ฉู่เฟิงแคะหู พลางเหลือบตามองหยางเทียนป้า ริมฝีปากเผยรอยยิ้มที่ดูแสนจะเสแสร้ง: "หยางเทียนป้า เจ้าอยู่ในสกุลหยางมานานจนสมองเสียไปแล้วหรือ?"
"อยากได้งั้นหรือ? ได้สิ มาฉวยเอาไปสิ" ฉู่เฟิงตบถุงเก็บของ พลางเอ่ยอย่างเกียจคร้าน "เกรงว่าเจ้ามือสั้น เอื้อมไม่ถึงหรอก"
"เจ้าหาเรื่องตาย!" หยางเทียนป้าโกรธจัด ยกมือโบกพลางตะคอก "จับพวกมันไว้! นอกจากไอ้ขยะนี่แล้ว นังสองคนนั้นถ้ากล้าขัดขืน ก็ฆ่าทิ้งไม่ต้องไว้ชีวิต!"
"ขอรับ!"
ทหารชั้นยอดของตระกูลหยางนับสิบคนตะโกนก้อง พลางพุ่งตัวออกไปราวสายฟ้า จากทั่วทุกทิศทาง
พวกนี้ล้วนเป็นฝีมือที่ตระกูลหยางทุ่มทรัพย์ฝึกฝนมา ผู้มีระดับต่ำสุดยังเป็นขั้นเซียนเทียนชั้นเจ็ด ยังมีอีกหลายคนในแดนทองคำ ประสานงานกันอย่างเข้าขาด กลิ่นสังหารอบกรุ่น
ทว่า ต้องเผชิญกับบ่วงมรณะนี้ ฉู่หลิงหยานกลับขยับกาย
นางเพียงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ปัง!
เปลวเพลิงสีแดงที่ร้อนระอุถึงขีดสุด แผ่กระจายเป็นวงกว้างออกจากตัวนางในชั่วพริบตา
เปลวเพลิงนั้นส่องแสงประหลาด ที่ใดที่มันผ่าน พื้นถนนหินกลายเป็นผุยผง อากาศบิดเบี้ยวเพราะความร้อน
"อ๊ากกก—!"
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกันแทบจะในเวลาเดียวกัน
ทหารชั้นยอดเหล่านั้นไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อสัมผัสกับวงแหวนเพลิงแดง ก็กลายเป็นลูกไฟรูปร่างคนนับสิบก้อน ชั่วพริบตาก็แหลกสลายเป็นเถ้าธุลี
บนถนนยาว เหลือเพียงซากไหม้เกรียม
รอยยิ้มของหยางเทียนป้าแข็งค้าง ดวงตาหดรู ความเย็นยะเยือกแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นสู่สมอง
"นี่... เป็นไปได้อย่างไรกัน?"
"น่ารำคาญ."
ฉู่หลิงหยานส่งเสียงเย็นเยียบ ร่างพลันปรากฏตรงหน้าหยางเทียนป้า