ชั่วพริบตาเดียว อีกสามร่างซึ่งมีพลังถึงขอบเขตเทียนเซียง ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมล้อมฉู่เทียนหลงไว้ตรงกลาง
สามร่างนั้นคือชายชราผมขาวทั้งสาม สวมชุดคลุมโบราณ เรือนกายแผ่กลิ่นอายแห่งกาลเวลาเน่าเปื่อย แต่ดวงตากลับสุกสว่างยิ่งกว่าดวงดาวบนฟ้า แฝงไว้ซึ่งความกดดันที่ทำให้แม้แต่ลมเมฆยังเปลี่ยนสี
สามบรรพชนใหญ่แห่งตระกูลหลง!
ฉู่เฟิงเห็นเข้า ก็พลันสะเทือนใจ
เขานึกไม่ถึงเลยว่า แค่ตระกูลหลง กลับซ่อนยอดฝีมือขั้นเทียนเซียงไว้ถึงสามคน!
หยั่งรากลึกถึงเพียงนี้ น่ากลัวจริงๆ!
“สามบรรพชนใหญ่!” หลงจ้านเมื่อเห็นชายชราทั้งสาม ประหนึ่งเห็นไม้เท้าแกะสลัก จึงทรุดตัวลงคุกเข่าร้องขึ้นทันที “โปรดสามบรรพชนลงมือ จับตัวคนอหังการผู้นี้ลงโทษ เพื่อกู้เกียรติวงศ์ตระกูลหลง!”
บรรพชนใหญ่ผู้นำ สายตาทอดข้ามฉู่เทียนหลงไปตกที่หลงจ้าน แววตาฉายแววผิดหวังเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดก็มิได้เอ่ยสิ่งใด
เขาหันกลับมามองฉู่เทียนหลง น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ซึ่งความเย่อหยิ่งดั่งมองดูหมู่มด
“ตระกูลหลงของข้า ตั้งแต่ออกติดตามจักรพรรดิไท่จู่แห่งต้าเฉียนสร้างรากฐานบ้านเมือง ผ่านลมฝนนับร้อยปี ยังไม่เคยมีผู้ใดกล้ากระทำการอหังการถึงเพียงนี้หน้าประตูตระกูลหลงมาก่อน”
“โหวพิทักษ์แดนเหนือ เจ้าเป็นคนแรกในวันนี้”
ฉู่เทียนหลงกลับไม่แม้แต่จะกระพริบตา
หยั่งรากลึก?
ในสายตาเขา มันก็แค่ชายชราสามคนใกล้ตาย ที่อาศัยยาบำเพ็ญและวิชาลับ สุดชีวิตเพื่อยื้อเวลาต่อไปเท่านั้น