เย่หงหลวน!
ดาราแห่งพิชัยสงครามที่เจิดจรัสที่สุดของราชวงศ์ต้าเฉียน สตรีนางหนึ่งที่ก้าวออกมาจากภูเขาซากศพและทะเลเลือด
นางคลุกคลีอยู่ในค่ายทหารตั้งแต่ยังเยาว์ วัยสิบสามปีก็ติดตามผู้ใหญ่ในตระกูลออกรบในสมรภูมิ ศัตรูที่ตายด้วยน้ำมือนางมีจนนับไม่ถ้วน
ผลงานการรบที่สะพรึงที่สุดคือศึกตัดสินกับราชวงศ์หนานหม่านเมื่อสามปีก่อน
ครานั้นนางนำทัพม้าเบาเพียงห้าพันนาย บุกเดี่ยวลึกเข้าไป ตีเมืองสำคัญของข้าศึกแตกถึงสามเมืองรวด
ศึกสุดท้าย เมื่อเผชิญทหารหม่านนับแสนที่สู้ตายถวายชีวิต นางออกคำสั่งที่สะท้านทั้งแผ่นดิน——เข่นฆ่าทั้งเมือง!
ชั่วข้ามคืน ทหารหม่านสามแสนนายและราษฎรกลายเป็นวิญญาณใต้คมดาบ เลือดไหลเป็นสายธาร ซากกระดูกกองพะเนินดั่งภูเขา
หลังศึกครานี้ หนานหม่านได้ยินชื่อนางก็ขวัญหนีดีฝ่อ ทั่วราชสำนักและราษฎรต้าเฉียนขนานนามนางว่า——สตรีสังหารอันดับหนึ่งแห่งต้าเฉียน!
ผู้เกรียงไกรโหดเหี้ยมที่มีชีวิตจริงแท้!
สีหน้าฉู่เฟิงเขียวคล้ำ จะให้ข้าแต่งกับนาง? นี่มันกลัวข้าตายไม่เร็วพอหรือไง?
“ท่านพ่อ!” น้ำเสียงของฉู่เทียนหลงก็เคร่งเครียดอย่างยิ่ง “ตอนนี้เย่หงหลวนกุมบัญชาการกองทัพตระกูลเย่ เป็นแม่ทัพใหญ่ บารมีในกองทัพไม่ด้อยไปกว่าข้าเลยด้วยซ้ำ นางจะยอมแต่งกับไอ้…”
เขาพูดมาถึงริมฝีปาก แต่สุดท้ายไม่ได้เอ่ยคำว่า “ตัววายร้าย” สี่คำนั้นออกมา
“หึ เป็นแม่ทัพใหญ่แล้วยังไง?” ฉู่ชิ่งชางถลึงตาคู่โต องอาจไร้เทียมทาน “น้องชายนางทำหลานข้าบาดเจ็บ หนี้นี้ต้องให้นางชดใช้! ถ้าตระกูลเย่ไม่ให้คำตอบ ข้าก็จะไปหาคำตอบให้พวกมันเอง!”
“จะแต่งไม่แต่ง ไม่ได้ขึ้นอยู่กับนาง!”
“ฉู่เทียนหลง!” ฉู่ชิ่งชางตวาดเสียงกร้าว “เจ้าตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ไปที่ตระกูลเย่ทันที บอกไอ้แก่ไม่ตายเย่เทียนสยงนั่น! มันมีทางเลือกแค่สองทาง หนึ่ง ส่งหลานสาวคนดีของมันมาแต่งกับหลานข้าอย่างว่าง่าย เป็นสะใภ้ชดใช้ความผิด! สอง ข้าจะขึ้นบ้านไปเอง สับไอ้หลานชายล้ำค่าของมันเป็นก้อนเนื้อหมา!”
