จวนสกุลหลง ห้องประชุมใหญ่
ตะเกียงส่องสว่างทั่วทุกมุม แต่บรรยากาศกลับอึดอัดจนน่าหวาดหวั่น
จวนสกุลหลง ตระกูลสวี ตระกูลหยาง และตระกูลอู่ สี่ตระกูลใหญ่ที่เพียงแค่กระทืบเท้าในเมืองหลวง แผ่นดินก็ต้องสั่นสะเทือน กลับมาชุมนุมพร้อมหน้ากันที่นี่
"ท่านพี่หลง เพิ่งได้รับข่าวว่า ฉู่เฟิงนั่น ออกจากวังหลวงมาแล้ว" สวีเจิ้นยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ "ตอนนี้ เขาคงรู้เรื่องของสกุลเซินไปแล้ว ท่านว่าเขาจะมาไหม?"
"ฮึ! ดีที่เขามา!" หลงจ้านหัวเราะเย็น ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยความแค้นและสะใจ "ลูกข้าโอเทียนตายด้วยน้ำมือมัน ข้าจะให้มันได้เห็นกับตาว่า หญิงของมันต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน แล้วค่อยบิดหัวมันออกมาบูชาวิญญาณลูกข้า!"
"แต่...ถ้าเกิดมันเรียกคนจากจวนโหวพิทักษ์แดนเหนือมาด้วยล่ะ?" หยางสยงเอ่ยด้วยความกังวล "ฉู่เทียนหลงผู้นั้น อย่างไรเสียก็เป็นขอบเขตเทียนเซียง..."
"เทียนเซียงแล้วอย่างไร?"
หลงจ้านตบลโต๊ะดังปัง ใบหน้าเผยรอยยิ้มเย็นชาอำมหิต ดั่งผู้กุมอำนาจไว้ในกำมือ มองขุนพลใต้หล้าเป็นเพียงมดปลวก
"อย่าลืมว่า สี่ตระกูลใหญ่ของเรา ต่างหากที่เป็นเจ้านายที่แท้จริงของต้าเฉียน!"
"ฉู่เทียนหลงหากกล้ามาจริง ก็ยิ่งดี! จะได้ไม่ต้องเสียแรงไปตามล่า วันนี้ จะให้พ่อลูกมันเข้ามาแล้วไม่มีทางกลับ!"
"กั๋วกงกับโหวเพียงตำแหน่งเดียว ในสายตาพวกเรา หามีค่าแม้แต่ขี้ดินไม่!"
เสียงเพิ่งจะจบลง
"เจ้าหมาแห่งสกุลหลง! รีบกลิ้งออกมารับความตายซะ!!!"
เสียงคำรามดุจสายฟ้าฟาดดังมาจากนอกจวน คลื่นเสียงกระเพื่อมเป็นระลอก สั่นสะเทือนจนคานเรือนในห้องประชุมใหญ่ส่งเสียงครางอึงอื้อ ฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาโปรยปราย