"นี่คือพลังของปรมาจารย์ต่อสู้ตัวต่อตัวอันดับหนึ่งของโลกนินจาหรือ?"
โชอิจินวดหน้าอก
ส่วนเอเมื่อได้ยินคำพูดของโชอิจิ ใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะแดงขึ้นมา
พ่ะ... พ่อยังไม่ตายนะ ปรมาจารย์ต่อสู้ตัวต่อตัวอันดับหนึ่งของโลกนินจาอะไรนั่นยังไม่ถึงขั้นหรอก
ไอ้หมอนี่!
เข้าทางข้านักนะ!!
เอเกลียดการให้คนอื่นขอโทษเขา แม้แต่ตอนที่โชอิจิตะโกนให้เขาขอโทษโอโรจิมารุ เขาก็ลืมไปแล้วเพราะคำประจบนี้
เพราะเคยมีแต่คนเลื่อมใสเขา คนมองเขาเป็นสัตว์ร้าย เพิ่งจะมีคนบอกว่าเขาเป็นปรมาจารย์ต่อสู้ตัวต่อตัวอันดับหนึ่งของโลกนินจาเป็นครั้งแรก
"มา!" เอไม่รังเกียจที่จะโชว์กล้าม โชว์พลังปรมาจารย์ต่อสู้ตัวต่อตัวอันดับหนึ่งของโลกนินจาต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้
ดังนั้นเขาจึงยื่นนิ้วก้อยไปทางโชอิจิ "ขอโทษที ข้าไม่มีนิ้วที่เล็กกว่านี้แล้ว"
"อาลิจัง นั่นไม่ใช่นิ้วที่ปกติเจ้าใช้แคะขี้หูหรอกหรือ?" เสียงถามฉงนของคิร่าบีข้างๆ ทำให้ความหยิ่งยโสของเอพุ่งถึงขีดสุด "ช่วยไม่ได้นี่ เขายังเป็นเด็กอยู่เลย"
"โอ้!!!" เหล่านินจาคุโมะข้างหลังพากันส่งเสียงเชียร์
โชอิจิ: "?"
ทุกอย่างที่เขาทำเมื่อครู่ก็เพื่อช่วยอาจารย์ถ่วงเวลา
แต่ตอนนี้เขาโกรธจริงแล้ว
เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เจ้ากำลังทำเป็นเก่งอะไร?
คนของโคโนฮะน่ะโกรธมากนะ มีความสามารถก็มาสู้กับนามิคาเสะ มินาโตะ โจนินที่แข็งแกร่งที่สุดในรุ่นใหม่ของโคโนฮะด้วยนิ้วก้อยสิ
รังแกเด็กนี่ถือเป็นความสามารถอะไร?
บัดซบ
โชอิจิกับเอในตอนนี้มีช่วงอายุที่ห่างกัน ร่างกายของเขายังพัฒนาไม่เต็มที่
ดังนั้นเขาทำได้เพียงถูกเอซัดจนล้มลงครั้งแล้วครั้งเล่า
แล้วก็ลุกขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ล้มลงครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับเครื่องจักรสงครามที่ไม่รู้จักเหนื่อยล้า
"ทำไมไม่หนี?" ในที่สุด แม้แต่เอก็ยังรู้สึกสะเทือนใจ รู้สึกทึ่งในพลังใจของโชอิจิ
"ขอโทษอาจารย์ข้าซะ"
"แล้วถ้าข้าไม่ขอโทษล่ะ?"
"ข้าสามารถสู้กับเจ้าได้ทั้งวัน!" พระอาทิตย์ค่อยๆ ตกต่ำลง แสงสุดท้ายอาบลงบนตัวเขา โชอิจิยกหมัดขึ้นอย่างสั่นเทา ดวงตาของเขาถูกซัดจนแทบลืมไม่ขึ้นแล้ว
ทั้งหมดก็เพื่ออาจารย์
อาจารย์! ท่านรีบๆ หน่อยเถอะ!!
ข้าจะทนไม่ไหวจริงๆ แล้ว
"อาลิจัง เจ้าก็ขอโทษอาจารย์ของเขาซะเถอะ" คิร่าบีไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัดผ้าเช็ดหน้าปาก หยาดน้ำตาร่วงเผาะๆ โอ้! กลับไปเขาจะแต่งเพลงให้โชอิจิ นี่คือคนโคโนฮะเพียงคนเดียวที่เขายกย่อง
แม้แต่ราชาวัวแปดหางในตัวเขายังสะเทือนใจ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตแบบไหนกันแน่ เพื่อความเชื่อแล้วสามารถสละชีวิตได้จริงหรือ?
