หอคอยหยินหยางสร้างสรรค์ขยายตัวอย่างรวดเร็วในความว่างเปล่า แสงขาวดำสองสีหมุนวนสานกัน พลังอันยิ่งใหญ่เกินจะพรรณนาพลุ่งทะลักออกมาจากตัวหอคอย
ครืน—!
ร่างของนางเยาจีถูกแรงมหาศาลเหวี่ยงกระเด็นออกไป หมุนกลางอากาศหลายตลบ ก่อนจะกระแทกเข้ากับซากปรักหักพังที่ไกลออกไปยี่สิบจ้าง
นางคลานออกมาจากเศษอิฐ ชุดกระโปรงดำฉีกขาดหลายรอย รอยยิ้มยั่วยวนบนใบหน้าหายไปในที่สุด
“นี่มันอะไรกัน?!”
หอคอยหยินหยางสร้างสรรค์ลอยอยู่กลางอากาศ แสงขาวดำหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เกิดเป็นวังวนขนาดใหญ่ที่ฐานหอคอย
พลังดูดกลืนระเบิดออกมาจากวังวน ปกคลุมนางเยาจีไว้ทั้งหมด
สีหน้าของนางเยาจีเปลี่ยนไปทันที
“ไม่!”
นางพยายามสุดกำลังเร่งพลังปราณต้านทาน แต่แรงดูดนั้นไม่เชื่อฟังเหตุผล ร่างของนางค่อยๆ เลื่อนเข้าหาฐานหอคอยทีละน้อย
“เป็นไปไม่ได้! ของวิเศษอะไรกันที่...”
วินาทีต่อมา เสียงของนางก็ขาดหายไป
เพราะทั้งร่างของนางถูกดูดเข้าไปในชั้นแรกของหอคอยหยินหยางสร้างสรรค์แล้ว
แสงบนตัวหอคอยกะพริบสองสามครั้ง แล้วก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว บินกลับเข้าสู่ทะเลญาณของฉู่เฟิง
ในเวลานี้เสียงของหลิงเอ๋อร์ดังออกมา ไร้เรี่ยวแรง
“นายท่าน... ปราณหยินหยางที่นางสะสมไว้อย่างยากลำบาก... หมดเกลี้ยงแล้ว...”
“นายท่านต้องชดใช้นางนะ!”
ฉู่เฟิงตะลึงไปครู่หนึ่ง: “จะชดใช้ยังไง?”
“นายท่านโง่! เรื่องแบบนี้ยังต้องให้นางพูดอีกหรือ?!”
ใบหน้าของฉู่เฟิงแดงวาบ เขากระแอมสองครั้ง รีบเปลี่ยนเรื่องไปทันที
“เดี๋ยว... กลับไปก่อนค่อยว่ากัน!”
เขารีบก้าวยาวๆ ทะยานไปหาหลิวหยูหยาน
ในขณะนั้นสภาพของหลิวหยูหยานย่ำแย่มาก ลมหายใจแผ่วเบาแทบสัมผัสไม่ได้ บาดแผลเก่าบวกกับการโจมตีของนางเยาจี ทำให้พลังปราณทั่วร่างกายของนางปั่นป่วนถึงขีดสุด