เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่หลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์ ฉู่เฟิงกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาสีเลือดคู่นั้นยิ่งปะทุด้วยความตื่นเต้นแทบวิปริต
ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!
ภายในห้วงความคิดของเขา เหลือเพียงความคิดนี้เท่านั้น
เคล็ดสังหารเทพภายในร่างโคจรอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่ไม่เคยมีมาก่อน พลังสังหารอันบริสุทธิ์สายแล้วสายเล่าผสานเข้าสู่แขนขาและกระดูกทั่วร่าง ทำให้เขารู้สึกว่าพละกำลังของตนกำลังเพิ่มพูนขึ้นทีละขั้นด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว!
กระบี่สังหารเทพในมือยิ่งส่งเสียงสั่นครางด้วยความปรารถนา ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกจองจำมานานนับหมื่นปี ในที่สุดก็หลุดพ้นจากพันธนาการ และกำลังจะลากทั้งโลกลงสู่ห้วงเหวแห่งเลือดและเปลวเพลิง
“ตาย!”
ฉู่เฟิงเอ่ยถ้อยคำเย็นชาออกมาคำหนึ่ง
เขาเคลื่อนไหวแล้ว
ร่างของเขากลายเป็นเส้นสีดำพร่าเลือน พุ่งตรงเข้าไปในฝูงชน
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
เสียงคมมีดแทงทะลุเนื้อดังถี่กระชั้น ราวกับสายฝนกระทบกล้วยไม้
ไม่มีเสียงกรีดร้อง เพราะกระบี่ของเขาเร็วเกินไป
รวดเร็วถึงขั้นที่นักสู้ตระกูลหลงซึ่งถูกเขาฟันลำคอขาดและผ่าหัวใจ ยังไม่ทันได้สัมผัสความเจ็บปวด ก็สูญสิ้นลมหายใจไปเสียแล้ว
สมาชิกตระกูลหลงผู้หนึ่งซึ่งอยู่ในขอบเขตเทพดั้งเดิมขั้นที่ห้า อาศัยว่าตนมีพลังบ่มเพาะล้ำลึก ลอบโจมตีจากด้านหลัง ฝ่ามือหนึ่งประทับเข้าใส่หัวใจด้านหลังของฉู่เฟิง
ทว่า ฉู่เฟิงราวกับมีดวงตาอยู่ด้านหลัง เขาไม่แม้แต่จะหันศีรษะกลับ เพียงตวัดกระบี่สวนกลับ โดยแทงผ่านใต้ชายโครงของตนด้วยมุมอันพิสดารอย่างยิ่ง
รอยยิ้มดุร้ายบนใบหน้าของสมาชิกตระกูลผู้นั้นแข็งค้างลงในพริบตา
เขาก้มหน้าลงอย่างไม่อยากเชื่อ มองปลายกระบี่สีดำสนิทที่ทะลุออกมาจากหน้าอกของตน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่เข้าใจ
ฉู่เฟิงชักกระบี่สังหารเทพออกอย่างแรง เลือดสดร้อนระอุสาดกระเซ็นเป็นสาย เขาไม่แม้แต่จะหันกลับ และพุ่งสังหารเป้าหมายถัดไป