"ท่านเอ อึกอึก..." เหล่านินจาคุโมะก็ทนดูภาพนี้ไม่ไหว
"เพื่อปกป้องอาจารย์ เผาผลาญจิตใจเยาว์วัยของตัวเอง! ทำอย่างไรดี ข้าจะขอร่วมสู้ด้วยไหม?!" ที่มุมหนึ่งของขบวนโคโนฮะ มีชายใส่ชุดรัดรูปสีเขียวคนหนึ่ง
"เฮ้ย ได นายก็แค่นินจาระดับล่าง นี่ไม่ใช่ที่ที่นายจะออกไปได้ อย่าสร้างปัญหา" ภายใต้คำปรามของเพื่อนร่วมกลุ่ม ชายที่ชื่อไดคนนี้ก็ได้แต่หลั่งน้ำตามองโชอิจิเผาผลาญจิตใจ สาดเหงื่อ นี่แหละคือวัยหนุ่มสาว...
ตอนนี้ทุกสายตาจับจ้องไปที่เอและโชอิจิทั้งสองคน
เอนิ่งเงียบไปนาน ทันใดนั้นเขาพุ่งเข้าไป หมัดเดียวปล่อยโชอิจิลงกับพื้น คราวนี้โชอิจิลุกไม่ขึ้นจริงๆ
ถ้าเพื่อนไม่ห้ามไว้ ไดคงจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องจิตใจเยาว์วัยของเด็กคนนี้กับเอแน่ ทำไม? ทำไมต้องทำลายความมุ่งมั่นของเด็กคนหนึ่ง?
โชอิจินอนกับพื้น มองท้องฟ้า หายใจแรง
"ชื่อของเจ้า" เอมองใบหน้าของโชอิจิ ใบหน้าหนุ่มหล่อเด่นของโรงเรียนนินจาโคโนฮะตอนนี้ยุ่งเหยิงจนดูไม่ได้
"โชอิจิ"
"เป้าหมายของข้าคือก้าวข้ามเจ้า"
"หึ" เอส่งเสียงเย็นในลำคอ แต่ในใจก็ยอมรับศัตรูในอนาคตคนนี้แล้ว
เมื่อโอโรจิมารุกลับมาอย่างเร่งรีบ สิ่งที่เห็นคือโชอิจิกำลังปิดตาร้องไห้โฮ "อาจารย์ ข้าจะไม่มีวันแพ้อีกแล้ว"
"ได้ยินไหม ท่านโฮคาเงะรุ่นสี่ในอนาคต"
โอโรจิมารุเขินจนนิ้วเท้าจะขุดพื้น เขาก็แค่สั่งให้โชอิจิถ่วงเวลาพี่น้องเอบีเท่านั้นไม่ใช่หรือ?
มันยากอะไรขนาดนั้น?
"อึกอึก" แต่ฉากที่น่าขันแบบนี้กลับมีคนมากมายชอบ หมู่บ้านคุโมะกับหมู่บ้านโคโนฮะซาบซึ้งใจยกใหญ่
"โอโรจิมารุ เจ้ามีศิษย์ที่ไม่เลวนี่ ดูเหมือนเจ้าจะไม่ใช่คนขี้ขลาด" หลังจากเอหัวเราะลั่น เมื่อเห็นแก่หน้าโชอิจิเขาจึงถอนคำพูดเมื่อครู่
"พวกเราไปกันเถอะ บี"
เอสู้ซ้อมวันนี้ถูกใจมาก เมื่อกี้เขาเพิ่งวอร์มอัพกับโชอิจิไป กลับไปเขาจะไปซ้อมกับบีให้เต็มที่
......
ว่ากันว่าโอโรจิมารุเช่าที่เปิดฟาร์ม เตรียมผลิตผงโปรตีนจำนวนมากเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้เหล่านินจาโคโนฮะ
แต่วัวของโคโนฮะให้นมน้อยมาก
เขาจึงเล็งสายตาไปที่โคนมที่ให้นมโดยเฉพาะของแคว้นสายฟ้า
ในช่วงสงครามแบบนี้ ถ้าเขาสั่งซื้อวัวล็อตใหญ่ ไม่ก็ถูกขึ้นราคาเอาเปรียบ หรือไม่ก็ได้วัวป่วยจากการโกงตาชั่ง
งั้นเขาขโมยมาเลยจะดีกว่า
ดังนั้นเขาจึงออกคำสั่งตายกับโชอิจิ ไม่ต้องการให้โคโนฮะมีผู้บาดเจ็บล้มตาย เขาเพียงต้องการให้โชอิจิถ่วงพี่น้องเอบีไว้ อย่าให้พวกเขากลับมาพบความจริง
สมกับที่คาด!
โชอิจิไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง ตราบใดที่เขามอบหมายภารกิจ ก็จะสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบแน่นอน
ตอนนี้ความไว้เนื้อเชื่อใจของโอโรจิมารุที่มีต่อโชอิจิก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขานับจำนวนวัวที่ให้ลูกน้องต้อนกลับไป ถ้าเขาขโมยอีกไม่กี่ครั้ง ต่อไปโคโนฮะก็ไม่ต้องขาดแคลนผงโปรตีนแล้ว
แม้ว่าโอโรจิมารุจะชอบทำการวิจัย แต่เขาก็เข้าใจเหตุผลข้อหนึ่ง ตราบใดที่โคโนฮะแข็งแกร่ง ห้องทดลองของเขาในอนาคตก็จะแข็งแกร่ง ต้องการวัสดุอะไร สั่งการลงไป เหล่านินจาโคโนฮะก็จะแย่งชิงมาให้เขาได้
การเพิ่มความแข็งแกร่งให้นินจาโคโนฮะเป็นสิ่งเร่งด่วน
คนแรกที่จะเสริมความแข็งแกร่งก็คือโชอิจิ ศิษย์ผู้ภักดีที่สุดของเขา
คนนอกไม่มีทางรู้ว่าโอโรจิมารุกับโชอิจิทำอะไรลงไป เรื่องที่ไม่สามารถเปิดเผยเช่นนี้ สองคนก็คงไม่ไปตะโกนโพนทะนาให้โลกรู้
ดังนั้น! ในช่วงสงครามนี้ ตอนที่ชาวโคโนฮะไม่เป็นอันสงบ โชอิจิก็ถูกซารุโทบิ ฮิรุเซ็นยกเป็นแบบอย่างให้กำลังใจเด็กๆ ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์
《เด็กสี่ขวบที่มีความคิดแบบโฮคาเงะ ตอนนี้เป็นอย่างไร?》
ข้างบนบันทึกการกระทำของโชอิจิในวันนั้นอย่างชัดเจน แถมยังเสริมแต่งให้ดูดีขึ้นอีกด้วย
"มินาโตะ โชอิจิคนนี้เหมือนแกมากเลย"
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นกล่าวชมกับนินจาระดับโจนินผมทองที่กลับมาพักเพื่อรายงานภารกิจให้เขา
สายโฮคาเงะของพวกเขา อืม คนเก่งๆ มีอยู่ทั่ว จงรักภักดีต่ออาจารย์ทุกคน
ก็น่าหมั่นไส้ดี
บางที อาจจะเป็นเพราะต้นตอจากเขาก็ได้
"เด็กดีขนาดนี้ไปอยู่กับโอโรจิมารุแล้วนะ น่าเสียดาย" จิไรยะที่อยู่ข้างๆ แม้เกราะยังไม่ทันถอดก็รู้สึกเสียดายขึ้นมา
ถึงโอโรจิมารุจะเป็นเพื่อนรักของเขา แต่จิไรยะไม่เคยปกป้องคนผิด โอโรจิมารุหลายปีมานี้จิตใจค่อยๆ เอนเอียง ใครก็ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร
บางที...
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นกับจิไรยะนึกถึงโอโรจิมารุน้อย (วัยเยาว์) และโอโรจิมารุตอนนี้ (มืดหม่น) ไปพร้อมๆ กัน
คนหนึ่งพ่นควันพลางถอนใจ อีกคนเจ็บปวดรวดร้าว
"ท่านตาแก่ อาจารย์ แกดูตำแหน่งโฮคาเงะรุ่นสี่สิ" จิไรยะขยิบตาให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น
"โอ้~~ ข้าว่าโอโรจิมารุก็น่าสนใจดีนะ" ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นลากเสียงยาวตั้งใจขู่จิไรยะ
"อย่าน่าเราไม่ได้ตกลงกันไว้แล้วหรอ?" จิไรยะนั่งแปะลงบนโต๊ะทำงานของโฮคาเงะทันที
"แล้วแต่ผลงานแก"
มินาโตะสีหน้างุนงง พร้อมกับความไม่เข้าใจ อาจารย์กำลังพูดถึงโฮคาเงะรุ่นสี่อะไรน่ะ?