นอกหอหยานอวี้
ฉู่เฟิงฮัมเพลงเบา ๆ สีหน้าดูอารมณ์ดีไม่น้อย
รสชาติเมื่อครู่... ช่างยากจะลืมเลือน
หญิงปีศาจหลิวหยูหยานนางนี่... สมเป็นของชั้นดีจริง ๆ
เขากำลังจะถอดหน้ากากเพื่อกลับจวน
ทันใดนั้น เงาร่างหลายสิบสาย พลันวกออกมาจากเงามืดสองฝั่งถนนราวกับภูตผี แล้วห้อมล้อมเขาจากทั่วทิศ
ผู้นำขบวน... คือคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลงที่เพิ่งจะอกหักไปเมื่อครู่นี้... หลงอ้าวเทียน
บนใบหน้าของเขาบัดนี้ ไม่มีความหยิ่งผยองหลงเหลือแม้แต่น้อย เหลือเพียงความอัปลักษณ์บิดเบี้ยวและความอาฆาตแค้น
"เจ้าหนู คิดไม่ถึงล่ะสิ?" หลงอ้าวเทียนจ้องฉู่เฟิงที่ตกเป็นเป้ากลาง เว้นยิ้มเย็นชา "ข้าไม่อาจหาเรื่องหอหยานอวี้ได้ ก็ใช่ว่าจะจัดการเจ้า... หนูขี้ขลาดที่ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้า... ไม่ได้เสียเมื่อไร!"
"จัดการมัน! หักแขนขามัน ลิ้นมัน ดึงตาแกมันออกมา! ข้าจะให้มันรู้ว่าอะไรคือความตายที่ยังดีกว่าความเป็นอยู่!"
พลันคำสั่งของเขาหลุดออกมา องครักษ์แดนทองคำสิบกว่าคน พลันปลดปล่อยกลิ่นอายอันดุดัน พร้อมถืออาวุธมีคมหมายจะถาโถมเข้าใส่
แต่ทว่า... ในยามนั้นเอง
"ใครกัน กล้าดีแตะต้องท่านซื่อจื่อของข้า!"
เสียงตวาดดุดัน กึกก้องราวสายฟ้าแลบกลางเมือง พลันระเบิดก้องไปทั้งถนนยาว!
ตามด้วย เงาร่างสง่างามราวหอคอยเหล็ก ทะยานลงมาจากฟ้า ภายใต้แรงปะทะอันมหาศาล ร่างนั้นตกลงมาอยู่เบื้องหน้าฉู่เฟิงอย่างหนักหน่วง
พื้นดิน ที่ถูกฝ่าเท้าทั้งสองของเขากระแทกจมลงเป็นหลุมลึกสองแห่ง รอยแตกเยื้องไปทั่วดั่งใยแมงมุมแผ่ขยายออกไปสี่ทิศ
ผู้ที่มา... คือแรงมหึมา
เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น พลังโลหิตอันน่าสะพรึงกลัวดั่งมังกรร้ายก็แผ่ปกคลุมไปทั่ว สีหน้าขององครักษ์แดนทองคำสิบกว่าคนพลันเปลี่ยนไปพร้อมกัน
"มีอีกคนมาหาช่างตาย!" องครักษ์คนหนึ่งตวาดลั่น มือถือดาบยาวตวัดแสงอันคมกริบตรงเข้าเฉือนใบหน้าแรงมหึมา
แรงมหึมามิได้แม้แต่จะมอง ดั่งมือใหญ่ดั่งพัดยักษ์แกว่งปัดไปตามอำเภอใจ