คำพูดนี้เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน ไม่เหลือที่ว่างให้พลิกแพลงแม้แต่น้อย
หางตาฉู่เทียนหลงกระตุกวูบหนึ่ง สุดท้ายก็ก้มศีรษะรับคำสั่ง “ขอรับ ท่านพ่อ”
ฉู่เฟิงมองพ่อกับปู่ มุมปากสั่นระริก รีบเอ่ยขึ้น “ท่านปู่…เอ่อ…เอาไว้ก่อนดีไหม? แตงโมที่บังคับเก็บมันไม่หวาน…”
“เหลวไหล!”
ฉู่ชิ่งชางหันกลับมา กลายเป็นคุณปู่ใจดีเมตตาคนเดิมในชั่วพริบตา ยิ้มตาหยีพลางตบมือฉู่เฟิงเบาๆ “เสี่ยวเฟิงเอ๋ย เจ้าก็ถึงวัยสมควรหาสะใภ้ได้แล้ว”
“เย่หงหลวนนี่ชื่อเสียงอาจไม่ดีนัก แต่ข้าเคยเจอมา หน้าตางดงามล่มเมืองล่มประเทศ เจ้าต้องชอบแน่ๆ!”
พูดจบ เขาไม่ให้โอกาสฉู่เฟิงได้โต้แย้งเลยแม้แต่น้อย สั่งสาวใช้ด้านข้างว่า “ซวงเอ๋อร์ ดูแลคุณชายน้อยให้ดี”
แล้วเขาก็เอามือไขว่หลัง ฮัมเพลงคลอเบาๆ เดินจากไปด้วยความพึงพอใจ ราวกับทำเรื่องดีใหญ่หลวงสำเร็จ
ส่วนฉู่เทียนหลงมองฉู่เฟิงลึกซึ้ง แววตาซับซ้อน สุดท้ายกลายเป็นเสียงเหยียดหยามหนึ่งครั้ง แล้วหันกายจากไปเช่นกัน
ภายในห้องเงียบสงัดลงในพริบตา
ฉู่เฟิงนอนอยู่บนเตียง อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
“ท่านสวรรค์ ท่านเล่นอะไรข้ากัน?”
เขาคร่ำครวญในใจ
ให้ข้าผู้ไร้เรี่ยวแรง อ่อนแอเป็นขี้โรค แต่งกับจอมมารหญิงที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตากลับบ้าน?
นี่มันก็เหมือนเซียนอายุยืนผูกคอตาย——เบื่ออายุยืนหรือไง!
ต่อไปถ้าสามีภรรยาทะเลาะกัน นางไม่พอใจขึ้นมา หัวตัวเองอาจได้ย้ายที่อยู่!
ขณะที่ฉู่เฟิงรู้สึกสิ้นหวังสิ้นหนทาง ทันใดนั้น เสียงเล็กใสนุ่มราวกับเด็กหญิงตัวน้อย ดังขึ้นในห้วงสมองของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“สตรีสังหารตัวเล็กๆ แค่นั้น นายท่านไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ~”
“ใคร?!”
ฉู่เฟิงสีหน้าเครียดขรึม พุ่งตัวลุกขึ้น มองรอบกายอย่างระแวดระวัง
ในห้องนอกจากสาวใช้ซวงเอ๋อร์ ก็ไม่มีผู้ใดอีก
“นายท่าน ข้าอยู่ตรงนี้อย่างไรเล่า”
เสียงเด็กน้อยนั่นดังขึ้นอีกครั้ง
จิตใจฉู่เฟิงสั่นไหว พลันพบว่า ณ ห้วงลึกของทะเลจิต ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด มีเจดีย์น้อยองค์หนึ่ง สูงประมาณเก้านิ้ว ลอยอยู่
เจดีย์นี้เก่าแก่คร่ำคร่า ทั่วร่างพัวพันด้วยไอขาวดำสองสาย ลี้ลับสุดประมาณ แผ่กลิ่นอายไพศาลดั่งปฐมกาลของฟ้าดิน
“นี่คือ…” รูม่านตาฉู่เฟิงหดวูบ
“นายท่าน ข้าคือจิตวิญญาณศาสตราแห่งหอคอยหยินหยางสร้างสรรค์ นายท่านเรียกข้าว่าหลิงเอ๋อร์ก็ได้” เสียงเด็กน้อยเอ่ยแนะนำอย่างร่าเริง
“ให้ตาย! นิ้วทอง!”
