ทั่วทั้งงาน ประหลาดใจกันถ้วนหน้า
ไม่มีใครคาดคิดว่าฉู่เฟิงจะมอบยาบำเพ็ญกายบริสุทธิ์มูลค่าหนึ่งร้อยพลังหินชั้นต่ำให้แก่เย่หงหลวนต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้
นี่มิใช่เพียงการมอบยา หากแต่คือการประกาศกรรมสิทธิ์!
หลายคนจ้องมองด้วยความอิจฉา ใครว่าซื่อจื่อผู้เกเรไม่น่าไว้วางใจ? ของกำนัลชิ้นนี้ กล้าหาญและโอ่อ่ายิ่งนัก!
และเบื้องหน้าแท่นประมูล เย่หงหลวนมองดูกล่องหยกที่ยื่นมาถึงเบื้องหน้า นางราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางใจ
ยาบำเพ็ญกายบริสุทธิ์เม็ดนั้นทอประกายแสงเจ็ดสีอยู่ในกล่องหยก กลิ่นยาหอมเข้มข้นจนเกือบจะละลายความเยือกเย็นรอบกายของนางให้สลายไป
หนึ่งร้อยพลังหินชั้นต่ำ
จำนวนนี้เพียงพอที่จะซื้อทรัพย์สินทั้งหมดของสำนักขนาดกลาง หรือแม้กระทั่งทำให้ผู้ฝึกตนขั้นจินตานและหยวนเซินมากมายคลั่งไคล้
แต่บัดนี้ คนเกเรที่ถูกนางมองว่าเป็นเศษขยะ กลับมอบมันให้แก่นางอย่างไม่ไยดีราวกับสายลมโชย
“เจ้า...หมายความว่ากระไร?” เย่หงหลวนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า สายตารูปปีกนกเย็นชาคู่นั้นฉายแววซับซ้อน
“ตามตัวอักษร” ฉู่เฟิงยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ปลายนิ้วเขยิบเบา ๆ กล่องหยกตกลงสู่มือเย่หงหลวนอย่างมั่นคง “สตรีของข้า สิ่งใดที่ต้องการ ย่อมไม่ต้องอ้อนวอนใคร และไม่จำเป็นต้องมองสีหน้าพวกขยะพวกนั้น”
เย่หงหลวนก้มหน้ามองยาบำเพ็ญ ใจนางเต็มไปด้วยความรู้สึกปะปน
นางคิดเดิมว่าฉู่เฟิงประมูลยานี้เพื่อตัวเขาเอง ด้วยหากมียานี้ ภายในหนึ่งเดือนบางทีอาจได้ลุ้นเส้นทางรอดชีวิต
แต่เขากลับมอบให้นาง
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?” เย่หงหลวนเงยหน้าขึ้นทันใด น้ำเสียงเจือความผิดหวังที่แม้ตัวนางเองก็ไม่ทันรู้สึก “หากเจ้าใช้มัน ยังอาจมีโอกาสในทำเนียบมังกรเฉียน มอบให้ข้า เจ้าจะเอาอะไรเข้าสิบอันดับแรก?”