"เขาเป็นผู้ชายของข้า!"
คำพูดนี้เอ่ยออกมา ทั้งห้องเงียบกริบราวกับไม่มีใครหายใจ
สีหน้าของท่านหลงค่อยๆ มืดดำลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับจะหยดน้ำได้
ดวงตาที่เคยเร่าร้อนของเขา บัดนี้เหลือเพียงความโกรธเย็นเยียบและแววฆ่าที่ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
"หยูหยาน เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่?" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ราวกับราชสีห์ที่กำลังจะคำรามด้วยความโกรธ
หลิวหยูหยานยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฉู่เฟิงก็ขยับแล้ว
เขารวบเอวบางไร้กระดูกของหลิวหยูหยานเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ท่ามกลางสายตาที่หดเกร็งของท่านหลง เขาก้มลง จูบลงบนริมฝีปากแดงสดสองกลีบนั้นโดยตรง
นุ่ม หอม หวาน
ดวงตาพีชอันเย้ายวนของหลิวหยูหยานเบิกกว้างทันที สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ นางคาดไม่ถึงว่าเจ้าน้อยคนนี้จะกล้าหาญถึงเพียงนี้ กล้าทำต่อหน้าธารกำนัล...
ส่วนฉู่เฟิงหลังจูบจบ ดูเหมือนยังไม่หนำใจ เดี๋ยวปาก แล้วเงยหน้าขึ้น โอบคนงามที่แข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขน ยักคิ้วอย่างเกียจคร้านใส่ท่านหลงที่สีหน้าดำราวก้นหม้อ
"ตอนนี้ เชื่อหรือยัง?"
"เจ้าหาที่ตาย!"
ท่านหลงระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างสิ้นเชิง คำรามหนึ่งเสียง สั่นสะเทือนไปทั้งชั้น
พลังปราณขอบเขตทองคำรอบกายเขาพุ่งกระจายออกมา ทั้งร่างราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ที่พุ่งออกจากลำกล้อง กำปั้นหนึ่งผสานเข้ากับลมกระโชกอันรุนแรง ทะยานตรงเข้าหน้าฉู่เฟิง!
หมัดนี้หนักหน่วงยิ่ง อากาศถูกบีบอัดจนเกิดเสียงแหลมคล้ายระเบิด
ใบหน้าหวานของหลิวหยูหยานเปลี่ยนสี นางจะลงมือ แต่กลับถูกฉู่เฟิงผลักออกเบาๆ
"จัดการเจ้าพวกนี้ ยังไม่ต้องให้สตรีต้องลงมือ"