยังไม่ตาย กำลังคุมภาพรวมอยู่แนวหลัง ดังนั้น เอที่ไร้กังวลเวลานี้บอกว่าเขามาทำสงคราม สู้บอกว่ามาหาความตื่นเต้นทางกายในสนามรบดีกว่า
"ใช้ไม่ได้ ใช้ไม่ได้เลย พวกเจ้าใช้ไม่ได้ เรียกโอโรจิมารุมา"
เอใช้ศอกกระแทกนินจาโจนินแห่งโคโนฮะกระเด็นลอยไปหนึ่งคน พรรคพวกรับเขาไว้ เมื่อเจอกับชายหนุ่มผิวเข้มคนนี้ นินจาโคโนฮะไม่รู้จะทำอย่างไรกันไปชั่วขณะ
กล้ามเนื้อบึกบึนอัดแน่นของเอเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็สร้างแรงกดดัน "โอโรจิมารุทำไมไม่กล้าออกมา?"
"โย่ โอโรจิมารุตัวจัญไร โอโรจิมารุขยะ โอโรจิมารุไม่กล้ามาแนวหน้ารบกับพวกเรา"
"ความดูถูก" ของคิร่าบีทิ่มแทงหัวใจชาวโคโนฮะอย่างแรง
โดยเฉพาะการแร็ปห่วย ๆ ของเขายิ่งเหมือนการเยาะเย้ย
ไม่คิดว่าหมู่บ้านคุโมะจะเยาะเย้ยคนเก่งขนาดนี้
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ โอโรจิมารุรู้ดีถึงช่องว่างด้านคุณภาพกำลังพลของทั้งสองฝ่าย แล้วจะปะทะซึ่งหน้าได้ยังไง ดังนั้นจึงสู้อย่างระมัดระวังมาก
"ผู้บัญชาการของโคโนฮะก็แค่คนขี้ขลาดตาขาว"
เอกับรู้สึกเบื่อหน่ายมาก จะบุกก็บุกไม่เข้า โอโรจิมารุนี่เหมือนงูเหลือมไร้ยางอายจริง ๆ ถอยทัพอีกวันแล้ว
"หมู่บ้านโคโนฮะช่างเป็นที่รวมของไอ้ขี้ขลาดตาขาวจริง ๆ"
"หา?!"
"อย่าหลงกลยั่วยุของเขา พวกเราไม่ใช่คู่มือของพวกนั้น ถอยได้ก็ถอย"
ชาวโคโนฮะโกรธจนไฟลุก แต่คนที่มีสติก็ปลอบใจ
ทุกคนเข้าใจเหตุผลนี้ดี อัดอั้นไว้เต็มอกแต่ก็ต้องอดทน
"แต่ก็นะ ผู้บัญชาการไร้ความสามารถทำลายทัพทั้งกอง"
"พูดอะไรนะ?!"
ตอนที่เอกับคิร่าบีรู้สึกเบื่อหน่าย กำลังจะพานินจาคุโมะถอยทัพ
"หยุดก่อน!"
ในกองทหารนินจาโคโนฮะ มีเด็กอายุสิบสองปีคนหนึ่งยืนออกมา เขาโกรธจนควบคุมไม่อยู่และตะคอกใส่เอ
เอหันกลับมา เกิดเครื่องหมายคำถามใหญ่บนหน้าผาก
พวกนินจาหมู่บ้านคุโมะก็งุนงงมากเช่นกัน
"เฮ้ย โชอิจิ อย่าไปหาเรื่องเขา" คนที่พูดคือนินจาตระกูลอินุซึกะ เขาเห็นนินจาคุโมะถอยทัพแล้ว ศิษย์ของท่านโอโรจิมารุจะกลับไปเอาความ เขาเหงื่อตก
ก็มีคนไปอธิบายให้เอฟังทันทีว่าโชอิจิที่พูดอยู่คือใคร
ศิษย์ของโอโรจิมารุ
"อะไรกัน? ข้าพูดผิดตรงไหน?" เอเอามือกอดอกมองโชอิจิ "อาจารย์ของเจ้าน่ะเป็นคนขี้ขลาดสมบูรณ์แบบ"
"ไอ้บ้า!!"
