“ฉู่เทียนหลง เจ้ากล้าหาญนัก! กล้าดูหมิ่นองค์ฮ่องเต้ในวังหลวง!”
เจ้าอู๋จี๋ จ้องเขม็งไปที่ฉู่เทียนหลงด้วยดวงตาหม่นหมอง พลังกดดันอันยิ่งใหญ่แผ่กระจายราวกับสัตว์ร้ายยุคบรรพกาลที่ตื่นขึ้น มุ่งบดขยี้สองพ่อลูกของตระกูลฉู่
ฉู่เทียนหลงสูดลมหายใจเย็นชา พลังเช่นเดียวกันพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ชนกับพลังกดดันของอีกฝ่ายกลางอากาศ ก่อให้เกิดคลื่นพลังอันมองไม่เห็น
ในขณะที่สองผู้แข็งแกร่งที่สุดกำลังเผชิญหน้ากัน สายตาของฉู่เฟิง มองข้ามไหล่บิดา ไปตกลงบนเจ้าอู๋จี๋
สายตาของเขา เย็นชา เงียบสงบ แต่แฝงไปด้วยเจตนาฆ่าอันมหาศาล
เจ้าอู๋จี๋สัมผัสได้ถึงสายตาของฉู่เฟิง เมื่อเห็นว่าฉู่เฟิงไม่เพียงแต่ไม่เป็นอันตราย แต่พลังฝีมือยังก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด ในดวงตาที่เงียบสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำนั้น เผยให้เห็นความปั่นป่วนครั้งแรก
เป็นไปได้อย่างไร?!
เขามีชีวิตออกมาจากที่นั่นได้อย่างไร?!
ฉู่เฟิงไม่พูดอะไร เพียงแต่พูดกับบิดาเสียงเบา: “ท่านพ่อ เรากลับกันเถิด”
ตอนนี้เขาอยากจะลงมือสังหารเจ้าอู๋จี๋ให้แหลกละเอียด แต่เขารู้ว่า ยังไม่ใช่เวลา
กำลังของเขายังไม่พอ ต่อให้มีบิดาช่วย ก็ไม่แน่ว่าจะสำเร็จ
เพราะที่นี่คือวังหลวง เป็นอาณาเขตของอีกฝ่าย ซ่อนเร้นผู้แข็งแกร่งไว้มากเพียงใด ยังไม่รู้
อีกทั้ง การแตกหักกับราชวงศ์ในตอนนี้ จะเป็นการเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายมีเหตุผลอันชอบธรรม ในการลงมือกับตระกูลฉู่
เขาไม่คิดถึงตัวเอง ยังต้องคิดถึงตระกูลฉู่!
ฉู่เทียนหลงมองเจ้าอู๋จี๋อย่างลึกซึ้ง พยักหน้า เก็บพลังของตนลง
พ่อลูกสองคน หันหลังเดินจากไป
เมื่อผ่านเจ้าอู๋จี๋ไป ฝีเท้าของฉู่เฟิงหยุดชะงักเล็กน้อย ใช้เสียงที่มีเพียงสองคนได้ยิน กระซิบว่า