หัวใจของฉู่เฟิงเต้นระรัวในทันที ในชาติก่อนเขาอ่านนิยายออนไลน์มานับไม่ถ้วน จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นได้อย่างไร!
ของคู่กายผู้ข้ามภพ ในที่สุดก็มาถึงแล้ว!
เขาข่มความดีใจสุดขีดในใจ พลางรำพึงในใจว่า “หลิงเอ๋อร์ เจ้ามีประโยชน์อะไรบ้าง?”
“ฮิๆ ประโยชน์ของข้าใหญ่หลวงนัก!” เสียงของหลิงเอ๋อร์เจือความภาคภูมิใจ “หอคอยหยินหยางสร้างสรรค์เป็นสมบัติล้ำค่าที่กำเนิดตั้งแต่ฟ้าดินแยกจากกัน มีทั้งหมดเก้าชั้น บรรจุการสร้างสรรค์ไร้เทียมทาน ทุกครั้งที่เปิดชั้นหนึ่ง นายท่านจะได้รับประโยชน์ทวนลิขิต ทั้งตำรา โอสถ อาวุธเทพ สายเลือด…มีทุกอย่างพร้อมสรรพ!”
ลมหายใจฉู่เฟิงชะงักวูบ หัวใจเต้นตึกตักรุนแรง
“แล้ว…จะเปิดได้อย่างไร?”
“การเปิดแต่ละชั้น ต้องใช้พลังปราณหยินหยางที่เพียงพอเป็นพลังงาน”
“พลังปราณหยินหยาง?” ฉู่เฟิงไม่เข้าใจ “นั่นคืออะไร?”
“สรรพสิ่งใต้ฟ้าล้วนแบ่งหยินหยาง แต่ว่า พลังปราณหยินหยางที่บริสุทธิ์ที่สุด ย่อมเกิดจากยามที่ชายหญิงหลอมรวมกันอย่างไรเล่า” หลิงเอ๋อร์ตอบด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา เป็นคำพูดที่ทำให้ฉู่เฟิงอึ้งจนพูดไม่ออก
“แน่นอน หากหาผู้ที่มีร่างกายพิเศษ สายเลือดแข็งแกร่ง หลอมรวมกับนาง พลังปราณหยินหยางที่ได้รับจะมหาศาลยิ่งกว่า เป็นประโยชน์ต่อนายท่านยิ่งกว่าด้วยนะเจ้าคะ!”
ฉู่เฟิง “…”
เขานิ่งอึ้งไป
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงย่อยข้อมูลน่าตกตะลึงนี้จนหมดสิ้น
แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นประหลาดอย่างที่สุดในบัดดล
ร่างกายพิเศษ? สายเลือดแข็งแกร่ง?
คนแรกที่เขานึกถึง คือผู้ที่จะกลายเป็นภรรยาของเขาในไม่ช้านี้——เย่หงหลวน!
เป็นเพียงสตรีนางหนึ่ง สามารถต่อสู้จนเป็นแม่ทัพใหญ่ บารมีสะท้านหล้า พรสวรรค์นี้ สายเลือดนี้ จะด้อยแค่ไหนกัน?
สัญญาหมั้นหมายที่แต่เดิมในสายตาเขาประหนึ่งยมทูตเรียกวิญญาณ ตอนนี้ กลับกลายเป็นโชควาสนายิ่งใหญ่!
“นี่ที่ไหนใช่สตรีสังหาร ชัดๆ คือเบ้าหลอมฝึกขั้นเทพที่ส่งมาถึงปาก…ไม่ใช่สิ คือคู่สวรรค์ประทานชัดๆ!”
ลมหายใจของฉู่เฟิงถี่กระชั้นในทันที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยประกายไม่เคยมีมาก่อน
ให้ตายเถอะ จอมมารหญิงคนนี้ ข้าแต่งแน่!