เอ: "?"
เอคิดว่าโชอิจิจะทิ้งคำหยาบไว้ก่อนไป แต่ไม่คิดเลย เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เด็กคนนี้พุ่งมาหาเขาแล้ว
เขาคิดว่าตัวเองดูผิด
แต่มันไม่ใช่
"ไรระคัตสึ!"
นี่คือสิ่งที่โชอิจิตะโกน เขางอแขนเล็กน้อย ดูเหมือนจะใช้ศอกถองเอให้ตาย
"น่าสนใจ"
ต่อให้เด็กนี่ใช้ท่าอะไรอย่างอื่นก็ดี เขาก็จะฆ่าทิ้งตรง ๆ แต่ดันมาเลียนแบบไทจุสึของหมู่บ้านคุโมะของพวกเขา
มีคนเลียนแบบไทจุสึขั้นสูงสุดของหมู่บ้านคุโมะพวกเขาแล้วถูกฆ่าตาย ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปจะน่าอายแค่ไหน
"มาเลย ให้ข้าดูฝีมือเจ้าซิ"
ผลลัพธ์ไม่เกินคาด โชอิจิอายุสิบสองปีถ้าสามารถจับเอวัยหนุ่มกดถูพื้นได้ โลกนินจาก็คงจบภายในสองปี
เอก็เลี้ยงโชอิจิด้วยไรระคัตสึของแท้
เขาปลิวไปเหมือนว่าวขาดสาย
"ฮ่า ๆ ท่าทางร่างกายเจ้าก็ไม่เลวนี่" ถึงโชอิจิจะกระเด็นไป แต่แรงนั้นส่งผลต่อเนื่องกัน เอรับแรงพอดี ก็รู้สึกเจ็บเหมือนกัน
จากการประเมินของเขา โชอิจิมีสภาพร่างกายใกล้เคียงกับโจนิน
"ข้าไม่รังแกเด็ก เจ้ากลับไปเถอะ" เอมองโชอิจิที่นอนมองฟ้าอยู่บนพื้น ไม่ได้ฆ่าเขา แล้วหันหลังโบกมือพาพวกนินจาคุโมะถอยไป
ยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว
"เดี๋ยวก่อน!"
เอหันกลับมาอีกครั้ง เห็นโชอิจิลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วตั้งท่าต่อสู้ใส่เขา
เอ: "?"
"ใครอนุญาตให้เจ้าดูถูกอาจารย์ของข้า!!"
โชอิจิพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง
พวกนินจาฝั่งโคโนฮะไม่ได้ห้ามเลย เพราะพวกเขาคิดตายยังไงก็ไม่ถึงว่าเมื่อกี้โชอิจิยังกระอักเลือดอยู่ ตอนนี้ยังจะพุ่งเข้าไปอีก โดยที่พวกเขาไม่ได้เตรียมตัวเลยสักนิด
ไม่ใช่ แบบนี้ก็บ้าบิ่นเกินไปหรือเปล่า?
"ใจถึงดี!" เอเกลียดพวกขี้ขลาด คนบุ่มบ่ามอย่างโชอิจิ อ่าไม่ใช่ คนที่มีความกล้าแบบนี้ถูกใจเขามาก
โชอิจิพุ่งเข้าใส่ โชอิจิก็กระเด็นอีกครั้ง
"ไม่ใช่แยกเงา" ในสายตาของเอแสดงความชื่นชม "ตอนนี้ข้าสำหรับเจ้าเป็นภูเขาที่ข้ามไม่ได้ เด็กน้อย หลังจากนี้อีกไม่กี่ปีค่อยมาท้าทายข้าใหม่เถอะ"