เซินจิ่งเสวี่ยจ้องหลงจ้านเขม็ง ใบหน้างดงามที่ซีดเผือดเพราะเสียเลือดมาก กลับมีสีแดงเรื่อแปลกประหลาดผุดขึ้นมา
“วันนี้ ต่อให้ข้าต้องตาย ก็จะให้เจ้าตายไปเป็นเพื่อนบิดาข้า!”
ยังไม่ทันเสียงจะขาด คำเย็นยะเยือกที่ไม่อาจพรรณนาได้ก็พลุ่งพล่านออกมาจากภายในนาง! ไม่ใช่พลังปราณ หากแต่เป็นพลังที่ดั้งเดิมกว่า ทรงพลังกว่า!
กรั่ก! กรั่ก!
ผลึกสีน้ำเงินน้ำแข็ง ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว จากฝ่ามือของหลงจ้านที่บีบอยู่ที่ลำคอนาง แผ่ขยายออกไปอย่างบ้าคลั่ง!
“นี่... มันคืออะไรกัน?!”
สีหน้าหลงจ้านเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารู้สึกเพียงพลังเย็นเยียบถึงขีดสุดสายหนึ่ง ไหลเข้าไปในเส้นลมปราณตามแขน สุดท้ายที่มันผ่าน เลือดแข็งเป็นน้ำแข็ง พลังปราณกลายเป็นน้ำแข็ง แม้แต่ดวงวิญญาณก็ดูเหมือนจะถูกแช่แข็ง
เขาจะมัวสนใจการจับตัวประกันได้อย่างไร ส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธและตกใจ ฝ่ามืออีกข้างห่อหุ้มด้วยพลังปราณมหาศาล ฟาดเข้าที่กลางอกเซินจิ่งเสวี่ยอย่างแรง ส่งผลให้นางกระเด็นออกไปดุจว่าวที่สายขาด
ขณะเดียวกัน พลังปราณในกายเขาก็หมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง พยายามขับไล่พลังเย็นประหลาดนั้น
แต่พลังเย็นนั้น ดุจหนอนที่เกาะติดกระดูก ดื้อรั้นยิ่งนัก พุ่งชนไปมาในกาย ทำให้เขาเจ็บปวดแทบบุ้งเสียสติ ใบหน้าแก่ๆ แดงก่ำเป็นสีม่วง ไม่มีความสง่างามของเจ้าสกุลเหลืออยู่อีกต่อไป
ในวินาทีที่ร่างของเซินจิ่งเสวี่ยกำลังจะร่วงถึงพื้น เงาดำร่างหนึ่งเร็วดั่งสายฟ้า มาในทีหลังแต่ถึงก่อน รับนางไว้ในอ้อมแขนได้อย่างมั่นคง
คือฉู่เฟิง
“พ่ะ!”
เซินจิ่งเสวี่ยกลั้นไม่อยู่อีกต่อไป พ่นเลือดออกมาคำหนึ่งเปรอะเปื้อนอกเสื้อฉู่เฟิง ดวงตารูปปีกนกที่เยือกเย็นคู่นั้น แสงกำลังดับลงอย่างรวดเร็ว นางฝืนพลิกพลังสายเลือด ส่งผลให้ร่างของตนเองถูกผลาญ